โศกนาฏกรรม

“ด้วยเคราของท่านศาสดา โอ้ เชเฮเรซาเด เจ้าทำได้ดีมากแล้ว” กาหลิบกล่าวพลางเอนหลังและกัดปลายขนมปังสามชิ้น

เป็นเวลาหนึ่งพันคืนที่เชเฮเรซาเดที่ 2 ธิดาของมหาเสนาบดี นั่งอยู่แทบพระบาทของกาหลิบผู้ยิ่งใหญ่แห่งอินเดีย เล่าเรื่องราวต่างๆ ที่ทำให้ผู้คนในราชสำนักเคลิบเคลิ้มและแทบหยุดหายใจ

เสียงน้ำตกจากน้ำพุที่แสนไพเราะและนุ่มนวลดังแว่วมาอย่างน่าฟัง เหล่าทาสโปรยน้ำหอมกลิ่นกุหลาบลงบนพื้นกระเบื้องโมเสก และโบกพัดประดับขนนกหางนกยูงที่ส่องประกายระยิบระยับในอากาศ ภายนอก ในสวนของพระราชวัง นกปรอทร้องเพลงอยู่ในต้นอินทผลัม ฮูดูโบยบินอยู่ท่ามกลางกิ่งต้นไทร และเสียงเพลงสุดท้ายของกูกูลอยมาตามสายลมจากนิวยอร์ก

“และบัดนี้ โอ้ เชเฮเรซาเด” กาหลิบกล่าวต่อ “สัญญาของคุณกำหนดให้คุณต้องเล่าเรื่องอีกเรื่องหนึ่ง คุณเล่าให้เราฟังแล้วหนึ่งพันเรื่อง และเราก็ชื่นชมในพลังการเล่าเรื่องของคุณเป็นอย่างยิ่ง เรื่องราวของคุณล้วนใหม่และไม่ทำให้เรารู้สึกเบื่อหน่ายเหมือนเรื่องเก่าๆ ของมาร์แชล พี. ไวลเดอร์ คุณช่างยอดเยี่ยมจริงๆ แต่ฟังนะ โอ้ ธิดาแห่งดวงจันทร์ และญาติสนิทของเครื่องเล่นแผ่นเสียง ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่จะต้องเล่า ขอให้เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีใครเล่าในราชอาณาจักรมาก่อน ถ้าเป็นเช่นนั้น คุณจะมีเหรียญทอง 10,000 เหรียญและทาส 100 คน แต่ถ้าเรื่องนั้นมีหนวดเคราล่ะก็ หัวของคุณจะต้องชดใช้”

กาหลิบทรงส่งสัญญาณ และเมสรัวร์ เพชฌฆาต ก็ก้าวไปยืนอยู่ข้างๆ เชเฮเรซาเด ในมือดำคล้ำของเขาถือดาบโค้งแวววาว เขาไขว้แขนและยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ขณะที่กาหลิบตรัสอีกครั้ง

“เอาล่ะ โอ้ เชเฮเรซาเด ปล่อยนางไปเถอะ ถ้าหากเจ้าจะเล่าเรื่องอะไรทำนองเดียวกับเรื่องที่ 475 ที่พ่อค้าชาวแบกแดดถูกภรรยาคนโปรดพบขณะกำลังแสดงคอนเสิร์ตบนดาดฟ้าพร้อมกับเครื่องพิมพ์ดีด หรือเรื่องที่ 684 ที่ผู้พิพากษาของเมืองหนึ่งกลับบ้านดึกจากที่พักโดยไม่ได้สวมรองเท้าและเหยียบตะปูเข้า ก็คงจะดี แต่ถ้าเจ้าเล่าเรื่องแบบโจ มิลเลอร์ให้เราฟังล่ะก็ เจ้าจะต้องโดนตำหนิแน่”

เชเฮเรซาเดหยิบหมากฝรั่งเคี้ยวใหม่ นั่งลงบนขาข้างเดียว แล้วเริ่มลงมือ

“โอ้ ท่านกาลิฟผู้ยิ่งใหญ่ ข้ามีเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งที่จะทำให้ท่านต้องมนต์สะกด ข้าเรียกมันว่าเรื่องที่ 288 ของข้า แต่ข้าเล่ามันไม่ได้จริงๆ ข้า—”

“แล้วทำไมจะไม่ล่ะ โอ เชเฮเรซาเด?”

“โอ้ ท่านพี่ชายแห่งดวงอาทิตย์ และเลขานุการส่วนตัวแห่งทางช้างเผือก ฉันเป็นผู้หญิงเรียบร้อยนะคะ เรื่องนั้นมันหยาบคายเกินไป หยาบคายเกินกว่าจะเล่าให้ฟัง”

เชเฮเรซาเดเอามือปิดหน้าด้วยความสับสน

“พูดมาสิ ข้าสั่งเจ้า” กาหลิบกล่าวพลางเดินเข้ามาใกล้ “เจ้าไม่ต้องสนใจข้า ข้าได้อ่านงานของลอร่า ลีน จิบบีย์และอิสเบนแล้ว ดำเนินการต่อที่หน้า 288 ได้เลย”

“ข้าได้พูดไปแล้ว โอ้ ท่านกาลิฟ มันช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน”

กาหลิบทรงส่งสัญญาณ เมสรัวร์ เพชฌฆาต เหวี่ยงดาบโค้งของเขาไปในอากาศ และศีรษะของเชเฮเรซาดก็กลิ้งลงบนพื้น กาหลิบทรงดึงเคราของพระองค์และพึมพำเบาๆ กับพระองค์เอง:

“ผมรู้มาตลอดว่า 288 คือสองกรอส แต่การเล่นคำไม่มีประโยชน์ในเขตอำนาจศาลของผมในตอนนี้”