Een tragedie

'Bij de baard van de profeet. O, Scheherazade, je hebt het uitstekend gedaan,' zei de kalief, terwijl hij achterover leunde en een stukje van een drie-voor-munt afbeet.

Duizend nachten lang had Scheherazade nr. 2, dochter van de grootvizier, aan de voeten van de machtige kalief van de Indiën gezeten en verhalen verteld die het hof in hun ban hielden en de adem benamen.

Het zachte, melodieuze geluid van het vallende water uit de fontein klonk aangenaam in de oren. Slaven strooiden rozenolie over de mozaïekvloer en zwaaiden met juwelenwaaiers van pauwenveren in de lucht. Buiten, in de paleistuin, zong de bulbul in de dadelpalmen, fladderde de hoodoo tussen de takken van de banyanboom en dreef het uitstervende lied van de goo-goo mee met de bries vanuit New York.

'En nu, o Scheherazade,' vervolgde de kalief, 'uw contract vereist nog één verhaal. Duizend verhalen heeft u ons al verteld, en wij hebben ons zeer verheugd over uw vertelkunst. Uw verhalen zijn allemaal nieuw en vermoeien ons niet zoals de clichés van Marshall P. Wilder. U bent een ware schat. Maar luister, o Dochter van de Maan, en verre nicht van een grammofoon, er komt er nog één. Laat het er een zijn die nog nooit eerder in het Koninkrijk is verteld. Als het zo is, krijgt u 10.000 gouden munten en honderd slaven tot uw beschikking, maar als het snorharen draagt, dan zal uw hoofd de boete betalen.'

De kalief maakte een teken, en Mesrour, de beul, stapte naast Scheherazade. In zijn donkere hand hield hij een glinsterende kromzwaard. Hij vouwde zijn armen en stond als een standbeeld terwijl de kalief opnieuw sprak.

"Nou, o Scheherazade, laat haar gaan. Als je ons iets vertelt zoals verhaal nummer 475, waarin de koopman uit Bagdad door zijn geliefde vrouw werd aangetroffen met zijn typemachine tijdens een concert op het dak, of nummer 684, waarin de qadi van een bepaalde stad laat thuiskwam van zijn loge, zijn schoenen uit had en op een spijker trapte, dan komt alles goed. Maar als je ons een Joe Miller-achtig verhaal voorschotelt, dan krijg je het nog flink te verduren."

Scheherazade nam een ​​nieuwe kauwgom, ging op één been zitten en begon.

“O machtige kalief, ik heb een verhaal dat u in zijn ban zal houden. Ik noem het mijn 288e verhaal. Maar ik kan het echt niet vertellen. Ik—”

“En waarom niet, o Scheherazade?”

“O, broeder van de zon en privésecretaris van de Melkweg, ik ben een bescheiden vrouw, het is te grof, te grof om te vertellen.”

Scheherazade bedekte haar gezicht in verwarring.

'Spreek, beveel ik u,' zei de kalief, terwijl hij dichterbij kwam. 'U hoeft niet naar mij te luisteren. Ik heb Laura Lean Jibbey en Isben gelezen. Ga verder met 288.'

“Ik heb het gezegd, kalief. Het is te walgelijk.”

De kalief maakte een teken: Mesrour, de beul, zwaaide zijn kromzwaard door de lucht en het hoofd van Scheherazade rolde over de vloer. De kalief trok aan zijn baard en mompelde zachtjes in zichzelf:

“Ik wist al die tijd dat 288 twee gross is, maar woordspelingen worden momenteel in mijn rechtsgebied niet geaccepteerd.”