Een zeer fraaie viool

Als de zes kleintjes honger hadden, haalde de oude Cléophas de viool uit zijn flanellen tas en speelde er een melodie op. Misschien was het om hun gehuil te overstemmen, of hun honger, of zijn geweten, of alle drie. Op een dag stampte Fifine, in een vlaag van woede, met haar kleine voetje en balde haar vuistjes tot vuisten, en verklaarde:

'Er is geen sprake van tweezijdigheid! Ik ga die viool aan gort slaan, ooit nog eens in een heel land!'

'Dat moet je doen, Fifine,' riep haar vader uit. 'Die viool is ouder dan jij en ik samen. Je hebt me al vaak genoeg verteld over die Italiaan die hem me gaf toen hij stierf, lang geleden, voor de oorlog. En hij zei: 'Cléophas, die viool – dat deel van mijn leven – die zal voortleven als ik dood ben – God zij dank!' Je praat te snel, Fifine.'

'Nou, ik ga eens wat met die viool doen, meid!' antwoordde de dochter, slechts half gekalmeerd. 'Mijn wat ik zeg.'

Dus toen er eens een groot feest gaande was op de grote plantage – talloze dames en heren uit de stad die rondreden, reden, dansten en muziek maakten op allerlei instrumenten – sloop Fifine, met de viool in zijn flanellen tas, weg naar het grote huis waar deze festiviteiten aan de gang waren.

Aanvankelijk merkte niemand het kleine, blotevoetenmeisje op dat op een trede van de veranda zat en met scherpe ogen haar kans afwachtte.

'Het is één viool die ik te koop heb,' verklaarde ze vastberaden aan de eerste die haar ernaar vroeg.

Het was erg grappig om een ​​sjofel meisje daar te zien zitten dat een viool wilde verkopen, en het kind werd al snel omsingeld.

Het glansloze instrument werd tevoorschijn gehaald en onderzocht, eerst met amusement, maar al snel zeer serieus, vooral door drie heren: een met zeer lang, naar beneden hangend haar, een ander met even lang, rechtopstaand haar, en de derde met nauwelijks noemenswaardig haar.

Deze drie keerden de viool ondersteboven en bijna binnenstebuiten. Ze bonkten erop en luisterden. Ze schraapten erop en luisterden. Ze liepen ermee het huis in, het huis uit en naar afgelegen hoekjes. Dit alles onder voortdurend overleg en gesprekken in bekende en onbekende talen. En uiteindelijk stuurden ze Fifine weg met een viool die twee keer zo mooi was als degene die ze had meegebracht, en bovendien een stapel geld!

Het kind was sprakeloos van verbazing en vloog weg. Maar toen ze onder een grote chrysantenboom stopte om de rol geld nog eens goed te bekijken, werd haar verwondering nog groter. Er was veel meer dan ze kon tellen, meer dan ze ooit had durven dromen te bezitten. Zeker genoeg om de oude hut van nieuwe dakpannen te voorzien; om schoenen aan te trekken bij al die kleine blote voetjes en eten te geven aan de hongerige mondjes. Misschien wel genoeg – en Fifines hart sloeg bijna over bij die aanblik – misschien wel genoeg om Blanchette en haar kleine kalfje te kopen dat oom Siméon wilde verkopen!

'Het is precies zoals je zegt, Fifine,' mompelde de oude Cléophas hees, nadat hij die avond op de nieuwe viool had gespeeld. 'Het is een prachtige viool; en zoals je zegt, hij glanst als satijn. Maar op de een of andere manier is het niet meer hetzelfde. Hé, Fifine, neem hem maar mee – leg hem aan de kant. Ik geloof dat ik niet meer op de viool ga spelen.'