Slimme Grethel

Er was eens een kokkin genaamd Grethel, die schoenen met rode rozetten droeg. Als ze daarmee naar buiten liep, draaide ze zich heen en weer en dacht: "Wat ben jij toch een knappe meid!" En toen ze thuiskwam, dronk ze in haar blijdschap een flinke slok wijn. En omdat wijn de eetlust opwekt, proefde ze van het lekkerste van wat ze aan het koken was, tot ze verzadigd was. Toen zei ze: "De kokkin moet toch wel weten hoe het eten smaakt."

Het gebeurde dat de heer des huizes op een dag tegen haar zei: "Grethel, er komt vanavond een gast; bereid voor mij twee zeer smakelijke kippen."

'Ik zal ervoor zorgen, meester,' antwoordde Grethel. Ze slachtte twee kippen, schroeide ze, plukte ze, stak ze aan het spit en zette ze tegen de avond voor het vuur om te braden. De kippen begonnen bruin te worden en waren bijna gaar, maar de gast was nog niet gearriveerd. Toen riep Grethel haar meester toe: 'Als de gast niet komt, moet ik de kippen van het vuur halen, maar het zou zonde en schande zijn als ze niet meteen worden opgegeten, wanneer ze het sappigst zijn.'

De heer zei: "Ik ga zelf wel even de gast halen."

Toen de heer des huizes zich had omgedraaid, legde Grethel het spit met de kippen aan één kant en dacht: 'Zo lang bij het vuur staan, maakt je warm en dorstig; wie weet wanneer ze komen? Ondertussen ren ik even naar de kelder om wat te drinken.' Ze rende naar beneden, zette een kruik neer, zei: 'God zegene je, Grethel,' en nam een ​​flinke slok, en daarna nog een flinke teug.

Toen ging ze de kippen weer bij het vuur leggen, bedruipte ze en draaide vrolijk het spit rond. Maar omdat het gebraden vlees zo lekker rook, dacht Grethel: 'Er is misschien iets mis, ik moet het proeven!' Ze raakte het aan met haar vinger en zei: 'Ah! Wat zijn kippen toch lekker! Het is toch zonde en zonde dat ze niet meteen worden opgegeten!' Ze rende naar het raam om te kijken of de heer des huizes niet met zijn gast zou komen, maar ze zag niemand. Ze ging terug naar de kippen en dacht: 'Een van de vleugels brandt aan! Ik kan hem er beter afhalen en opeten.' Dus sneed ze hem eraf, at hem op en genoot ervan. Toen ze klaar was, dacht ze: 'De andere moet er ook af, anders merkt de heer des huizes dat er iets mist.' Toen de twee vleugels op waren, ging ze op zoek naar haar heer, maar ze zag hem niet. Plotseling schoot het haar te binnen: 'Wie weet? Misschien komen ze helemaal niet en zijn ze ergens naar binnen gegaan.' Toen zei ze: 'Hallo Grethel, geniet ervan, één kip is al aangesneden, neem nog een slok en eet hem helemaal op; als hij op is, zul je rust hebben. Waarom zouden Gods goede gaven bedorven worden?' Dus rende ze weer naar de kelder, nam een ​​enorme slok en at de ene kip met veel plezier op. Toen één van de kippen was doorgeslikt en haar meester nog steeds niet kwam, keek Grethel naar de andere en zei: 'Waar de ene is, moet de andere ook zijn, de twee horen bij elkaar; wat goed is voor de ene, is ook goed voor de andere; ik denk dat het geen kwaad kan als ik nog een slok neem.' Dus nam ze nog een flinke slok en liet de tweede kip zich weer bij de eerste voegen.

Terwijl ze net van haar maaltijd genoot, kwam haar meester aan en riep: "Schiet op, Grethel, de gast komt direct na mij!"

'Ja, heer, ik zal zo serveren,' antwoordde Grethel. Ondertussen keek de heer of de tafel goed gedekt was en pakte het grote mes waarmee hij de kippen zou snijden, en slijpte het op de trappen. Even later kwam de gast en klopte beleefd en hoffelijk op de deur. Grethel rende naar de deur om te kijken wie er was, en toen ze de gast zag, legde ze een vinger op haar lippen en zei: 'Stil! Stil! Ga zo snel mogelijk weg, als mijn heer je te pakken krijgt, is het slecht met je; hij heeft je weliswaar uitgenodigd voor het avondeten, maar hij is van plan je twee oren af ​​te snijden. Luister maar eens hoe hij het mes slijpt!' De gast hoorde het slijpen en haastte zich zo snel mogelijk weer de trappen af. Grethel zat niet stil; ze rende gillend naar haar heer en riep: 'U hebt een bijzondere gast uitgenodigd!'

'Hè, Grethel? Wat bedoel je daarmee?'

'Ja,' zei ze, 'hij heeft de kippen die ik net wilde serveren van het bord gehaald en is ermee vandoor gegaan!'

'Wat een slimme truc!' zei haar baas, en hij treurde om de mooie kippen. 'Had hij er maar eentje voor me overgelaten, dan had ik tenminste nog iets te eten gehad.' Hij riep hem toe te stoppen, maar de gast deed alsof hij hem niet hoorde. Toen rende hij achter hem aan met het mes nog in zijn hand, roepend: 'Maar eentje, maar eentje!', waarmee hij bedoelde dat de gast hem maar één kip moest laten en niet allebei mee moest nemen. De gast dacht er echter niet anders over dan dat hij een van zijn oren moest opofferen en rende alsof zijn leven ervan afhing om ze allebei mee naar huis te nemen.