Jorinda en Joringel

Er was eens een oud kasteel midden in een groot en dicht bos, en daarin woonde een oude vrouw die een heks was, helemaal alleen. Overdag veranderde ze zich in een kat of een ransuil, maar 's avonds nam ze haar ware gedaante als mens weer aan. Ze kon wilde dieren en vogels naar zich toe lokken, die ze vervolgens doodde, kookte en roosterde. Wie binnen honderd passen van het kasteel kwam, moest stil blijven staan ​​en mocht zich niet verplaatsen totdat ze hem vrijliet. Maar wanneer een onschuldig meisje binnen deze kring kwam, veranderde ze haar in een vogel, sloot haar op in een rieten kooi en droeg de kooi naar een kamer in het kasteel. Ze had ongeveer zevenduizend kooien met zeldzame vogels in het kasteel.

Er was eens een meisje, Jorinda geheten, die mooier was dan alle andere meisjes. Zij en een knappe jongeman, Joringel genaamd, hadden elkaar beloofd te trouwen. Ze waren nog verloofd en hun grootste geluk was samen zijn. Op een dag gingen ze, om in alle rust met elkaar te kunnen praten, een wandeling maken in het bos. 'Pas op,' zei Joringel, 'dat je niet te dicht bij het kasteel komt.'

Het was een prachtige avond; de zon scheen helder tussen de boomstammen door in het donkergroen van het bos, en de tortelduiven zongen treurig op de jonge takken van de berkenbomen.

Jorinda huilde zo nu en dan: ze ging in de zon zitten en was bedroefd. Joringel was ook bedroefd; ze waren zo verdrietig alsof ze op sterven lagen. Toen keken ze om zich heen en wisten ze niet meer welke kant ze op moesten, want ze wisten niet hoe ze naar huis moesten gaan. De zon stond nog half boven de berg en was al half onder.

Joringel keek door de struiken en zag de oude kasteelmuren vlakbij. Hij was doodsbang en vervuld van een dodelijke angst. Jorinda zong—

“Mijn kleine vogeltje, met de rode halsband,

Zingt verdriet, verdriet, verdriet,

Hij zingt dat de duif spoedig dood moet zijn.

"Zingt verdriet, verdriet—kruik, kruik, kruik."

Joringel zocht naar Jorinda. Ze veranderde in een nachtegaal en zong: "kan, kan, kan." Een ransuil met gloeiende ogen vloog drie keer om haar heen en riep drie keer: "woehoe, woehoe, woehoe!"

Joringel kon zich niet bewegen: hij stond daar als een standbeeld en kon noch huilen, noch spreken, noch hand of voet verroeren.

De zon was inmiddels ondergegaan. De uil vloog het struikgewas in, en direct daarna kwam er een kromme, oude vrouw uit tevoorschijn, gelig en mager, met grote rode ogen en een haakneus waarvan de punt tot aan haar kin reikte. Ze mompelde iets in zichzelf, ving de nachtegaal en nam hem mee in haar hand.

Joringel kon niet spreken en zich niet bewegen; de nachtegaal was verdwenen. Eindelijk kwam de vrouw terug en zei met een holle stem: 'Gegroet, Zachiel. Als de maan op de kooi schijnt, Zachiel, laat hem dan onmiddellijk los.' Toen werd Joringel bevrijd. Hij viel op zijn knieën voor de vrouw en smeekte haar om hem zijn Jorinda terug te geven, maar ze zei dat hij haar nooit meer zou krijgen en ging weg.

Hij riep, hij huilde, hij klaagde, maar tevergeefs: "Ach, wat zal er van mij terechtkomen?"

Joringel vertrok en kwam uiteindelijk in een vreemd dorp terecht; daar hoedde hij lange tijd schapen. Hij liep vaak rond het kasteel, maar niet te dichtbij. Eindelijk droomde hij op een nacht dat hij een bloedrode bloem vond, met in het midden een prachtige grote parel; dat hij de bloem plukte en ermee naar het kasteel ging, en dat alles wat hij met de bloem aanraakte, van betovering werd bevrijd; hij droomde ook dat hij daardoor zijn Jorinda terugkreeg.

Toen hij 's ochtends wakker werd, begon hij overal te zoeken, heuvel na heuvel, glooiend, of hij zo'n bloem kon vinden. Hij zocht tot de negende dag, en toen, vroeg in de ochtend, vond hij de bloedrode bloem. In het midden ervan zat een grote dauwdruppel, zo groot als de fijnste parel.

Dag en nacht reisde hij met deze bloem naar het kasteel. Toen hij nog honderd passen verwijderd was, werd hij niet tegengehouden, maar liep hij door naar de deur. Joringel was vol vreugde; hij raakte de deur aan met de bloem, en die sprong open. Hij liep door de binnenplaats naar binnen en luisterde naar het geluid van de vogels. Eindelijk hoorde hij het. Hij liep verder en vond de kamer waar het geluid vandaan kwam, en daar was de heks de vogels aan het voeren in de zevenduizend kooien.

Toen ze Joringel zag, werd ze woedend, heel woedend, en ze schold hem uit en spuwde gif en gal naar hem, maar ze kon niet dichterbij komen dan twee passen. Hij schonk haar geen aandacht, maar ging naar de kooien met de vogels kijken; maar er waren honderden nachtegalen, hoe moest hij zijn Jorinda ooit terugvinden?

Op dat moment zag hij de oude vrouw stilletjes een kooi met een vogel erin meenemen en naar de deur lopen.

Snel sprong hij naar haar toe, raakte de kooi met de bloem aan, en ook de oude vrouw. Ze kon nu niemand meer betoveren; en Jorinda stond daar, hem om de nek geklemd, en ze was even mooi als altijd!