ความผิดพลาดเล็กน้อย

ชายหน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง สวมเสื้อเชิ้ตชุดนอนของฤดูกาลที่แล้ว เดินเข้าไปในสำนักงานธุรกิจ และคลี่กระดาษต้นฉบับยาวประมาณสามฟุตออกมา

“ผมอยากพบคุณเกี่ยวกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมอยากจะตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ มีบทกวีสิบห้าบท นอกเหนือจากเนื้อหาอื่นๆ บทกวีเหล่านี้เกี่ยวกับฤดูใบไม้ผลิ ลายมือผมอ่านยากนิดหน่อย ผมอาจจะต้องอ่านให้คุณฟังอีกครั้ง นี่คือเนื้อหาของบทกวี:

ฤดูใบไม้ผลิ

อากาศอบอวลไปด้วยสายลมเบาๆ
หญ้ากำลังเขียวขึ้น;
ฤดูหนาวได้จากเราไปแล้วอย่างแน่นอน
ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว ฉันว่านะ

เมื่อดวงอาทิตย์ตกดิน ไอน้ำก็จะลอยขึ้นมา
ผุดขึ้นมาจากทุ่งหญ้าต่ำ;
เมื่อดวงดาวส่องประกายราวกับเทียนไข
แล้วลมยามค่ำคืนก็พัดมาอย่างเย็นยะเยือก

ผู้จัดการฝ่ายธุรกิจกล่าวในเวลาไม่นานว่า “นำเรื่องนั้นไปแจ้งฝ่ายบรรณาธิการ”

“ผมเคยขึ้นไปข้างบนมาแล้ว” ชายหน้าตาธรรมดาคนนั้นกล่าว “แล้วพวกเขาก็ส่งผมลงมาที่นี่ เรื่องนี้จะยาวประมาณหนึ่งคอลัมน์ ผมอยากจะคุยกับคุณเรื่องราคา” บทสุดท้ายมีเนื้อหาดังนี้:

จากนั้นอาการอ่อนแรงก็จะค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้น
เลือดในเส้นเลือดของเราจะข้นขึ้น
และเราต้องป้องกันอันตรายเหล่านี้
แล้วเราก็พบว่าชื่อของเราคือ “โคลน”

“อย่างที่คุณเห็น เนื้อหาต่อไปนี้พิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์ดีด และอ่านง่าย ตอนนี้ ฉัน—”

“บ้าเอ๊ย!” ผู้จัดการฝ่ายธุรกิจกล่าว “อย่ามาอ่านบทกวีฤดูใบไม้ผลิเก่าๆ ของแกให้ฉันฟัง ฉันเบื่อมาทั้งวันแล้วกับพวกนักตีกลองที่เอาแต่เขียนด้วยหมึกและกระดาษ ทำไมไม่ไปทำงานแทนที่จะมาเสียเวลาไร้สาระแบบนี้ล่ะ?”

“ผมไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนคุณ” ชายอีกคนกล่าวพลางม้วนต้นฉบับ “ในเมืองนี้มีหนังสือพิมพ์อื่นอีกไหมครับ?”

“ใช่ มีอยู่บ้าง คุณมีครอบครัวหรือเปล่า?”

"ครับท่าน."

“แล้วทำไมคุณไม่ไปหางานดีๆ ทำบ้างล่ะ แทนที่จะเอาแต่เขียนเรื่องไร้สาระแล้วไปอ่านให้คนอื่นฟัง คุณไม่มีความเป็นลูกผู้ชายบ้างเลยเหรอ?”

“ขออภัยที่รบกวนนะครับ” ชายหน้าตาธรรมดาคนนั้นกล่าวขณะเดินไปที่ประตู “ผมจะบอกความจริงให้ฟัง ผมทำกำไรได้มากกว่า 80,000 ดอลลาร์เมื่อปีที่แล้วจากงานเขียนเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ผมกำลังจะลงโฆษณาฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนให้กับบริษัทซาร์ซาพาริลลาซึ่งผมเป็นสมาชิกอยู่ ผมตัดสินใจจะลงโฆษณาในเมืองนี้ประมาณ 1,000 ดอลลาร์ ผมจะไปดูหนังสือพิมพ์อื่นๆ ที่คุณพูดถึงด้วย สวัสดีตอนเช้าครับ!”

ตั้งแต่นั้นมา ผู้จัดการธุรกิจก็ระมัดระวังตัวมากขึ้น จนกระทั่งกวีสมัครเล่นทุกคนในเมืองต่างฝึกอ่านบทกวีของตนให้เขาฟัง และเขาก็ฟังโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