Een kerstpi

Ik heb zeker wel iets bijzonders te melden. Hoewel ik nog steeds bretels draag – die gelukkig ook nog eens goed zitten – ben ik op een ronduit afschuwelijke manier te werk gegaan. Zo heb ik bijvoorbeeld nog nooit een professionele honkbalwedstrijd gezien, nooit gezegd dat George M. Cohan "slim" was, nooit een dagboek bijgehouden, Eugene Walter nooit bij zijn voornaam genoemd, nooit een parodie op "The Raven" gemaakt, nooit een kerstverhaal geschreven, nooit – maar welke bewoner van Neverland kan daar nou zoveel over zeggen? Of zou hij dat doen, hoor ik je denken, als hij dat kon?

Altijd ben ik op zoek geweest naar het onmogelijke, altijd op het spoor van het onbereikbare. Ooit, misschien, vind ik een slaapwagon met een naam die iets betekent, een intelligente West-Indische ober in een New Yorks appartementencomplex, een pension waarvan de bewoners af en toe glimlachen, een man geboren in Manhattan, een table d'hôte van 60 cent die zes oesters per portie serveert in plaats van vier, een zuiderling die je na de kennismaking langer dan tien minuten in het ongewisse laat over zijn geboorteplaats, en mezelf die een kerstverhaal schrijft. Maar dat zal tien dagen na de millenniumwisseling gebeuren, en aangezien de millenniumwisseling zonder tijdschriften zal zijn—

Elk jaar in juni word ik gevraagd een kerstverhaal te schrijven. Elk jaar in augustus beloof, zweer en sta ik erop dat het binnen twee weken klaar zal zijn. En elk jaar in november protesteer ik dat het me spijt, maar dat ik niets nieuws kon bedenken en – tja, volgend jaar dan maar. Zo was het vorig jaar ook, en het jaar daarvoor. Zo was het dit jaar ook. En ik zei tegen mezelf dat het volgend jaar anders zou zijn. Ik bracht kerstavond door met om me heen kijken. Ik kreeg een kopie van een agent, materiaal van een schrijfster, een plot van een boodschapper. En zie! Het was kerstavond.

Het was kerstavond, om een ​​samenvatting te geven van de voorgaande hoofdstukken. Ik zal de stad volgende zomer grondig afspeuren naar een idee, zei ik. En dus liep, reed en nam ik een taxi. Ik sprak met obers, metrobeveiligers, chauffeurs en krantenjongens en probeerde iets van hun leven, iets van hun ervaringen los te krijgen dat een verhaal zou kunnen opleveren, een kerstverhaal, COD, voor twintig cent per woord. Maar er zat geen lettergreep in die onnozele bende, geen komma in die comateuze bende.

En toen dwaalde ik Grand Street in en zag ik iets waardoor ik instinctief mijn vulpen greep. Een man, onverzorgd, zonder geld en zonder verstand, stond op het punt een baksteen door de etalage van een pandjeshuis te gooien. Zijn arm was geheven en hij was net zo vastberaden als meneer Tri-Digital Brown uit Chicago die probeerde het gemiddelde van meneer John P. Hanswagner uit Pittsburgh te verlagen. (Ik schrijf Pittsburgh altijd met een 'h' aan het einde; het is een stad met een 'h' aan het einde.)

'Luister, Bill,' zei ik, 'dat zou ik niet doen.'

'O ja, dat zou je zeker doen,' antwoordde hij.

Dat was mijn kans. "Laten we ons terugtrekken in die herberg," zei ik, als een koorleider die de boel op z'n kop wil zetten, "en dan kunnen we de zaken bespreken."

'Wat is het spel?' vroeg ik, nadat de ober de instructies had gekregen.

“Ik wilde genoeg geld verdienen om mijn vrouw een kerstcadeau te kunnen kopen. Ik zit al een jaar zonder werk. Ik ben wanhopig. Ik—”

'Helemaal niet,' wierp ik tegen. 'Mensen proberen op een drukke straat geen diamanten te stelen met dat doel. Ik ben geen detective, zoals je wellicht al merkt aan mijn correcte vermoedens.'

'Nou,' lachte hij, terwijl hij een rekening tevoorschijn haalde en die aan de ober gaf voor de afrekening, 'het is een goede grap en ik laat je binnen, al kun je hem niet waarderen. Ik dacht dat als ik die baksteen naar binnen gooide, ik meteen gearresteerd zou worden en in een cel of op een eiland zou belanden of zoiets. Kijk, ik ben een tijdschrijver en ik wilde een echt verhaal schrijven – 'Kerstmis op het eiland' of zoiets. Wat is jouw woordkeuze, verpest je een goed verhaal?'

'Ik?' zei ik. 'Mijn naam is John Horner, en ik ben loodgieter.'