จอรินดาและจอรินเกล

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีปราสาทเก่าแก่หลังหนึ่งตั้งอยู่กลางป่าทึบ และในนั้นมีหญิงชราผู้เป็นแม่มดอาศัยอยู่เพียงลำพัง ในเวลากลางวันนางจะแปลงร่างเป็นแมวหรือนกฮูก แต่ในตอนเย็นนางจะกลับคืนสู่ร่างมนุษย์อีกครั้ง นางสามารถล่อสัตว์ป่าและนกป่ามาหานาง แล้วนางก็จะฆ่า ต้ม และย่างพวกมัน หากใครก็ตามเข้ามาใกล้ปราสาทในระยะหนึ่งร้อยก้าว เขาจะต้องยืนนิ่งและไม่สามารถขยับไปไหนได้จนกว่านางจะอนุญาต แต่เมื่อใดก็ตามที่หญิงสาวผู้บริสุทธิ์เข้ามาในบริเวณนั้น นางจะเปลี่ยนร่างเธอให้เป็นนก แล้วขังเธอไว้ในกรงหวาย และนำกรงนั้นไปไว้ในห้องหนึ่งในปราสาท นางมีกรงนกหายากประมาณเจ็ดพันกรงในปราสาท

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อจอรินดา งดงามกว่าหญิงสาวอื่นใด เธอและชายหนุ่มรูปงามชื่อจอรินเกลได้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะแต่งงานกัน พวกเขายังอยู่ในช่วงหมั้นหมาย และความสุขที่สุดของพวกเขาก็คือการได้อยู่ด้วยกัน วันหนึ่ง เพื่อที่จะได้พูดคุยกันอย่างเงียบๆ พวกเขาจึงไปเดินเล่นในป่า “ระวังนะ” จอรินเกลกล่าว “อย่าเข้าไปใกล้ปราสาทมากเกินไป”

เป็นช่วงเย็นที่สวยงาม แสงอาทิตย์ส่องประกายเจิดจ้าลอดผ่านลำต้นของต้นไม้ลงสู่ป่าสีเขียวเข้ม และนกพิราบร้องเสียงโศกเศร้าอยู่บนกิ่งอ่อนของต้นเบิร์ช

โจรินดาคร่ำครวญเป็นครั้งคราว เธอนั่งลงกลางแดดด้วยความเศร้าโศก โจริงเกลก็เศร้าโศกเช่นกัน พวกเขาทั้งสองเศร้าโศกราวกับกำลังจะตาย จากนั้นพวกเขามองไปรอบๆ และรู้สึกสับสนอย่างมาก เพราะไม่รู้ว่าจะกลับบ้านทางไหน ดวงอาทิตย์ยังคงส่องแสงอยู่ครึ่งหนึ่งเหนือภูเขาและอีกครึ่งหนึ่งกำลังลับขอบฟ้า

โจริงเกลมองลอดพุ่มไม้ไป และเห็นกำแพงเก่าแก่ของปราสาทอยู่ใกล้ๆ เขาตกใจสุดขีดและหวาดกลัวอย่างสุดขีด โจรินดากำลังร้องเพลง—

“นกน้อยของฉัน สวมสร้อยคอสีแดง”

ขับขานบทเพลงแห่งความเศร้าโศก ความเศร้าโศก ความเศร้าโศก

เขาขับขานว่านกพิราบตัวนั้นจะต้องตายในไม่ช้า

ขับขานความเศร้าโศก เศร้าโศก—เหยือก เหยือก เหยือก”

โจริงเกลตามหาโจรินดา เธอกลายร่างเป็นนกไนติงเกลและร้องเพลง “จั๊ก จั๊ก จั๊ก” นกฮูกร้องเสียงแหลมตาเป็นประกายบินวนรอบตัวเธอสามรอบและร้องสามครั้งว่า “ทู-ฮู ทู-ฮู ทู-ฮู!”

