Niewielki błąd

Zwyczajnie wyglądający mężczyzna ubrany w koszulę nocną z zeszłego sezonu wszedł do biura i rozwinął pasek manuskryptu o długości około metra.

„Chciałem się z tobą spotkać w sprawie tej drobnostki, którą chcę opublikować w gazecie. Oprócz innych materiałów do czytania jest piętnaście wersetów. Wersety są na wiosnę. Mój charakter pisma jest nieco nieczytelny i być może będę musiał ci to przeczytać. Oto, jak to wygląda:

Wiosna

Powietrze jest pełne delikatnych zefirów,
Trawa staje się zielona;
Zima definitywnie już nas opuściła.
Wiosna nadeszła, pomyślałem.

Gdy słońce zaszło, opary
Powstań z łąk niskich;
Kiedy gwiazdy świecą jak świece
Potem w nocy wieją chłodne wiatry.

„Proszę przekazać te informacje do działu redakcyjnego” – polecił krótko kierownik ds. biznesowych.

„Byłem już tam na górze” – powiedział zwyczajnie wyglądający mężczyzna – „a oni mnie tu wysłali. To zajmie około kolumny. Chcę z tobą porozmawiać o cenie. Ostatnia zwrotka brzmi tak:

To właśnie osłabiające ospałości
Zagęścić w naszych żyłach krew
I musimy zapobiegać tym zagrożeniom
I nagle okazuje się, że nasze imię brzmi „Błoto”.

„Treści, które następują, są, jak widzisz, napisane na maszynie i łatwe do odczytania. A teraz…”

„Do diabła” – powiedział kierownik. „Nie wchodź tu i nie czytaj mi swoich starych wiosennych wierszy. Już mi się dziś nudzi przy tych wszystkich bębniarzach z atramentem i papierem. Może weźmiesz się do roboty, zamiast marnować czas na takie bzdury?”

„Nie chciałem ci przeszkadzać” – powiedział drugi mężczyzna, zwijając rękopis. „Czy w mieście jest inna gazeta?”

„Tak, jest ich kilka. Masz rodzinę?”

„Tak, proszę pana.”

„To dlaczego, do cholery, nie zajmiesz się jakimś porządnym interesem, zamiast włóczyć się i pisać te cholerne bzdury, czytając je zapracowanym ludziom? Nie masz w sobie ani krzty męskości?”

„Przepraszam, że pana niepokoję” – powiedział zwyczajnie wyglądający mężczyzna, idąc w stronę drzwi. „Powiem panu, jak jest. W zeszłym roku zarobiłem ponad 80 000 dolarów na tych drobiazgach, które piszę. Zamieszczam wiosenno-letnie reklamy firmy Sarsaparilla, której jestem członkiem. Postanowiłem wydać około 1000 dolarów na reklamę w tym mieście. Zajrzę do innych gazet, o których pan mówił. Dzień dobry!”

Od tego czasu kierownik przedsiębiorstwa stał się tak ostrożny, że wszyscy poeci-amatorzy w mieście ćwiczą teraz czytanie mu swoich wierszy, a on słucha ich bez mrugnięcia okiem.