พายคริสต์มาส

ฉันเองก็ไม่ได้ไร้ซึ่งความโดดเด่นเสียทีเดียว แม้ว่าฉันจะยังคงใส่สายรัดกางเกงอยู่—ซึ่งพวกเขาก็ใส่กลับเช่นกัน—แต่ฉันก็มีข้อเสียที่ร้ายแรงอยู่หลายอย่าง ตัวอย่างเช่น ฉันไม่เคยดูเกมเบสบอลอาชีพ ไม่เคยพูดว่าจอร์จ เอ็ม. โคแฮน “ฉลาด” ไม่เคยเริ่มเขียนบันทึกประจำวัน ไม่เคยเรียกยูจีน วอลเตอร์ด้วยชื่อจริง ไม่เคยล้อเลียนบทกวี “อีกา” ไม่เคยเขียนเรื่องคริสต์มาส ไม่เคยเลย—แต่จะมีชาวดินแดนเนเวอร์แลนด์คนไหนอวดอ้างได้มากขนาดนี้? หรือถ้าเขาสามารถทำได้ เขาก็คงทำอย่างนั้นใช่ไหม?

ฉันมักมองหาสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เสมอ มักตามรอยสิ่งที่เอื้อมไม่ถึงเสมอ บางทีสักวันหนึ่ง ฉันอาจจะได้พบกับตู้โดยสารรถนอนที่มีชื่อที่มีความหมาย เด็กรับใช้ชาวเวสต์อินเดียผู้ฉลาดในอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในนิวยอร์ก หอพักที่ผู้พักอาศัยยิ้มให้กันบ้าง ชายที่เกิดในแมนฮัตตัน ร้านอาหารราคา 60 เซนต์ที่เสิร์ฟหอยนางรมหกตัวต่อจานแทนที่จะเป็นสี่ตัว ชาวใต้ที่ทำให้คุณสงสัยเกี่ยวกับที่มาของเขามากกว่าสิบนาทีหลังจากแนะนำตัว และตัวฉันเองที่กำลังเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับคริสต์มาส แต่สิ่งเหล่านั้นจะเกิดขึ้นสิบวันหลังจากสหัสวรรษ และเนื่องจากสหัสวรรษนั้นจะไม่มีนิตยสาร—

ทุกเดือนมิถุนายน ฉันถูกขอให้เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับคริสต์มาส ทุกเดือนสิงหาคม ฉันสัญญา สาบาน ยืนกราน และสาบานว่าจะเขียนให้เสร็จภายในสองสัปดาห์ และทุกเดือนพฤศจิกายน ฉันประท้วงว่าขอโทษ แต่คิดอะไรใหม่ๆ ไม่ออก และ—เอาล่ะ ปีหน้าก็ได้ มันเป็นแบบนั้นเมื่อปีที่แล้วและปีก่อนๆ มันเป็นแบบนั้นในปีนี้ และฉันก็บอกกับตัวเองว่าปีหน้าจะไม่เป็นแบบนั้น ฉันจะใช้เวลาในคืนก่อนวันคริสต์มาสมองไปรอบๆ ตัว ฉันจะได้รับต้นฉบับจากตำรวจ ข้อมูลจากนักเขียน โครงเรื่องจากเด็กส่งสาร และดูเถิด! มันคือคืนก่อนวันคริสต์มาส

มันเป็นคืนก่อนวันคริสต์มาส เพื่อสรุปเรื่องราวในบทก่อนหน้า ฉันบอกตัวเองว่าจะตระเวนหาไอเดียทั่วเมืองในฤดูร้อนหน้า และแล้วฉันก็เดิน นั่งรถ และนั่งแท็กซี่ ฉันคุยกับพนักงานเสิร์ฟ พนักงานรักษาความปลอดภัยในสถานีรถไฟใต้ดิน คนขับรถ และเด็กขายหนังสือพิมพ์ พยายามดึงเอาเรื่องราวชีวิตหรือประสบการณ์บางอย่างจากพวกเขามาเขียนเป็นเรื่องราว เรื่องราวคริสต์มาส แบบจ่ายทันที ในราคาคำละยี่สิบเซนต์ แต่พวกคนเหล่านั้นกลับไม่มีแม้แต่คำเดียว ไม่มีเครื่องหมายจุลภาคแม้แต่ตัวเดียวในกลุ่มคนที่เหมือนอยู่ในอาการโคม่า

แล้วผมก็เดินเข้าไปในถนนแกรนด์สตรีท และได้เห็นบางสิ่งที่ทำให้ผมคว้าปากกาหมึกซึมไว้โดยสัญชาตญาณ ชายคนหนึ่ง สกปรก ไม่มีเงิน และดูไม่เอาไหน กำลังจะขว้างก้อนอิฐใส่หน้าต่างร้านรับจำนำ แขนของเขายกขึ้น และเขาก็ทำอย่างตั้งใจราวกับมิสเตอร์ไตรดิจิทัลบราวน์แห่งชิคาโก พยายามลดค่าเฉลี่ยของมิสเตอร์จอห์น พี. แฮนส์แวกเนอร์แห่งพิตต์สเบิร์ก (ผมสะกดคำว่าพิตต์สเบิร์กด้วยตัว h ตัวสุดท้ายเสมอ เพราะเป็นตัว h ตัวสุดท้ายของชื่อเมือง)

“นี่บิล” ผมพูด “ผมจะไม่ทำอย่างนั้นหรอก”

“โอ้ ใช่ คุณคงอยากทำอย่างนั้น” เขาตอบ

นั่นเป็นโอกาสของผม “เราไปที่โรงแรมโน้นกันเถอะ” ผมพูดราวกับหัวหน้าคณะนักร้องประสานเสียงที่มีเป้าหมายคือ “ไล่พวกเขาไป” “แล้วเราค่อยมาคุยเรื่องกัน”

“เกมนี้คืออะไรครับ/คะ?” ผมถามหลังจากที่พนักงานเสิร์ฟได้รับคำแนะนำแล้ว

“ผมอยากได้เงินมากพอที่จะซื้อของขวัญคริสต์มาสให้ภรรยา ผมตกงานมาเป็นปีแล้ว ผมหมดหวังแล้ว ผม—”

“ไม่ใช่แบบนั้นเลย” ผมแย้ง “คนเราไม่พยายามขโมยเพชรบนถนนที่คนพลุกพล่านเพื่อจุดประสงค์แบบนั้นหรอก ผมไม่ใช่ตำรวจนักสืบอย่างที่คุณอาจจะรู้จากการที่ผมเดาได้ถูกต้องขนาดนี้”

“อืม” เขาหัวเราะพลางหยิบธนบัตรออกมาให้บริกรเพื่อจ่ายค่าอาหาร “มันเป็นเรื่องตลกที่ดี และฉันจะให้คุณเข้าไป แม้ว่าคุณจะไม่เข้าใจมันก็ตาม ฉันคิดว่าถ้าฉันปาอิฐเข้าไป ฉันคงโดนจับเร็วๆ แล้วถูกส่งไปขังในห้องขังหรือไปที่เกาะอะไรทำนองนั้น คุณเห็นไหม ฉันเป็นนักเขียนนิตยสาร และฉันอยากได้เรื่องราวที่แท้จริง—‘เทศกาลคริสต์มาสบนเกาะ’ หรืออะไรทำนองนั้น คุณจะพูดอะไร ทำลายเรื่องราวดีๆ ล่ะ?”

“ผมเหรอ?” ผมพูด “ผมชื่อจอห์น ฮอร์เนอร์ และผมเป็นช่างประปา”