Bardzo dobre skrzypce

Kiedy pół tuzina maluchów było głodnych, stary Kleofas wyjmował skrzypce z flanelowego woreczka i grał na nich melodię. Być może po to, by zagłuszyć ich krzyki, albo głód, albo swoje sumienie, albo wszystko naraz. Pewnego dnia Fifine, wściekła, tupnęła małą stopą, zacisnęła małe rączki i zawołała:

„To nie podlega dyskusji! Rozwalę to, te skrzypce, któregoś dnia w tysiąc kawałkach!”

„Musisz to zrobić, Fifine” – nalegał jej ojciec. „Te skrzypce były już ze mną trzy razy. Mówiłaś mi już dość często o tym Włochu, który da mi je, kiedy umrze, na długo przed wojną. A on powiedział: „Kleofasie, te skrzypce – ta część mojego życia – ożyją, kiedy umrę – Boże merci!”. Za szybko mówisz, Fifine.”

„No to idę coś pograć na tych skrzypcach, va!” odparła córka, ledwie w połowie udobruchana. „Moje, co mówię”.

Pewnego razu, gdy na dużej plantacji odbywały się wielkie uroczystości — niezliczone damy i dżentelmeni z miasta jeździli konno, jeździli, tańczyli i grali na wszelkiego rodzaju instrumentach — Fifine ze skrzypcami w flanelowej torbie wymknął się i udał się do dużego domu, gdzie odbywały się te uroczystości.

Nikt początkowo nie zauważył małej, bosonogiej dziewczynki siedzącej na stopniu werandy i wypatrującej okazji wzrokiem rysia.

„Mam na sprzedaż jedne skrzypce” – oznajmiła stanowczo pierwszemu, kto ją o to zapytał.

Bardzo zabawnie było widzieć tam małą, obdartą dziewczynkę, która chciała sprzedać skrzypce. Wkrótce dziecko zostało otoczone.

Pozbawiony blasku instrument został wyniesiony i obejrzany, początkowo z rozbawieniem, ale wkrótce bardzo poważnie. Szczególnie przez trzech dżentelmenów: jeden z bardzo długimi włosami, które opadały, drugi z równie długimi włosami, które sterczały, a trzeci nie miał w ogóle włosów wartych wzmianki.

Ta trójka wywróciła skrzypce do góry nogami, niemal na lewą stronę. Uderzali w nie i nasłuchiwali. Skrobali w nie i nasłuchiwali. Wchodzili z nimi do domu i z domu, i zapuszczali się w odległe kąty. Wszystko to z częstymi spotkaniami i rozmowami w znanych i nieznanych językach. A na koniec odprawili Fifine ze skrzypcami dwa razy piękniejszymi od tych, które przyniosła, a do tego jeszcze rulon pieniędzy!

Dziecko oniemiało ze zdumienia i odleciało. Ale kiedy zatrzymało się pod wielkim drzewem chinaberii, by dokładniej przyjrzeć się rulonowi pieniędzy, jej zdumienie się podwoiło. Było ich o wiele więcej, niż mogła zliczyć, więcej, niż kiedykolwiek marzyła o posiadaniu. Z pewnością wystarczająco, by pokryć starą chatę nowymi gontami; by założyć buty wszystkim małym bosym stopom i nakarmić głodne buzie. Może wystarczy – a serce Fifine aż podskoczyło jej do gardła na tę wizję – może wystarczy, by kupić Blanchette i jej maleńkie cielę, które wujek Siméon chciał sprzedać!

„Tak jak mówisz, Fifine” – mruknął stary Kleofas ochryple, grając na nowych skrzypcach tego wieczoru. „To świetne skrzypce; i jak mówisz, lśnią jak atłas. Ale jakoś, czy jak, to nie to samo. Yair, Fifine, weź je – odłóż na bok. Chyba już nie będę grał na skrzypcach”.