ไวโอลินชั้นเยี่ยม

เมื่อเด็กน้อยทั้งหกคนหิวโหย คลีโอฟัสผู้เฒ่าก็จะหยิบไวโอลินออกจากถุงผ้าสักหลาดแล้วเล่นเพลงสักเพลง บางทีอาจเป็นการกลบเสียงร้องของพวกเขา หรือความหิวโหย หรือความรู้สึกผิดในใจของเขา หรือทั้งสามอย่างรวมกัน วันหนึ่งฟิฟีนด้วยความโกรธ จึงกระทืบเท้าเล็กๆ และกำมือเล็กๆ ของเธอแน่น แล้วประกาศว่า:

“ไม่มีทางเลือกอื่น! ฉันจะทุบไวโอลินนั่นให้แหลกละเอียดสักวันหนึ่ง!”

“ลูกต้องทำอย่างนั้นนะ ฟิฟีน” พ่อของเธอพูดอย่างฉุนเฉียว “ไวโอลินตัวนั้นเก่ากว่าที่ลูกกับพ่อจะเล่นด้วยกันสามครั้งเสียอีก ลูกเคยเล่าให้พ่อฟังบ่อยพอแล้วเกี่ยวกับชาวอิตาลีคนนั้นที่ให้ไวโอลินกับพ่อตอนที่เขาตาย นานมาแล้วก่อนสงคราม และเขาพูดว่า ‘คลีโอฟาส ไวโอลินตัวนั้น—ส่วนหนึ่งในชีวิตของพ่อ—มันจะยังคงมีชีวิตอยู่เมื่อพ่อตายไปแล้ว—พระเจ้าโปรด!’ ลูกพูดเร็วเกินไปแล้ว ฟิฟีน”

“เอาล่ะ ฉันจะเล่นไวโอลินนั่นสักหน่อย พ่อ!” ลูกสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่ค่อยพอใจนัก “ฉันขอสั่งอย่างนั้นแหละ”

ครั้งหนึ่ง ขณะที่มีการจัดงานรื่นเริงอย่างยิ่งใหญ่ที่ไร่ขนาดใหญ่ มีทั้งสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษจากเมืองมามากมาย ทั้งขี่ม้า ขับรถ เต้นรำ และเล่นดนตรีด้วยเครื่องดนตรีนานาชนิด ฟิฟีนจึงแอบเอาไวโอลินใส่ถุงผ้าสักหลาดขึ้นไปยังบ้านหลังใหญ่ที่กำลังมีการจัดงานเฉลิมฉลองอยู่

ตอนแรกไม่มีใครสังเกตเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ เท้าเปล่า นั่งอยู่บนขั้นบันไดระเบียง และจ้องมองโอกาสด้วยสายตาเฉียบคมราวกับแมวป่า

“ฉันมีไวโอลินตัวหนึ่งที่อยากขาย” เธอประกาศอย่างเด็ดเดี่ยวต่อคนแรกที่ถามเธอ

มันเป็นเรื่องตลกมากที่เห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ สภาพโทรมๆ คนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วอยากขายไวโอลิน และไม่นานเด็กคนนั้นก็ถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คน

เครื่องดนตรีที่ไร้ประกายถูกนำออกมาและตรวจสอบ ในตอนแรกด้วยความสนุกสนาน แต่ในไม่ช้าก็จริงจังมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากสุภาพบุรุษสามท่าน: ท่านหนึ่งมีผมยาวมากที่ห้อยลงมา ท่านอีกคนมีผมยาวเท่ากันที่ตั้งขึ้น และท่านที่สามไม่มีผมเลยสักเส้น

ทั้งสามคนพลิกไวโอลินคว่ำลงแทบจะกลับด้าน พวกเขาตีมันและฟัง พวกเขาขูดมันและฟัง พวกเขาเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับไวโอลิน เดินออกจากบ้านพร้อมกับไวโอลิน และไปยังมุมที่ห่างไกลพร้อมกับไวโอลิน ทั้งหมดนี้ด้วยการปรึกษาหารือกันและพูดคุยกันด้วยภาษาที่คุ้นเคยและไม่คุ้นเคย และในที่สุด พวกเขาก็ส่งฟิฟีนกลับไปพร้อมกับไวโอลินที่สวยงามกว่าไวโอลินที่เธอนำมาถึงสองเท่า และเงินอีกก้อนหนึ่งด้วย!

เด็กหญิงตกตะลึงจนพูดไม่ออก และวิ่งหนีไป แต่เมื่อเธอหยุดอยู่ใต้ต้นสะระแหน่ใหญ่ เพื่อดูเงินในปึกนั้นอย่างละเอียด ความประหลาดใจของเธอก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า มีเงินมากกว่าที่เธอจะนับได้ มากกว่าที่เธอเคยฝันว่าจะได้ครอบครองอย่างแน่นอน มากพอที่จะมุงหลังคาบ้านเก่าด้วยกระเบื้องใหม่ ซื้อรองเท้าให้เด็กๆ ที่เท้าเปล่า และหาอาหารให้เด็กๆ ที่หิวโหย บางทีอาจจะมากพอ—และหัวใจของฟิฟีนแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นภาพนั้น—อาจจะมากพอที่จะซื้อแบลนเช็ตต์และลูกวัวตัวเล็กๆ ที่ลุงซีเมออนอยากขาย!

“ก็อย่างที่คุณว่านั่นแหละ ฟิฟีน” คลีโอฟาสผู้เฒ่าพึมพำเสียงแหบพร่าหลังจากเล่นไวโอลินตัวใหม่ในคืนนั้น “มันเป็นไวโอลินที่ดีมาก และอย่างที่คุณว่า มันเงาวับเหมือนผ้าซาติน แต่ไม่ว่ายังไง มันก็ไม่เหมือนเดิม จาอีร์ ฟิฟีน เอาไปเก็บไว้ก่อนเถอะ ฉันเชื่อฉันเถอะ ฉันคงไม่เล่นไวโอลินอีกแล้ว”