Sprytna Grethel

Była sobie kiedyś kucharka o imieniu Grethel, która nosiła buty z czerwonymi rozetkami. Gdy w nich wychodziła, odwracała się to w jedną, to w drugą stronę i myślała: „Naprawdę jesteś ładną dziewczyną!”. A gdy wracała do domu, w radosnym nastroju wypijała łyk wina, a ponieważ wino pobudza ochotę na jedzenie, smakowała najlepsze rzeczy, które gotowała, aż w końcu była nasycona i mówiła: „Kucharz musi wiedzieć, jakie jest jedzenie”.

Pewnego dnia pan powiedział do niej: „Grethel, dziś wieczorem przyjedzie gość, przygotuj mi dwa bardzo delikatne kurczaki”.

„Zajmę się tym, panie” – odpowiedziała Grethel. Zabiła dwa kurczaki, sparzyła je, oskubała, nałożyła na rożen i pod wieczór postawiła przed ogniem, żeby je upiec. Kury zaczęły brązowieć i były prawie gotowe, ale gość jeszcze nie przybył. Wtedy Grethel zawołała do swego pana: „Jeśli gość nie przyjdzie, muszę zabrać kurczaki z ognia, ale grzechem i hańbą będzie, jeśli nie zostaną zjedzone od razu, kiedy są najbardziej soczyste”.

Pan powiedział: „Pobiegnę sam i przyprowadzę gościa”.

Kiedy pan się odwrócił, Grethel położyła rożen z drobiem na boku i pomyślała: „Stanie tak długo przy ogniu aż się człowiekowi robi gorąco i chce mu się pić; kto wie, kiedy przyjdą? Tymczasem pobiegnę do piwnicy i się napiję”. Zbiegła na dół, postawiła dzban i rzekła: „Niech Bóg ci błogosławi, Grethel”, wzięła porządny łyk i pociągnęła kolejny, solidny łyk.

Potem poszła i znowu włożyła drób do ognia, polała go sosem i wesoło obracała rożnem. Ale ponieważ pieczeń pachniała tak pysznie, Grethel pomyślała: „Coś może być nie tak, trzeba spróbować!”. Dotknęła go palcem i powiedziała: „Ach! Jakież to pyszne drób! To prawdziwy grzech i wstyd, że nie je się go od razu!”. Pobiegła do okna, żeby sprawdzić, czy pan nie idzie z gościem, ale nikogo nie zobaczyła. Wróciła więc do drób i pomyślała: „Jedno ze skrzydełek się przypala! Lepiej je oderwę i zjem”. Odcięła je więc, zjadła i delektowała się nim, a kiedy skończyła, pomyślała: „Drugie też musi zniknąć, bo pan zauważy, że czegoś brakuje”. Kiedy zjadła oba skrzydła, poszła szukać pana, ale go nie zobaczyła. Nagle olśniło ją: „Kto wie? Może w ogóle nie nadchodzą i gdzieś się zapodziały”. Potem rzekła: „Witaj, Grethel, baw się dobrze, jeden kurczak został pokrojony, napij się jeszcze i zjedz go w całości; kiedy zostanie zjedzony, będziesz miała trochę spokoju, dlaczego dobre dary Boga miałyby być zepsute?” Pobiegła więc znowu do piwnicy, napiła się ogromnie i zjadła jednego kurczaka z wielką radością. Kiedy jeden z kurczaków został połknięty, a jej pan nadal nie wracał, Grethel spojrzała na drugiego i rzekła: „Gdzie jest jeden, tam i drugi powinien być tak samo, oba idą razem; co dobre dla jednego, dobre jest dla drugiego; myślę, że gdybym wzięła jeszcze jeden łyk, nie zrobiłoby mi to krzywdy”. Wzięła więc kolejny solidny łyk i pozwoliła drugiemu kurczakowi dołączyć do pierwszego.

Gdy właśnie najadła się do syta, przyszedł jej pan i zawołał: „Pośpiesz się, Grethel, gość idzie zaraz po mnie!”

„Tak, proszę pana, zaraz podam” – odpowiedziała Grethel. Tymczasem gospodarz sprawdził, czy stół jest należycie nakryty, wziął wielki nóż, którym miał kroić kurczaki, i naostrzył go na schodach. Wkrótce przyszedł gość i grzecznie i uprzejmie zapukał do drzwi domu. Grethel pobiegła i rozejrzała się, żeby zobaczyć, kto tam, a kiedy zobaczyła gościa, przyłożyła palec do ust i rzekła: „Cicho! cicho! uciekaj jak najszybciej, jeśli mój pan cię złapie, będzie ci gorzej; z pewnością zaprosił cię na kolację, ale jego zamiarem jest odcięcie ci uszu. Posłuchaj tylko, jak ostrzy nóż!”. Gość usłyszał ostrzenie i pospiesznie zbiegł po schodach. Grethel nie próżnowała; pobiegła z krzykiem do swego pana i zawołała: „Zaprosiłeś wspaniałego gościa!”

„Ej, dlaczego, Grethel? Co masz na myśli?”

„Tak” – powiedziała – „wziął z talerza kurczaki, które właśnie miałam podać, i uciekł z nimi!”

„Dobry podstęp!” powiedział jej pan i pożałował pięknych kurczaków. „Gdyby mi tylko jednego zostawił, żebym miał co jeść”. Zawołał, żeby się zatrzymał, ale gość udał, że nie słyszy. Pobiegł za nim z nożem w ręku, wołając: „Tylko jednego, tylko jednego”, co oznaczało, że gość powinien mu zostawić tylko jednego kurczaka, a nie brać obu. Gość jednak nie pomyślał o niczym innym, jak tylko o tym, że powinien oddać jedno ucho i pobiegł, jakby płonął pod nim ogień, żeby zabrać je obie ze sobą do domu.