Jorinda i Joringel

Był sobie stary zamek pośród rozległego i gęstego lasu, a w nim samotnie mieszkała staruszka, czarownica. W ciągu dnia przemieniała się w kota lub sowy, lecz wieczorem przybierała na powrót ludzką postać. Potrafiła zwabić do siebie dzikie zwierzęta i ptaki, a następnie je zabijała, gotowała i piekła. Jeśli ktokolwiek zbliżył się na sto kroków do zamku, musiał stać nieruchomo i nie mógł się ruszyć, dopóki mu nie kazała. Lecz ilekroć w tym kręgu pojawiała się niewinna dziewczyna, przemieniała ją w ptaka i zamykała w wiklinowej klatce, którą następnie przenosiła do komnaty w zamku. Miała w zamku około siedmiu tysięcy klatek z rzadkimi ptakami.

Była sobie kiedyś panna o imieniu Jorinda, piękniejsza od wszystkich innych dziewcząt. Ona i przystojny młodzieniec imieniem Joringel przyrzekli sobie małżeństwo. Byli jeszcze w okresie zaręczyn, a ich największym szczęściem było bycie razem. Pewnego dnia, aby móc spokojnie porozmawiać, wybrali się na spacer do lasu. „Uważaj” – powiedział Joringel – „żebyś nie zbliżał się zbytnio do zamku”.

Był piękny wieczór; słońce świeciło jasno pomiędzy pniami drzew i zanurzało się w ciemnej zieleni lasu, a turkawki śpiewały żałobnie na młodych gałęziach brzóz.

Jorinda płakała od czasu do czasu: siedziała w słońcu i była smutna. Joringel też był smutny; byli tak smutni, jakby mieli umrzeć. Rozejrzeli się dookoła i byli kompletnie zdezorientowani, bo nie wiedzieli, którędy wrócić do domu. Słońce wciąż wisiało w połowie nad górą, a w połowie zaszło.

Joringel spojrzał przez krzaki i ujrzał tuż obok stare mury zamku. Przeraził się i ogarnął go śmiertelny strach. Jorinda śpiewała…

„Mój mały ptaszku, z czerwonym naszyjnikiem,

Śpiewa smutek, smutek, smutek,

Śpiewa, że ​​gołąb wkrótce musi umrzeć,

Śpiewa smutek, żal – dzban, dzban, dzban.”

Joringel szukał Jorindy. Zamieniła się w słowika i zaśpiewała: „Dzban, dzban, dzban”. Sowa o świecących oczach trzykrotnie okrążyła ją i trzykrotnie zawołała: „Kuu, kuuu, kuuu!”.

Joringel nie mógł się ruszyć: stał tam jak kamień, nie mógł ani płakać, ani mówić, ani poruszyć ręką czy nogą.

Słońce już zaszło. Sowa wleciała w zarośla, a zaraz potem wybiegła z nich garbata staruszka, żółta i chuda, z dużymi czerwonymi oczami i haczykowatym nosem, którego czubek sięgał jej do brody. Mruknęła coś do siebie, złapała słowika i wzięła go w dłoń.

Joringel nie mógł ani mówić, ani się ruszyć; słowik zniknął. W końcu kobieta wróciła i powiedziała głuchym głosem: „Witaj, Zachielu. Jeśli księżyc zaświeci w klatce, Zachielu, natychmiast go wypuść”. Wtedy Joringel został uwolniony. Padł na kolana przed kobietą i błagał, by oddała mu Jorindę, ale ona powiedziała, że ​​nigdy więcej jej nie dostanie, i odeszła.

Wołał, płakał, narzekał, ale wszystko na próżno: „Ach, co się ze mną stanie?”

Joringel odszedł i w końcu dotarł do obcej wioski; tam długo hodował owce. Często krążył wokół zamku, ale nie za blisko. W końcu pewnej nocy śniło mu się, że znalazł krwistoczerwony kwiat, w którego środku znajdowała się piękna, duża perła; zerwał kwiat i poszedł z nim do zamku, i że wszystko, czego dotknął kwiatem, uwalniało się od zaklęcia; śniło mu się również, że dzięki niemu odzyskał swoją Jorindę.

Rano, po przebudzeniu, zaczął szukać po wzgórzach i dolinach, czy znajdzie taki kwiat. Szukał aż do dziewiątego dnia, aż w końcu, wczesnym rankiem, znalazł krwistoczerwony kwiat. W jego środku znajdowała się wielka kropla rosy, wielkości najpiękniejszej perły.

Dniem i nocą wędrował z tym kwiatem do zamku. Gdy był już od niego oddalony o sto kroków, nie został zatrzymany, lecz podszedł do drzwi. Joringel był pełen radości; dotknął drzwi kwiatem, a te otworzyły się gwałtownie. Wszedł przez dziedziniec i nasłuchiwał śpiewu ptaków. W końcu go usłyszał. Poszedł dalej i odnalazł komnatę, z której dobiegał, a tam czarownica karmiła ptaki w siedmiu tysiącach klatek.

Na widok Joringela rozgniewała się, bardzo rozgniewała, zbeształa go i opluła jadem i żółcią, ale nie mogła podejść do niego na dwa kroki. Nie zwrócił na nią uwagi, tylko poszedł i obejrzał klatki z ptakami; ale było tam setki słowików, jak miał odnaleźć swoją Jorindę?

Właśnie wtedy zobaczył, jak staruszka cicho zabrała klatkę z ptakiem w środku i podeszła do drzwi.

Szybko skoczył ku niej, dotknął klatki kwiatem, a także staruszki. Nie mogła już nikogo oczarować; a Jorinda stała tam, ściskając go za szyję, i była piękna jak zawsze!