Bir Noel Pi

Ben de ayrıcalıklı olduğumu iddia edebilirim. Her ne kadar hâlâ askılı pantolon giymeye devam etsem de (ki bu da neyse ki karşılık görüyor), olumsuz anlamda çok kötüyüm. Örneğin, hiç profesyonel bir beyzbol maçı izlemedim, George M. Cohan'ın "zeki" olduğunu hiç söylemedim, günlük tutmaya hiç başlamadım, Eugene Walter'a adıyla hiç seslenmedim, "Karga"yı hiç taklit etmedim, hiç Noel hikayesi yazmadım, asla—ama Never-Never Land'in hangi sakini bu kadar çok şeyle övünebilir ki? Ya da, diye düşündüğünüzü duydum, eğer övünebilseydi, övünür müydü?

Her zaman imkansızı aradım, her zaman ulaşılamaz olanın izini sürdüm. Belki bir gün, anlamlı bir isme sahip bir yataklı vagon, New York'ta bir apartmanda zeki bir Batı Hintli salon görevlisi, sakinlerinin ara sıra gülümsediği bir pansiyon, Manhattan'da doğmuş bir adam, dört yerine altı istiridye servis eden 60 sentlik bir set menü, tanıştıktan on dakika sonra bile doğum yeri konusunda şüphede bırakan bir Güneyli ve kendimin bir Noel öyküsü yazdığını bulurum. Ama bu, milenyumdan on gün sonra olacak ve milenyum dergisiz geçecek—

Her Haziran ayında benden bir Noel öyküsü yazmam isteniyor. Her Ağustos ayında iki hafta içinde hazır olacağına söz veriyorum, yemin ediyorum, ısrar ediyorum, tövbe ediyorum. Ve her Kasım ayında özür dileyerek, yeni bir şey düşünemediğimi ve—peki, gelecek yıl olur, diye itiraz ediyorum. Geçen yıl da, ondan önceki yıl da öyleydi. Bu yıl da öyle. Ve kendi kendime, gelecek yıl böyle olmayacağını söylüyorum. Noel arifesinde etrafıma bakacağım. Bir polisten haber metni, bir öğretmenden malzeme, bir haberci çocuktan olay örgüsü alacağım. Ve işte! Noel arifesiydi.

Önceki bölümleri özetlemek gerekirse, Noel arifesiydi. "Gelecek yaz kasabayı didik didik arayacağım," dedim kendi kendime. Ve böylece yürüdüm, bisiklet sürdüm ve taksiye bindim. Garsonlarla, metro görevlileriyle, şoförlerle ve gazete satıcılarıyla konuştum ve onlardan bir parça yaşam, bir hikaye, bir Noel hikayesi, kelime başına yirmi kuruşa mal olabilecek bir deneyim çıkarmaya çalıştım. Ama bu aptal grupta tek bir hece bile yoktu, komadaki grupta tek bir virgül bile yoktu.

Sonra Grand Street'e doğru yürüdüm ve beni içgüdüsel olarak dolma kalemimi kavramaya iten şeyi gördüm. Süpürmemiş, parasız ve sinirli bir adam, bir tefecinin vitrinine tuğla fırlatmak üzereydi. Kolu havadaydı ve tıpkı Chicago'lu Bay Tri-Digital Brown'ın Pittsburgh'lu Bay John P. Hanswagner'in ortalamasını düşürmeye çalışması kadar kasıtlıydı. (Pittsburgh'u her zaman sonundaki h ile yazarım; şehrin sonundaki h harfi önemli.)

"Bak Bill," dedim, "ben bunu yapmazdım."

"Ah, evet, yapardınız," diye yanıtladı.

İşte bu benim fırsatımdı. "Şuradaki hana çekilelim," dedim, sanki amacı onları "uyandırmak" olan bir koro şefi gibi, "orada her şeyi konuşabiliriz."

Garson talimatları aldıktan sonra, "Oyun ne?" diye sordum.

“Eşime Noel hediyesi alacak kadar para biriktirmek istedim. Bir yıldır işsizim. Çok çaresizim. Ben—”

“Kesinlikle öyle değil,” diye karşı çıktım. “İnsanlar kalabalık bir sokakta böyle bir amaçla elmas çalmaya kalkışmazlar. Tahminimin bu kadar doğru olmasından da anlayabileceğiniz gibi, ben bir dedektif değilim.”

“Şey,” diye güldü, bir banknot çıkarıp hesabı garsona uzatırken; “iyi bir şakaydı, içeri girmenize izin vereceğim, ama takdir edemezsiniz. O tuğlayı fırlatsaydım hemen tutuklanıp hücreye ya da adaya falan gönderileceğimi düşündüm. Anlıyorsunuz, ben bir dergi yazarıyım ve gerçek bir hikaye bulmak istedim—'Adada Noel' gibi bir şey. İyi bir hikayenin sırrını nasıl açıklarsınız?”

“Ben mi?” dedim. “Benim adım John Horner ve ben bir tesisatçıyım.”