Polowanie na indyka

Z miotu zniknęły trzy najwspanialsze brązowe indyki Madame. Zbliżały się święta Bożego Narodzenia i być może dlatego nawet Monsieur był poruszony tym odkryciem. Wieść przyniósł do domu syn Sévérina, który zauważył stado w południe, pół mili dalej, niż trzy indyki w górę bagien. Inni donosili o jeszcze większych brakach. Tak więc około drugiej po południu, mimo że zaczęła padać zimna mżawka, nastroje społeczne w tej sprawie były tak silne, że wszystkie siły domowe ruszyły na poszukiwanie zaginionych indyków.

Alicja, służąca, poszła w dół rzeki, a Polisson, chłopiec do robót ogrodowych, w górę bagien. Pozostali przeszli przez pola, a Artemise otrzymała dość niejasne polecenie, żeby „też poszła i poszukała”.

Artemise jest pod pewnymi względami osobą niezwykłą. Ma od 10 do 15 lat, a jej głowa kształtem i wyglądem przypomina ciemnoczekoladowe jajko wielkanocne. Mówi głównie monosylabami i ma duże, okrągłe, szkliste oczy, w które wpatruje się spokojnym wzrokiem egipskiego sfinksa.

Rankiem po przyjeździe na plantację obudził mnie brzęk filiżanek przy łóżku. To była Artemise z poranną kawą.

„Czy jest zimno na dworze?” zapytałem, popijając małą filiżankę czarnej jak atrament kawy.

„Tak, jestem.”

„Gdzie śpisz, Artemizo?” – zapytałem dalej, z tym samym zamiarem co poprzednio.

„W tej dziurze” – powiedziała dokładnie tym, co powiedziała, z pompującym ruchem ręki, którym zazwyczaj wskazuje miejscowość. Chodziło jej o to, że spała na korytarzu.

Innym razem przyszła z naręczem drewna, położyła je na kominku i odwróciła się, by spojrzeć na mnie, ze złożonymi rękami.

„Czy Madame kazała ci rozpalić ogień, Artemise?” – pospieszyłam z pytaniem, czując się nieswojo pod tym spojrzeniem.

„Tak, jestem.”

„Bardzo dobrze. Zrób to.”

„Zapałki!” – to było wszystko, co powiedziała.

W moim pokoju nie było zapałek i najwyraźniej uznała, że ​​wszelka osobista odpowiedzialność ustaje w obliczu tej pierwszej i niezbyt poważnej przeszkody. Można by opowiadać o jej niezrozumiałych sposobach, ale nie o polowaniu na indyka.

Przez całe popołudnie grupa poszukiwawcza powracała, pojedynczo i parami, w mniej lub bardziej zaniedbanym stanie. Wszyscy przynosili niepomyślne wieści. Nie było widać żadnych zaginionych ptaków. Artemise była nieobecna prawdopodobnie od godziny, kiedy wślizgnęła się do sali, gdzie zgromadziła się rodzina, i stanęła ze skrzyżowanymi rękami i zamyśloną miną przy kominku. Po łagodnym wyrazie jej twarzy można było poznać, że prawdopodobnie ma do przekazania jakieś informacje, gdyby ktoś zaoferował jej jakąś zachętę w postaci pytania.

„Znalazłaś indyki, Artemise?” – pospieszyła z pytaniem Madame.

„Tak, jestem.”

„Artemise!” krzyknęła ciocia Florindy, kucharka, przechodząca przez hol z porcją świeżo upieczonego, lekkiego chleba. „Kłamie, moja droga, jeśli w ogóle! Znalazłaś te indyki?” – zawołała do dziecka. „Gdzie byłaś przez cały ten czas? Nie stałaś zgięta wpół z tyłu, na tyłach domu? Nie ruszyłaś się ani o krok? Nie krytykuj mnie, dziewczyno; nie krytykuj mnie!” Artemise patrzyła tylko na ciocię Florindy z niewzruszonym spokojem. „Nie mówiłam jej, ale jak tylko to się stanie, muszę to zrobić”.

„Zostaw ją w spokoju, ciociu Florindy” – wtrąciła się Madame. „Gdzie są indyki, Artemise?”

„Yon'a” – powiedziała po prostu, wykonując ruch ręką przypominający rączkę pompki.

„Gdzie tam?” – zapytała Madame nieco niecierpliwie.

„W uh hen'ous'!”

Istotnie! Trzy zaginione indyki zostały przypadkowo zamknięte rano, kiedy karmiono kurczaki.

Artemise, z nieznanego powodu, ukryła się za kurnikiem podczas przeszukiwania kur i usłyszała ich stłumione gulgotanie.