Tragedia

„Na brodę Proroka! O, Szeherezado, dobrze zrobiłaś” – rzekł kalif, odchylając się do tyłu i odgryzając końcówkę trzykrotnej wygranej.

Przez tysiąc nocy Szeherezada nr 2, córka Wielkiego Wezyra, siedziała u stóp potężnego kalifa Indii i opowiadała historie, które wprawiały dwór w zachwyt i zapierały dech w piersiach.

Cichy, melodyjny odgłos spadającej z fontanny wody przyjemnie dźwięczał w uszach. Niewolnicy posypywali mozaikową podłogę olejkiem różanym i machali w powietrzu wachlarzami z pawich piór ozdobionymi klejnotami. Na zewnątrz, w ogrodach pałacowych, w drzewach daktylowych świergotał bulbul, hoodoo przemykał między gałęziami banianów, a umierająca pieśń goo-goo niosła się z nowojorskim wiatrem.

„A teraz, o Szeherezado” – kontynuował kalif – „twój kontrakt wymaga jeszcze jednej opowieści. Opowiedziałaś nam ich tysiąc, a my niezmiernie cieszyliśmy się z twoich zdolności narracyjnych. Twoje opowieści są zupełnie nowe i nie męczą nas tak, jak kasztany Marshalla P. Wildera. Jesteś prawdziwą perełką. Ale posłuchaj, o Córko Księżyca i kuzynko fonografu, jest jeszcze jedna historia. Niech to będzie taka, której nigdy dotąd nie opowiadano w Królestwie. Jeśli tak się stanie, będziesz miała 10 000 złotych monet i stu niewolników na swoją komendę, ale jeśli będzie miała wąsy, to twoja głowa zapłaci konfiskatę”.

Kalif dał znak, a Mesrour, kat, podszedł do Szeherezady. W ciemnej dłoni trzymał błyszczący scymetr. Skrzyżował ramiona i stał jak posąg, gdy kalif znów przemówił.

„No, Szeherezado, puść ją. Jeśli opowiesz nam coś w rodzaju tej historii nr 475, o tym, jak bagdadzki kupiec został znaleziony przez swoją ukochaną żonę na koncercie w ogrodzie na dachu, z maszyną do pisania, albo nr 684, o tym, jak kadi z pewnego miasta wrócił późno z loży bez butów i nadepnął na pinezkę, wszystko będzie dobrze, ale jeśli sprowadzisz na nas Joe Millera, to doprawdy, dostaniesz po tyłku”.

Szeherezada wzięła nową gumę do żucia, usiadła na jednej nodze i zaczęła.

„Och, potężny Kalifie, mam jedną historię, która by cię oczarowała. Nazywam ją moją historią 288. Ale naprawdę nie mogę jej opowiedzieć. Ja…”

„A dlaczego nie, Szeherezado?”

„O, Bracie Słońca i Prywatny Sekretarzu Drogi Mlecznej, jestem skromną kobietą, to zbyt obrzydliwe, zbyt obrzydliwe, by się tym przejmować”.

Szeherezada zasłoniła twarz ze zmieszaniem.

„Mów, rozkazuję ci” – rzekł kalif, podchodząc bliżej. „Nie musisz mnie słuchać. Czytałem Laurę Lean Jibbey i Isbena. Kontynuuj 288”.

„Powiedziałem to, o Kalifie. To zbyt obrzydliwe.”

Kalif dał znak: Mesrour, kat, zakręcił szablą w powietrzu i głowa Szeherezady potoczyła się po podłodze. Kalif pociągnął się za brodę i cicho mruknął do siebie:

„Zawsze wiedziałem, że 288 to obrzydlistwo, ale w mojej jurysdykcji obecnie kalambury nie mają miejsca”.