Küçük Bir Hata

Geçen sezonun gecelik gömleğini giymiş, sıradan görünümlü bir adam iş ofisine girdi ve yaklaşık bir metre uzunluğunda bir el yazması şeridini açtı.

“Gazetede yayınlamak istediğim şu küçük şey için sizinle görüşmek istedim. Diğer okuma parçalarının yanı sıra on beş dize var. Dizeler baharı konu alıyor. El yazım biraz okunaksız, belki size tekrar okumam gerekebilir. İşte şöyle:

Bahar

Hava hafif esintilerle dolu,
Çimenler yeşeriyor;
Kış mevsimi artık kesinlikle geride kaldı.
Bahar geldi, diye düşünüyorum.

Güneş battığında, buharlar
Alçak çayırlardan yükselin;
Yıldızlar mum gibi yandığında
Sonra gecenin soğuk rüzgarları esmeye başlar.

İşletme müdürü kısa bir süre sonra, "Bu konuyu yayın kuruluna iletin," dedi.

“Daha önce oraya gittim,” dedi sıradan görünümlü adam, “ve beni buraya gönderdiler. Bu yaklaşık bir sütun dolduracak. Fiyat hakkında sizinle konuşmak istiyorum. Son dize şöyle:

O halde bu, zayıflatıcı bir halsizliktir.
Damarlarımızdaki kan koyulaşır.
Ve bu tehlikeleri savuşturmalıyız.
İsimlerimizin "Çamur" olduğunu fark etmeden önce...

“Aşağıdaki okuma metni, gördüğünüz gibi, daktilo ile yazılmış ve kolayca okunabilir. Şimdi, ben—”

“Lanet olsun,” dedi işletme müdürü. “Buraya gelip bana eski bahar şiirlerini okuma. Bugün zaten bir sürü mürekkep ve kağıt davulcusundan sıkıldım. Vaktini böyle saçma sapan şeylerle harcamak yerine neden işe gitmiyorsun?”

Diğer adam, elindeki el yazmasını dürerek, "Sizi rahatsız etmek istemedim," dedi. "Şehirde başka bir gazete var mı?"

"Evet, birkaç tane var. Ailen var mı?"

"Evet, efendim."

"Öyleyse Allah aşkına, neden gidip saçma sapan şeyler yazıp meşgul insanlara okumak yerine düzgün bir işe girmiyorsun? Hiç mi erkekliğin yok?"

“Rahatsız ettiğim için özür dilerim,” dedi sıradan görünümlü adam kapıya doğru yürürken. “Size durumu olduğu gibi anlatayım. Geçen yıl bu yazdığım küçük şeylerden 80.000 dolardan fazla kazandım. Üyesi olduğum Sarsaparilla firması için bahar ve yaz reklamlarımı veriyorum. Bu kasabada yaklaşık 1.000 dolarlık reklam vermeye karar vermiştim. Bahsettiğiniz diğer gazetelere de bakacağım. Günaydın!”

İşletme müdürü o kadar temkinli davranmaya başladı ki, şehirdeki tüm amatör şairler artık şiirlerini ona okuyarak prova yapıyorlar ve o da hiç homurdanmadan dinliyor.