Çok Güzel Bir Keman

Altı küçük çocuk acıktığında, yaşlı Kléophas kemanı pazen çantasından çıkarır ve bir melodi çalardı. Belki de onların ağlamalarını, belki de açlıklarını, belki de vicdanını, ya da üçünü birden bastırmak içindi. Bir gün Fifine öfkeyle küçük ayağını yere vurdu, küçük ellerini kenetledi ve şöyle dedi:

"Bu işin başka yolu yok! O kemanı bir gün paramparça edeceğim, bin dolara!"

“Bunu yapmalısın, Fifine,” diye çıkıştı babası. “O keman, ikimizin toplamından üç kat daha eski. Bana sık sık, savaştan çok önce, öldüğünde bana verecek olan o İtalyan'dan bahsettin. Ve o, 'Kleofas, o keman—hayatımın bir parçası—öldüğümde yaşayacak—Tanrım, teşekkürler!' dedi. Çok hızlı konuşuyorsun, Fifine.”

"Şey, ben de o kemanla bir şeyler yapacağım, va!" diye karşılık verdi kızı, ancak yarı yarıya yatışmış bir şekilde. "Benim dediğim olur."

Bir keresinde büyük çiftlikte büyük bir şenlik vardı; şehirden gelen sayısız hanımefendi ve beyefendi at biniyor, araba sürüyor, dans ediyor ve her türlü enstrümanla müzik yapıyordu. Fifine, kemanını pazen çantasına koyup gizlice büyük eve gitti ve bu şenliklerin devam ettiği yere çıktı.

Verandanın basamağında oturmuş, fırsat kollayan, keskin bakışlı küçük yalınayak kızı ilk başta kimse fark etmedi.

"Satılık bir kemanım var," diye kararlı bir şekilde, kendisine soru soran ilk kişiye cevap verdi.

Orada oturmuş, keman satmak isteyen, perişan kılıklı küçük bir kız çocuğunu görmek çok komikti ve çocuk kısa sürede etrafını sardı.

Parlaklığını yitirmiş alet ortaya çıkarıldı ve önce eğlenceyle, ancak kısa süre sonra özellikle üç beyefendi tarafından çok ciddiyetle incelendi: biri çok uzun ve aşağı doğru sarkan saçlı, diğeri aynı uzunlukta ve yukarı doğru dik duran saçlı, üçüncüsünün ise hiç saçı olmayan biriydi.

Bu üç kişi kemanı ters çevirdi, neredeyse içini dışına çıkardı. Üzerine vurdular ve dinlediler. Kazıdılar ve dinlediler. Onunla eve girdiler, evden çıktılar ve en ücra köşelere kadar gittiler. Bütün bunları kafa kafaya vererek ve tanıdık ve yabancı dillerde konuşarak yaptılar. Ve sonunda, Fifine'i getirdiğinden iki kat daha güzel bir keman ve bir de tomar parayla gönderdiler!

Çocuk şaşkınlıktan dili tutulmuştu ve uçup gitti. Ama büyük bir çınar ağacının altında durup para destesini daha yakından incelediğinde, şaşkınlığı ikiye katlandı. Sayabileceğinden çok daha fazla, sahip olmayı hayal bile edemeyeceği kadar çok para vardı. Eski kulübenin çatısını yeni kiremitlerle kaplamaya, küçük çıplak ayaklara ayakkabı giydirmeye ve aç ağızlara yemek yedirmeye yetecek kadar. Belki de -ve Fifine'nin kalbi bu görüntü karşısında adeta boğazına fırladı- belki de amcası Siméon'un satmak istediği Blanchette ve minik buzağısını satın almaya yetecek kadar!

“Dediğin gibi, Fifine,” diye mırıldandı yaşlı Cléophas, o gece yeni kemanını çaldıktan sonra boğuk bir sesle. “Çok güzel bir keman; ve dediğin gibi, saten gibi parlıyor. Ama bir şekilde, eskisi gibi değil. Tamam, Fifine, al onu, kenara koy. Sanırım ben artık keman çalmayacağım.”