เกรเทลผู้ฉลาด

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีแม่ครัวคนหนึ่งชื่อเกรเธล เธอสวมรองเท้าที่มีดอกกุหลาบสีแดง และเมื่อเธอเดินออกไปข้างนอก เธอก็หันไปมองรอบๆ และคิดในใจว่า “เธอช่างเป็นหญิงสาวที่งดงามเหลือเกิน!” และเมื่อเธอกลับบ้าน เธอก็ดื่มไวน์ด้วยความปิติยินดี และเนื่องจากไวน์กระตุ้นความอยากอาหาร เธอก็ชิมอาหารที่เธอกำลังปรุงอย่างดีที่สุดจนกระทั่งพอใจ แล้วพูดว่า “แม่ครัวต้องรู้ว่าอาหารรสชาติเป็นอย่างไร”

วันหนึ่งเจ้านายจึงกล่าวกับนางว่า “เกรเธล คืนนี้จะมีแขกมาบ้าน ช่วยเตรียมไก่สองตัวอย่างประณีตบรรจงให้ฉันหน่อย”

“ฉันจะจัดการเองค่ะ นายท่าน” เกรเธลตอบ เธอฆ่าไก่สองตัว ลวกแล้วถอนขน เสียบไว้บนไม้เสียบ และพอตกเย็นก็เอาไปย่าง ไก่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลและใกล้จะสุกแล้ว แต่แขกยังมาไม่ถึง เกรเธลจึงร้องบอกนายท่านว่า “ถ้าแขกไม่มา ฉันต้องเอาไก่ลงจากเตา แต่ถ้าไม่กินทันทีตอนที่ยังฉ่ำอยู่ จะเป็นบาปและน่าอับอายมาก”

นายท่านกล่าวว่า “ข้าจะวิ่งไปตามแขกเอง”

เมื่อเจ้านายหันหลังไป เกรเธลก็วางไม้เสียบไก่ไว้ด้านหนึ่ง แล้วคิดว่า “ยืนอยู่ข้างไฟนานขนาดนี้ ทำให้ร้อนและกระหายน้ำ ใครจะรู้ว่าไก่จะมาเมื่อไหร่? ระหว่างนี้ ฉันจะวิ่งลงไปในห้องใต้ดินแล้วดื่มน้ำ” เธอวิ่งลงไป ตั้งเหยือกน้ำ แล้วพูดว่า “ขอพระเจ้าอวยพรให้เจ้าได้ดื่มน้ำนี้ เกรเธล” แล้วก็ดื่มน้ำอึกใหญ่ ก่อนจะดื่มอีกอึกใหญ่เช่นกัน

จากนั้นเธอก็นำไก่ลงไปวางบนเตาอีกครั้ง ราดน้ำซอส และหมุนเหล็กเสียบย่างอย่างสนุกสนาน แต่เนื่องจากเนื้อย่างส่งกลิ่นหอมมาก เกรเธลจึงคิดว่า “อาจมีอะไรผิดปกติ ควรลองชิมดู!” เธอเอานิ้วแตะแล้วพูดว่า “โอ้! ไก่ช่างอร่อยเหลือเกิน! มันเป็นบาปและน่าเสียดายจริงๆ ที่ไม่ได้กินทันที!” เธอวิ่งไปที่หน้าต่างเพื่อดูว่าเจ้านายกำลังมาพร้อมกับแขกหรือไม่ แต่เธอก็ไม่เห็นใคร จึงกลับไปที่ไก่และคิดว่า “ปีกข้างหนึ่งไหม้! ฉันควรตัดมันออกแล้วกินเสียดีกว่า” ดังนั้นเธอจึงตัดมันออก กิน และอร่อยกับมัน และเมื่อกินเสร็จแล้ว เธอก็คิดว่า “อีกข้างก็ต้องเอาลงด้วย มิฉะนั้นเจ้านายจะสังเกตเห็นว่ามีอะไรขาดหายไป” เมื่อกินปีกทั้งสองข้างหมดแล้ว เธอก็ไปมองหาเจ้านาย แต่ไม่เห็นเขา ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ว่า “ใครจะรู้? บางทีพวกเขาอาจจะไม่มาเลย และอาจจะกลับเข้าไปข้างในแล้ว” แล้วนางก็พูดว่า “สวัสดี เกรเธล จงสนุกเถิด ไก่ตัวหนึ่งถูกชำแหละไปแล้ว ดื่มอีกสักหน่อย แล้วกินมันให้หมด เมื่อกินเสร็จแล้วเจ้าจะได้อยู่อย่างสงบสุข ทำไมของขวัญอันล้ำค่าของพระเจ้าจึงต้องถูกทำลายเล่า?” ดังนั้นนางจึงวิ่งลงไปในห้องใต้ดินอีกครั้ง ดื่มอย่างหนัก แล้วกินไก่ตัวนั้นอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อไก่ตัวหนึ่งถูกกลืนลงไปแล้ว แต่เจ้านายของนางยังไม่มา เกรเธลจึงมองไปที่อีกตัวหนึ่งแล้วพูดว่า “ที่ใดมีตัวหนึ่ง ที่นั่นก็ควรมีอีกตัวหนึ่ง สองตัวนี้ต้องไปด้วยกัน สิ่งที่ถูกต้องสำหรับตัวหนึ่งก็ควรถูกต้องสำหรับอีกตัวหนึ่ง ฉันคิดว่าถ้าฉันดื่มอีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร” ดังนั้นนางจึงดื่มอย่างหนักอีกครั้ง แล้วปล่อยให้ไก่ตัวที่สองกลับไปรวมกับตัวแรก

