Bir Hindi Avı

Madam'ın en güzel bronz hindilerinden üçü sürüden kaybolmuştu. Noel yaklaşıyordu ve belki de bu yüzden, bu keşif yapıldığında Monsieur bile telaşlanmıştı. Haberi eve, öğlen vakti bataklığın yarım mil yukarısında üç hindi eksik olduğunu gören Sévérin'in oğlu getirmişti. Diğerleri ise eksikliğin daha da büyük olduğunu bildirmişti. Bu yüzden, öğleden sonra saat iki civarında, soğuk bir çiseleme başlamış olmasına rağmen, bu konudaki halk tepkisi o kadar güçlüydü ki, tüm ev halkı kayıp hindileri aramaya koyuldu.

Hizmetçi Alice nehir boyunca aşağıya indi, bahçıvan Polisson ise bataklığa doğru gitti. Diğerleri tarlaları geçti ve Artemise'ye de oldukça belirsiz bir şekilde "git de bak" talimatı verildi.

Artemise bazı yönlerden olağanüstü bir kişidir. Yaşı 10 ile 15 arasında olup, başı şekil ve görünüş olarak koyu çikolata renginde bir Paskalya yumurtasına benzemektedir. Çoğunlukla tek heceli kelimeler kullanır ve Mısır sfenksinin sakin bakışıyla tek bir noktaya sabitlediği büyük, yuvarlak, camsı gözlere sahiptir.

Plantasyona varışımın ertesi sabahı, başucumdaki fincanların şıkırtısıyla uyandım. Artemise, erkenden getirdiği kahveyle gelmişti.

"Hava soğuk mu?" diye sordum, simsiyah kahvemi yudumlarken sohbet havasında.

"Evet, efendim."

"Nerede uyuyorsun, Artemise?" diye sordum, yine aynı niyetle.

"Bir çukurda," dedi, yeri belirtmek için alışkanlık haline getirdiği kol hareketini yaparak. Kastettiği şey, koridorda uyuduğuydu.

Yine bir başka seferinde, kucağında bir yığın odunla geldi ve odunları ocağın üzerine bıraktıktan sonra, ellerini kavuşturmuş bir şekilde bana dik dik bakmaya başladı.

"Madam seni ateş yakmaya mı gönderdi, Artemise?" diye sormakta acele ettim, bakışlarından rahatsız olmuştum.

"Evet, efendim."

"Pekâlâ; yapın."

"Kibritler!" dedi sadece.

Odamda kibrit yoktu ve belli ki bu ilk ve çok da ciddi olmayan engel karşısında tüm kişisel sorumluluğunun sona erdiğini düşünüyordu. Onun anlaşılmaz huyları hakkında sayfalarca yazı yazılabilirdi; ama asıl mesele hindi avıydı.

Öğleden sonra boyunca arama ekibi tek tek veya çiftler halinde, az çok perişan bir halde geri döndü. Hepsi de olumsuz raporlar getirdi. Kayıp tavuklardan hiçbir iz yoktu. Artemise muhtemelen bir saatliğine ortadan kaybolmuştu ki, ailenin toplandığı salona süzülerek girdi ve ellerini kavuşturmuş, düşünceli bir ifadeyle ateşin yanında durdu. Yüzündeki iyiliksever ifadeden, kendisine bir soru şeklinde bir teşvik sunulursa, muhtemelen bilgi verebileceğini anlayabiliyorduk.

"Hindileri buldun mu, Artemise?" diye sordu Madam aceleyle.

"Evet, efendim."

“Sen Artemise!” diye bağırdı aşçı Florindy Teyze, elinde yeni pişmiş hafif ekmeklerle salondan geçerken. “Yalan söylüyor, hanımefendi! O hindileri buldun mu?” diye sordu çocuğa. “Bütün o süre boyunca neredeydin? Tavukların arkasına tahta gibi dikilip durmadın mı? Bir santim bile kıpırdamadın mı? Beni azarlama kızım; beni azarlama!” Artemise, sakin bir şekilde Florindy Teyze'ye bakıyordu. “Onu ele vermeyecektim ama o yalandan sonra, vereceğim.”

“Onu rahat bırakın, Florindy Teyze,” diye araya girdi Madam. “Hindiler nerede, Artemis?”

"Yon'a," diye basitçe belirtti ve kolunu pompa kolu hareketine benzer bir şekilde salladı.

"Orası neresi?" diye sordu Madam biraz sabırsızca.

“In uh hen'ous'!”

Gerçekten de öyleymiş! Kayıp olan üç hindi, sabah tavuklar beslenirken yanlışlıkla kilitli bir yere bırakılmış.

Artemise, bilinmeyen bir nedenle, arama sırasında kümesin arkasına saklanmış ve onların boğuk gıdaklamalarını duymuştu.