โจริงเกลขยับตัวไม่ได้ เขายืนนิ่งเหมือนก้อนหิน ไม่สามารถร้องไห้หรือพูดจา หรือขยับมือหรือเท้าได้เลย

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว นกฮูกบินเข้าไปในพุ่มไม้ และหลังจากนั้นไม่นานก็มีหญิงชราหลังค่อมคนหนึ่งโผล่ออกมา เธอผอมแห้ง ผิวเหลือง ดวงตาสีแดงโต จมูกงอ ปลายจมูกชี้ถึงคาง เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง จับนกไนติงเกลได้ และพามันไปในมือ

โจริงเกลพูดไม่ได้และขยับตัวไม่ได้เลย นกไนติงเกลหายไปแล้ว ในที่สุดหญิงคนนั้นก็กลับมาและพูดด้วยเสียงแหบแห้งว่า “สวัสดี ซาคีเอล ถ้าแสงจันทร์ส่องลงมาที่กรง ซาคีเอล ปล่อยเขาออกมาเดี๋ยวนี้” แล้วโจริงเกลก็ได้รับการปล่อยตัว เขาคุกเข่าลงต่อหน้าหญิงคนนั้นและขอร้องให้เธอมอบโจรินดาคืนให้เขา แต่เธอกล่าวว่าเขาจะไม่มีวันได้เธออีก และจากไป

เขาร่ำไห้ คร่ำครวญ และโหยหา แต่ทั้งหมดก็ไร้ผล “โอ้ แล้วอนาคตของข้าจะเป็นอย่างไร?”

โจริงเกลจากไป และในที่สุดก็มาถึงหมู่บ้านแปลก ๆ แห่งหนึ่ง ที่นั่นเขาเลี้ยงแกะอยู่นาน เขาเดินวนไปวนมาอยู่รอบ ๆ ปราสาทบ่อย ๆ แต่ไม่เข้าไปใกล้มากนัก ในที่สุดคืนหนึ่งเขาก็ฝันว่าพบดอกไม้สีแดงฉานดอกหนึ่ง ตรงกลางดอกมีไข่มุกเม็ดใหญ่สวยงามอยู่ เขาเด็ดดอกไม้นั้นแล้วนำกลับไปที่ปราสาท และทุกสิ่งที่เขาแตะต้องด้วยดอกไม้นั้นก็ปราศจากมนต์สะกด เขายังฝันอีกว่าด้วยดอกไม้นั้น เขาได้โจรินดาของเขากลับคืนมา

ในตอนเช้า เมื่อเขาตื่นขึ้น เขาก็เริ่มออกค้นหาไปทั่วเนินเขาและหุบเขาว่าเขาจะหาดอกไม้เช่นนั้นเจอหรือไม่ เขาค้นหาไปจนถึงวันที่เก้า และแล้วในตอนเช้าตรู่ เขาก็พบดอกไม้สีแดงฉานนั้น ตรงกลางดอกไม้มีหยดน้ำค้างขนาดใหญ่เท่าไข่มุกเม็ดงามที่สุด

ทั้งวันทั้งคืนเขาเดินทางไปปราสาทพร้อมกับดอกไม้ดอกนี้ เมื่อเขาอยู่ห่างจากประตูเพียงร้อยก้าว เขาก็ไม่ถูกหยุดไว้ แต่เดินต่อไปจนถึงประตู โจนเกลเต็มไปด้วยความยินดี เขาแตะประตูด้วยดอกไม้ และประตูก็เปิดออก เขาเดินเข้าไปในลานบ้านและฟังเสียงนก ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงนก เขาเดินต่อไปและพบห้องที่เสียงนกออกมา และที่นั่นแม่มดกำลังให้อาหารนกในกรงเจ็ดพันกรง

เมื่อนางเห็นจอร์ริงเกล นางก็โกรธ โกรธมาก และด่าทอและถ่มน้ำดีใส่เขา แต่นางก็เข้าใกล้เขาไม่ได้แม้แต่สองก้าว เขาไม่ได้สนใจนางเลย แต่เดินไปดูในกรงนก แต่มีนกไนติงเกลหลายร้อยตัว เขาจะหาจอร์ริงเกลของเขาเจอได้อย่างไร?

ทันใดนั้นเขาก็เห็นหญิงชราค่อยๆ ยกกรงที่มีนกอยู่ข้างในออกไป แล้วเดินไปทางประตู

เขารีบพุ่งเข้าหาเธอ แตะกรงที่มีดอกไม้ และแตะหญิงชราด้วย ตอนนี้เธอไม่สามารถใช้เวทมนตร์กับใครได้อีกแล้ว และจอรินดาก็ยืนอยู่ตรงนั้น กอดคอเขาไว้ และเธอยังคงงดงามเหมือนเดิม!