ขณะที่เธอกำลังรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เจ้านายของเธอก็เดินมาและร้องตะโกนว่า “รีบหน่อย เกรเธล แขกกำลังจะมาต่อจากฉัน!”

“ค่ะ ท่าน ฉันจะรีบไปเสิร์ฟ” เกรเธลตอบ ขณะเดียวกันเจ้านายก็มองดูว่าโต๊ะอาหารจัดเรียบร้อยดีหรือไม่ แล้วหยิบมีดใหญ่ที่จะใช้แล่ไก่มาลับคมบนบันได สักพักแขกก็มาถึงและเคาะประตูบ้านอย่างสุภาพ เกรเธลวิ่งไปดูว่าใครมา และเมื่อเห็นแขก เธอก็เอานิ้วแตะริมฝีปากแล้วพูดว่า “เงียบ! เงียบ! รีบหนีไปให้เร็วที่สุด ถ้าเจ้านายจับได้ เจ้าจะต้องเจอเรื่องแย่แน่ เขาเชิญเจ้ามาทานอาหารเย็นก็จริง แต่เจตนาของเขาคือจะตัดหูเจ้าทั้งสองข้าง ฟังให้ดีว่าเขากำลังลับมีดอยู่นี่!” แขกได้ยินเสียงลับมีดจึงรีบวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว เกรเธลไม่นิ่งเฉย เธอวิ่งไปหาเจ้านายแล้วร้องเสียงดังว่า “ท่านเชิญแขกคนสำคัญมา!”

“เอ๊ะ ทำไมเหรอ เกรเธล? เธอหมายความว่ายังไง?”

“ใช่ค่ะ” เธอกล่าว “เขาเอาไก่ที่ฉันกำลังจะเสิร์ฟไปจากจาน แล้ววิ่งหนีไปแล้ว!”

“ช่างเป็นกลอุบายที่ดีจริงๆ!” นายหญิงกล่าวพลางคร่ำครวญถึงไก่ตัวสวยๆ เหล่านั้น “ถ้าเขาเหลือไว้ให้ฉันสักตัวเดียว ฉันก็จะมีอะไรกินบ้าง” เขาตะโกนบอกให้แขกหยุด แต่แขกแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน จากนั้นเขาก็วิ่งไล่ตามไปพร้อมกับมีดในมือพลางร้องว่า “แค่ตัวเดียว แค่ตัวเดียว” หมายความว่าแขกควรเหลือไก่ไว้ให้เขาแค่ตัวเดียว อย่าเอาไปทั้งสองตัว แต่แขกคิดไปอีกอย่างว่าเขาจะต้องเสียหูข้างหนึ่งไป และวิ่งอย่างกับมีไฟลุกไหม้อยู่ใต้เท้า เพื่อที่จะเอาไก่ทั้งสองตัวกลับบ้านไปด้วย