Een kalkoenjacht

Drie van Madame's mooiste bronzen kalkoenen ontbraken in het nest. Het was bijna Kerstmis, en dat was misschien de reden dat zelfs Monsieur onrustig werd toen het nieuws werd ontdekt. ​​Het nieuws was thuisgebracht door Sévérins zoon, die de groep rond het middaguur een halve mijl stroomopwaarts in de baai had gezien, met drie kalkoenen minder. Anderen meldden een nog groter tekort. Dus, rond twee uur 's middags, hoewel er een koude motregen was begonnen te vallen, was de publieke opinie zo sterk dat alle gezinsleden eropuit trokken om de vermiste kalkoenen te zoeken.

Alice, de dienstmeid, ging de rivier af, en Polisson, de tuinman, ging de moerasdelta op. Anderen staken de velden over, en Artemise kreeg nogal vaag de instructie om "ook te gaan kijken".

Artemise is in sommige opzichten een buitengewoon persoon. Ze is tussen de 10 en 15 jaar oud en haar hoofd lijkt qua vorm en uiterlijk op een donker chocoladekleurig paasei. Ze spreekt vrijwel uitsluitend in monosyllaben en heeft grote, ronde, glazige ogen, die ze met de kalme blik van een Egyptische sfinx op iemand richt.

De ochtend na mijn aankomst op de plantage werd ik wakker door het gerinkel van kopjes naast mijn bed. Het was Artemise met de vroege koffie.

'Is het koud buiten?' vroeg ik terloops, terwijl ik een slokje nam van mijn kleine kopje inktzwarte koffie.

“Ja, m.”

'Waar slaap je, Artemise?' vroeg ik verder, met dezelfde bedoeling als voorheen.

'In uh gat,' was precies wat ze zei, met een pompend gebaar van haar arm, zoals ze dat gewoonlijk deed om een ​​locatie aan te duiden. Wat ze bedoelde was dat ze in de gang sliep.

Opnieuw, een andere keer, kwam ze met een armvol hout, en nadat ze het op de haard had gelegd, draaide ze zich om en staarde me strak aan, met gevouwen handen.

'Heeft mevrouw je gestuurd om een ​​vuur te maken, Artemise?' vroeg ik haastig, me ongemakkelijk voelend onder haar blik.

“Ja, m.”

“Prima; maak het maar.”

"Lucifers!" was alles wat ze zei.

Er bleken toevallig geen lucifers in mijn kamer te zijn, en ze vond blijkbaar dat alle persoonlijke verantwoordelijkheid ophield bij dit eerste, niet erg serieuze obstakel. Er zouden pagina's volgeschreven kunnen worden over haar ondoorgrondelijke manieren; maar laten we het nu over de kalkoenjacht hebben.

De hele middag bleef het zoekteam terugkeren, alleen of in duo's, en in een min of meer verwaarloosde toestand. Ze brachten allemaal ongunstige berichten. Van de vermiste kippen was niets te bekennen. Artemise was waarschijnlijk een uur weg geweest toen ze de hal binnenkwam waar de familie bijeen was, en met gekruiste handen en een peinzende blik naast het vuur ging staan. Aan haar vriendelijke gelaatsuitdrukking konden we zien dat ze wellicht informatie had, als haar een vraag maar werd gesteld.

'Heb je de kalkoenen gevonden, Artemise?' vroeg Madame haastig.

“Ja, m.”

'Jij Artemise!' riep tante Florindy, de kokkin, die met een lading versgebakken licht brood door de hal liep. 'Ze liegt, mevrouw, als ze ooit gelogen heeft! Heb je die kalkoenen gevonden?' vroeg ze aan het kind. 'Waar was je al die tijd? Stond je niet stokstijf achter de kippen? Geen centimeter bewogen? Val me niet lastig, meid; val me niet lastig!' Artemise keek tante Florindy alleen maar onverstoorbaar aan. 'Ik zou haar niet verraden, maar na dat onthullingsmoment, ben ik dat zeker van plan.'

'Laat haar met rust, tante Florindy,' greep Madame in. 'Waar zijn de kalkoenen, Artemise?'

'Yon'a,' sprak ze eenvoudig uit, waarbij ze de pompende beweging van haar arm gebruikte.

'Waar is dat 'daar'?' vroeg mevrouw, enigszins ongeduldig.

“In uh hen'ous!”

En jawel hoor! De drie vermiste kalkoenen waren 's ochtends per ongeluk opgesloten geraakt toen de kippen gevoerd werden.

Artemise had zich om een ​​onbekende reden tijdens de zoektocht achter het kippenhok verstopt en hun gedempte gekakel gehoord.