Een kleine vergissing

Een doodgewone man, gekleed in een negligéhemd van vorig seizoen, stapte het kantoor binnen en rolde een manuscriptstrook van ongeveer een meter lang uit.

“Ik wilde je even spreken over een klein stukje dat ik in de krant wil publiceren. Het zijn vijftien verzen, naast de andere leesstof. De verzen gaan over de lente. Mijn handschrift is een beetje onleesbaar, dus ik moet het misschien even aan je voorlezen. Het gaat als volgt:

Lente

De lucht is gevuld met zachte briesjes.
Het gras wordt groen;
De winter is nu definitief voorbij.
De lente is aangebroken, denk ik.

Als de zon ondergaat, verdwijnen de dampen
Verrijs uit de lage weilanden;
Wanneer de sterren branden als kaarsen.
Dan waait er een ijzige nachtwind.

'Breng dat maar naar de redactie,' zei de bedrijfsleider kortaf.

'Ik ben daar al geweest,' zei de gewone man, 'en ze hebben me hierheen gestuurd. Dit vult ongeveer een hele kolom. Ik wil het graag met u over de prijs hebben. Het laatste couplet luidt als volgt:'

Dan is het die verzwakking die lusteloosheid veroorzaakt
Verdik het bloed in onze aderen.
En we moeten deze gevaren afwenden.
Hier ontdekken we dat onze namen "Modder" zijn.

“De tekst die volgt is, zoals u ziet, getypt en gemakkelijk te lezen. Nu, ik—”

'Verdomme,' zei de bedrijfsleider. 'Kom hier niet binnen met je oude lentegedichten. Ik verveel me vandaag al genoeg met al die inkt- en papiertrommelaars. Waarom ga je niet aan het werk in plaats van je tijd te verdoen met zulke onzin?'

'Ik wilde u niet storen,' zei de andere man, terwijl hij zijn manuscript oprolde. 'Is er nog een andere krant in de stad?'

'Ja, een paar. Heb je een gezin?'

“Ja, meneer.”

'Waarom ga je in vredesnaam niet een fatsoenlijke baan zoeken in plaats van die verdomde onzin te schrijven en die voor te lezen aan drukke mensen? Heb je dan helemaal geen mannelijkheid?'

'Neem me niet kwalijk dat ik u stoor,' zei de doorsnee ogende man, terwijl hij naar de deur liep. 'Ik zal u vertellen hoe het zit. Ik heb vorig jaar ruim $80.000 verdiend met deze kleine stukjes die ik schrijf. Ik plaats mijn voorjaars- en zomeradvertenties voor het bedrijf Sarsaparilla, waarvan ik lid ben. Ik had besloten om ongeveer $1.000 aan advertenties in deze stad te besteden. Ik zal de andere kranten waar u het over had, bekijken. Goedemorgen!'

De bedrijfsleider is sindsdien zo voorzichtig geworden dat alle amateurdichters in de stad nu hun gedichten aan hem voordragen, en hij luistert zonder een woord te zeggen.