การล่าไก่งวง
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็มเรื่อง “การล่าไก่งวง” โดย เคท โชปิน ได้ที่นี่
ไก่งวงบรอนซ์ตัวโปรดของมาดามหายไปสามตัวจากฝูง ใกล้ถึงวันคริสต์มาสแล้ว และนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้แม้แต่ท่านมงซิเออร์ก็เริ่มกระวนกระวายใจเมื่อรู้ความจริง ข่าวนี้ถูกนำมาบอกที่บ้านโดยเด็กชายของเซเวริน ซึ่งเห็นฝูงไก่งวงตอนเที่ยง ห่างจากปากแม่น้ำไปครึ่งไมล์ ขาดไปสามตัว คนอื่นๆ รายงานว่าจำนวนไก่งวงที่หายไปนั้นมากกว่านั้นเสียอีก ดังนั้นประมาณบ่ายสองโมง แม้ว่าจะมีฝนปรอยลงมาเล็กน้อย แต่ความรู้สึกของคนในบ้านก็รุนแรงมากจนทุกคนในบ้านต้องออกไปค้นหาไก่งวงที่หายไป
อลิซ สาวใช้ เดินลงไปตามแม่น้ำ ส่วนโพลิสซง เด็กรับใช้ในลานบ้าน เดินขึ้นไปตามลำน้ำสาขา คนอื่นๆ ข้ามทุ่งนาไป และอาร์เทมิสได้รับคำสั่งอย่างคลุมเครือว่า “ไปดูด้วย”
ในบางแง่มุม อาร์เทมิสเป็นบุคคลที่พิเศษ เธอมีอายุราว 10 ถึง 15 ปี รูปทรงและลักษณะของศีรษะคล้ายกับไข่อีสเตอร์สีช็อกโกแลตเข้ม เธอพูดจาด้วยคำพยางค์เดียวเป็นส่วนใหญ่ และมีดวงตากลมโตเป็นประกาย ซึ่งเธอมักจ้องมองใครสักคนด้วยสายตาที่สงบนิ่งราวกับสฟิงซ์อียิปต์
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ฉันมาถึงไร่ ฉันตื่นขึ้นมาเพราะเสียงถ้วยกาแฟกระทบกันข้างเตียง เป็นอาร์เทมิสที่กำลังชงกาแฟตอนเช้านั่นเอง
“ข้างนอกอากาศหนาวไหมคะ?” ฉันถามเพื่อชวนคุยขณะจิบกาแฟดำเข้มข้นในถ้วยเล็กๆ
“ใช่”
“คุณนอนที่ไหน อาร์เทมิส?” ฉันถามต่อด้วยเจตนาเดิม
“ใน เอ่อ รู” เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา พร้อมกับโบกแขนเป็นจังหวะคล้ายปั๊มน้ำ ซึ่งเป็นท่าที่เธอใช้เป็นประจำเพื่อบ่งบอกสถานที่ หมายความว่าเธอนอนในห้องโถงนั่นเอง
อีกครั้งหนึ่ง เธอเดินมาพร้อมกับฟืนเต็มอ้อมแขน และเมื่อวางฟืนลงบนเตาผิงแล้ว เธอก็หันมาจ้องมองฉันอย่างไม่ละสายตา พร้อมกับพนมมือ
“คุณนายส่งเธอไปก่อไฟหรือไง อาร์เทมิส?” ฉันรีบถามด้วยความรู้สึกไม่สบายใจกับสายตาของเธอ
“ใช่”
“ตกลง งั้นก็ลงมือทำเลย”
“ไม้ขีดไฟ!” เธอพูดแค่นั้น
บังเอิญว่าในห้องของฉันไม่มีไม้ขีดไฟ และเห็นได้ชัดว่าเธอคิดว่าความรับผิดชอบส่วนตัวทั้งหมดสิ้นสุดลงแล้วเมื่อเผชิญกับอุปสรรคแรกและไม่ร้ายแรงนักนี้ เรื่องราวเกี่ยวกับนิสัยที่ยากจะเข้าใจของเธออาจเล่าได้หลายหน้า แต่เอาล่ะ เรามาเริ่มการล่าไก่งวงกันเถอะ
ตลอดบ่าย คณะค้นหาทยอยกลับมา ทั้งแบบเดี่ยวและแบบคู่ ในสภาพที่ค่อนข้างโทรม ทุกคนนำรายงานที่ไม่ดีกลับมา ไม่มีใครเห็นไก่ที่หายไปเลย อาร์เทมิสหายไปได้ประมาณหนึ่งชั่วโมง เมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องโถงที่ครอบครัวกำลังรวมตัวกันอยู่ และยืนกอดอกด้วยท่าทางครุ่นคิดอยู่ข้างเตาผิง เรามองเห็นได้จากสีหน้าที่อ่อนโยนของเธอว่าเธออาจมีข้อมูลที่จะให้ได้ หากเราเสนอสิ่งจูงใจใดๆ ให้เธอในรูปของคำถาม
“อาร์เทมิส คุณเจอไก่งวงแล้วหรือยัง?” มาดามรีบถาม
“ใช่”
“อาร์เทมิส!” ป้าฟลอรินดี้ แม่ครัวตะโกนขึ้น ขณะเดินผ่านห้องโถงพร้อมขนมปังอบใหม่ๆ “เธอโกหก คุณหนู! เธอเจอไก่งวงพวกนั้นเหรอ?” ดุเด็กหญิง “เธอเอาแต่ยืนพิงหลังไก่งวงอยู่เหรอ? ไม่ขยับเลยสักนิด? อย่ามาเถียงฉันนะ อย่าเถียงฉัน!” อาร์เทมิสได้แต่มองป้าฟลอรินดี้ด้วยความสงบ “ฉันไม่คิดจะฟ้องเธอหรอก แต่หลังจากได้ยินเรื่องนี้ ฉันคงต้องฟ้องแน่ๆ”
“ปล่อยเธอไปเถอะค่ะ คุณป้าฟลอรินดี” มาดามเข้ามาแทรก “ไก่งวงอยู่ไหน อาร์เทมิส?”
“โยนา” เธอเอ่ยออกมาอย่างเรียบง่าย พร้อมกับทำท่าทางเหมือนกำลังหมุนด้ามปั๊มน้ำไปด้วย
“ตรงนั้นอยู่ไหนคะ?” คุณนายถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างไม่ค่อยอดทนนัก
“ใน เอ่อ เฮนัส!”
ใช่แล้ว! ไก่งวงสามตัวที่หายไปนั้นถูกล็อกไว้โดยไม่ได้ตั้งใจในตอนเช้าขณะที่กำลังให้อาหารไก่
ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่ทราบแน่ชัด อาร์เทมิสได้ซ่อนตัวอยู่หลังโรงเลี้ยงไก่ระหว่างการค้นหา และได้ยินเสียงไก่ขันเบาๆ
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
