Zeki Grethel

Bir zamanlar Grethel adında bir aşçı vardı, kırmızı rozetli ayakkabılar giyerdi ve o ayakkabılarla dışarı çıktığında, etrafına bakınıp kendi kendine, “Gerçekten de çok güzel bir kızsın!” diye düşünürdü. Eve geldiğinde ise, neşeyle bir yudum şarap içerdi ve şarap iştahı kabarttığı için, pişirdiği yemeğin en güzelini tadına bakıp doyana kadar denedi ve “Aşçı yemeğin nasıl olduğunu biliyor olmalı,” dedi.

Bir gün efendisi ona, "Grethel, bu akşam bir misafirimiz geliyor; bana iki tane çok güzel tavuk hazırla." dedi.

“Efendim, hallederim,” diye cevap verdi Grethel. İki tavuk kesti, haşladı, tüylerini yoldu, şişe geçirdi ve akşama doğru kızarmaları için ateşin önüne koydu. Tavuklar kızarmaya başlamış ve neredeyse hazırdı, ama misafir henüz gelmemişti. Bunun üzerine Grethel efendisine seslendi: “Misafir gelmezse, tavukları ateşten almam gerekecek, ama en sulu oldukları anda hemen yenmezlerse günah ve ayıp olur.”

Efendi, "Ben kendim gidip misafiri getireceğim," dedi.

Efendi arkasını döndüğünde, Grethel şişteki tavukları bir kenara koydu ve şöyle düşündü: “Ateşin başında bu kadar uzun süre durmak insanı terletiyor ve susatıyor; kim bilir ne zaman gelecekler? Bu arada, mahzene inip biraz su içeyim.” Aşağı koştu, bir sürahi koydu, “Tanrı sana bereket versin Grethel,” dedi ve iyice içti, sonra da bir yudum daha aldı.

Sonra gidip tavukları tekrar ateşe koydu, sosladı ve şişi neşeyle çevirdi. Ama kızarmış etin kokusu çok güzel olduğu için Grethel, “Bir şeyler ters gidiyor olabilir, tadına bakmalıyım!” diye düşündü. Parmağıyla dokundu ve “Ah! Tavuklar ne kadar lezzetli! Hemen yenmemeleri gerçekten bir günah ve ayıp!” dedi. Efendisinin misafiriyle gelip gelmediğini görmek için pencereye koştu ama kimseyi görmedi ve tavukların yanına geri döndü ve “Kanatlardan biri yanıyor! Onu koparıp yesem iyi olur.” diye düşündü. Böylece kanadı kesti, yedi ve afiyetle yedi. Bitirdikten sonra, “Diğeri de gitmeli, yoksa efendi bir şeyin eksik olduğunu fark edecek.” diye düşündü. İki kanadı da yedikten sonra efendisini aramaya gitti ama onu göremedi. Birden aklına geldi, “Kim bilir? Belki de hiç gelmiyorlardır ve bir yerlere sığınmışlardır.” Sonra şöyle dedi: “Merhaba Grethel, keyfini çıkar, bir tavuk kesildi, bir yudum daha al ve hepsini ye; yendiğinde biraz huzur bulacaksın, Tanrı'nın güzel hediyeleri neden bozulsun ki?” Böylece tekrar mahzene koştu, kocaman bir yudum aldı ve büyük bir keyifle tavuğu yedi. Tavuklardan biri yutulduktan sonra efendisi hala gelmeyince Grethel diğerine baktı ve dedi ki: “Biri nerede ise diğeri de orada olmalı, ikisi birlikte gider; biri için doğru olan diğeri için de doğrudur; sanırım bir yudum daha alsam bana bir zarar gelmez.” Böylece bir yudum daha aldı ve ikinci tavuğun da birincisine katılmasına izin verdi.

Tam yemeğin en güzel kısmını yerken, efendisi geldi ve "Çabuk ol Grethel, misafir hemen arkamdan geliyor!" diye bağırdı.

“Evet efendim, yakında servis yapacağım,” diye yanıtladı Grethel. Bu sırada efendi, masanın düzgünce kurulduğundan emin olmak için baktı ve tavukları keseceği büyük bıçağı alıp merdivenlerde bilemeye başladı. Derken misafir geldi ve evin kapısını kibarca ve saygıyla çaldı. Grethel koşarak içeri girdi ve kimin olduğunu görmek için baktı. Misafiri görünce parmağını dudaklarına götürerek, “Şşş! Şşş! Çabuk uzaklaş, efendim seni yakalarsa senin için kötü olur; seni yemeğe davet etti ama niyeti senin iki kulağını kesmek. Bak, bıçağı nasıl bileyliyor!” dedi. Misafir bileme sesini duydu ve olabildiğince hızlı bir şekilde merdivenlerden aşağı koştu. Grethel boş durmadı; efendisine doğru çığlık atarak koştu ve “Çok güzel bir misafir davet etmişsiniz!” diye bağırdı.

“Eee, Grethel, ne demek istiyorsun?”

"Evet," dedi kadın, "tam servis etmek üzere olduğum tavukları tabaktan alıp kaçmış!"

“Ne güzel bir numara!” dedi efendisi ve güzel tavuklar için hayıflandı. “Keşke bana bir tane bıraksaydı da yiyecek bir şeyim kalsaydı.” Ona durmasını söyledi ama misafir duymamış gibi yaptı. Sonra elinde bıçakla peşinden koşarak, “Sadece bir tane, sadece bir tane,” diye bağırdı; yani misafirin ona sadece bir tavuk bırakmasını, ikisini de almamasını istiyordu. Ancak misafir, bir kulağını feda etmesi gerektiğini düşünerek, sanki altında ateş yanıyormuş gibi koşarak ikisini de evine götürdü.