Świąteczny Pi

Nie jestem bez pretensji do wyróżnienia. Chociaż nadal trzymam się szelek – które, na szczęście, odwzajemniam – jestem negatywnie rażący. Nigdy, na przykład, nie widziałem meczu baseballowego, nigdy nie powiedziałem, że George M. Cohan był „sprytny”, nigdy nie zacząłem prowadzić pamiętnika, nigdy nie nazwałem Eugene'a Waltera po imieniu, nigdy nie sparodiowałem „Kruka”, nigdy nie napisałem bożonarodzeniowej opowieści, nigdy – ale który mieszkaniec Krainy Nibylandii może się tym poszczycić? A może, jak słyszę, pomyślałbyś, gdyby mógł?

Zawsze wypatrywałem Niemożliwego, zawsze podążałem tropem Nieosiągalnego. Może kiedyś znajdę wagon sypialny z nazwą, która coś znaczy, inteligentnego chłopca z Antyli w nowojorskim budynku mieszkalnym, pensjonat, którego mieszkańcy od czasu do czasu się uśmiechają, mężczyznę urodzonego na Manhattanie, restaurację table d'hôte za 60 centów, która serwuje sześć ostryg zamiast czterech, mieszkańca Południa, który pozostawia wątpliwości co do swojego miejsca urodzenia dłużej niż dziesięć minut po zapoznaniu się, i siebie piszącego opowieść bożonarodzeniową. Ale to się stanie dziesięć dni po milenium, a ponieważ milenium ma być bez czasopism…

Każdego czerwca proszą mnie o napisanie opowiadania bożonarodzeniowego. Każdego sierpnia obiecuję, przysięgam, nalegam, przysięgam, że będzie gotowe za dwa tygodnie. A każdego listopada protestuję, że mi przykro, ale nie mogłem wymyślić niczego nowego i – cóż, w przyszłym roku, jasne. Tak było w zeszłym roku i przed rokiem. Tak było w tym roku. I powiedziałem sobie, że w przyszłym roku tak nie będzie. Spędzałem Wigilię, rozglądając się dookoła. Dostawałem kopię od gliny, materiały od matera, spisek od posłańca. I proszę! była Wigilia.

Była Wigilia, żeby dać streszczenie poprzednich rozdziałów. Przeszukam miasto w poszukiwaniu pomysłu na przyszłe lato, rzekł. I tak chodziłem, jeździłem i taksówkarzem. Rozmawiałem z kelnerami, konduktorami metra, szoferami i gazeciarzami i próbowałem wyciągnąć od nich odrobinę życia, jakieś doświadczenie, które mogłoby posłużyć za historię, świąteczną opowieść, za pobraniem, za dwadzieścia centów za słowo. Ale nie było ani jednej sylaby wśród tej głupiej gromadki, ani przecinka wśród śpiączki.

A potem zawędrowałem na Grand Street i zobaczyłem to, co sprawiło, że instynktownie chwyciłem za wieczne pióro. Mężczyzna, nieogolony, bez pieniędzy i bez naciągu, miał właśnie rzucić cegłą w okno lombardu. Uniósł rękę i był tak samo rozważny, jak pan Tri-Digital Brown z Chicago próbujący zaniżyć średnią pana Johna P. Hanswagnera z Pittsburgha. (Zawsze piszę Pittsburgh z „h” na końcu; to „h” na końcu słowa „miasto”).

„Słuchaj, Bill” – powiedziałem – „nie zrobiłbym tego”.

„O tak, zrobiłbyś to” – odpowiedział.

To była moja szansa. „Wycofajmy się do tamtej gospody” – powiedziałem jak główny chórzysta, którego celem jest „wygonienie ich” – „i możemy o tym porozmawiać”.

„O co chodzi?” zapytałem, gdy kelner otrzymał instrukcje.

„Chciałem zdobyć wystarczająco dużo pieniędzy, żeby kupić żonie prezent świąteczny. Jestem bezrobotny od roku. Jestem zdesperowany. Ja…”

„Nic z tych rzeczy” – zaprzeczyłem. „Ludzie nie próbują kraść diamentów na zatłoczonej ulicy w takim celu. Nie jestem detektywem, jak zapewne wiesz z moich trafnych domysłów”.

„No cóż” – zaśmiał się, wyciągając banknot i podając go kelnerowi, żeby zapłacił – „to dobry żart i wpuszczę cię, choć nie docenisz tego. Myślałem, że jak rzucę tą cegłą, to mnie szybko aresztują i wyślą do celi albo na wyspę, albo coś w tym stylu. Widzisz, jestem dziennikarzem i chciałem napisać coś prawdziwego – „Boże Narodzenie na wyspie” czy coś w tym stylu. Jaką masz linię, spoilerze dobrej historii?”

„Ja?” – zapytałem. „Nazywam się John Horner i jestem hydraulikiem”.