Bir Trajedi

Halife, arkasına yaslanıp üçlü sigarasının ucundan bir ısırık alırken, "Peygamberin sakalı üzerine yemin ederim ki, ey Şehrazat, çok iyi iş çıkardın," dedi.

Vezir'in kızı Şehrazat II, bin gece boyunca güçlü Hint Halifesi'nin ayaklarının dibinde oturarak saray halkını büyüleyen ve nefeslerini kesen hikâyeler anlatmıştı.

Çeşmeden akan suyun yumuşak, melodik sesi kulaklara hoş bir şekilde çınlıyordu. Köleler mozaik zemine gül esansları serpiyor, havada tavus kuşu tüylerinden yapılmış mücevherli yelpazeler sallıyorlardı. Dışarıda, saray bahçelerinde bülbüller hurma ağaçlarında ötüyor, cadı kuşu banyan ağaçlarının dalları arasında uçuşuyor ve New York'tan esen rüzgarla goo-goo kuşunun son şarkısı duyuluyordu.

Halife sözlerine şöyle devam etti: "Ve şimdi, ey Şehrazat, sözleşmen bir hikaye daha gerektiriyor. Bize bin hikaye anlattın ve anlatım yeteneğine hayran kaldık. Hikayelerin hepsi yeni ve Marshall P. Wilder'ın eski hikayeleri gibi bizi sıkmıyor. Sen gerçekten harika birisin. Ama dinle, ey ​​Ay'ın Kızı ve fonografın birinci dereceden kuzeni, henüz anlatılacak bir hikaye daha var. Krallıkta daha önce hiç anlatılmamış bir hikaye olsun. Eğer böyle olursa, emrinde 10.000 altın ve yüz köle olacak; ama eğer bıyıklı bir hikaye olursa, cezayı kafan ödeyecek."

Halife bir işaret verdi ve cellat Mesrur, Şehrazat'ın yanına geldi. Karanlık elinde parıldayan bir kılıç tutuyordu. Halife tekrar konuşurken kollarını kavuşturup bir heykel gibi durdu.

"Şimdi, ey Şehrazat, bırak gitsin. Eğer bize 475 numaralı hikaye gibi bir şey anlatırsan, hani Bağdatlı tüccarın en sevdiği karısı tarafından çatı bahçesindeki konserde daktilosuyla yakalandığı hikaye; ya da 684 numaralı hikaye gibi, belli bir şehrin kadısının gecekondudan ayakkabılarını çıkarıp geç saatte eve gelip bir çiviye bastığı hikaye gibi bir şey, her şey yolunda olacak; ama eğer bize Joe Miller tarzı bir hikaye anlatırsan, vay canına, boğazına tekmeyi yersin."

Şehrazat yeni bir sakız çiğnedi, bir ayağının üzerine oturdu ve başladı.

“Ey yüce Halife, sizi büyüleyecek bir hikayem var. Ona 288. hikayem diyorum. Ama gerçekten anlatamam. Ben—”

“Neden olmasın, ey Şehrazat?”

"Ey Güneş'in Kardeşi ve Samanyolu'nun Özel Sekreteri, ben mütevazı bir kadınım, anlatamayacağım kadar iğrenç, anlatamayacağım kadar iğrenç."

Şehrazat şaşkınlıkla yüzünü kapattı.

Halife yaklaşarak, "Konuş, sana emrediyorum," dedi. "Bana aldırmana gerek yok. Laura Lean Jibbey ve Isben'i okudum. 288. soruya devam et."

"Söyledim işte, ey ​​Halife. Bu çok iğrenç."

Halife bir işaret verdi: Cellat Mesrur, kılıcını havada savurdu ve Şehrazat'ın başı yere yuvarlandı. Halife sakalını çekti ve kendi kendine kısık sesle mırıldandı:

"288'in iki brüt olduğunu her zaman biliyordum, ama şu an benim yetki alanımda kelime oyunları hiçbir işe yaramıyor."