Bir Hata

İlya Sergeitch Peplov ve karısı Kleopatra Petrovna kapıda durmuş, merakla dinliyorlardı. Diğer taraftaki küçük salonda ise görünüşe göre iki kişi arasında bir aşk sahnesi yaşanıyordu: kızları Natashenka ve bölge okulunda öğretmenlik yapan Şçupkin.

"Yükseliyor!" diye fısıldadı Peplov, sabırsızlıkla titreyerek ve ellerini ovuşturarak. "Şimdi, Kleopatra, dikkat et; duygularından bahsetmeye başlar başlamaz, ikonu duvardan indir ve biz de içeri girip onları kutsayalım... Onu yakalayacağız... İkonla yapılan kutsama kutsaldır ve bağlayıcıdır... Eğer onu mahkemeye getirirse, bundan kurtulamaz."

Kapının diğer tarafında ise şu konuşma geçti:

"Böyle devam etme!" dedi Şçupkin, kareli pantolonuna bir kibrit çakarak. "Sana hiç mektup yazmadım!"

“Bunu çok sevdim! Sanki senin yazılarını bilmiyormuşum gibi!” diye kıkırdadı kız yapmacık bir çığlıkla, sürekli aynada kendine bakarak. “Hemen anladım! Ve ne tuhaf bir adamsın sen! Yazma ustasısın ama örümcek gibi yazıyorsun! Kendin bu kadar kötü yazarken nasıl yazmayı öğretebilirsin ki?”

“Hım! … Bunun hiçbir anlamı yok. Yazma derslerinde önemli olan el yazısı değil, öğrencileri disiplin altında tutmaktır. Birinin kafasına cetvelle vurursunuz, diğerini diz çöktürürsünüz… Ayrıca, el yazısında hiçbir şey yok! Nekrassov bir yazardı, ama el yazısı rezalet, bunun bir örneği derlenmiş eserlerinde var.”

“Sen Nekrassov değilsin…” (İç çekerek). “Bir yazarla evlenmeyi çok isterdim. Bana sürekli şiirler yazardı.”

"İsterseniz size bir şiir de yazabilirim."

“Ne hakkında yazabilirsiniz?”

“Aşk—tutku—gözlerin. Okuduğunda aklını kaybedeceksin. Taştan bile gözyaşı çıkarır! Ve sana gerçek bir şiir yazarsam, elini öpmeme izin verir misin?”

"Önemli bir şey değil! İstersen şimdi öpebilirsin."

Şçupkin ayağa fırladı ve mahcup gözlerle, yumurta sabunu kokan tombul küçük ele doğru eğildi.

Peplov, heyecandan bembeyaz kesilmiş bir halde, telaşla fısıldadı: "Şu ikonu indirin. Hadi, şimdi!"

Peplov hiç vakit kaybetmeden kapıyı ardına kadar açtı.

Kollarını kaldırıp gözlerini yaşlarla doldurarak, "Çocuklarım," diye mırıldandı, "Rabbim sizi kutsasın, çocuklarım. Yaşayın, verimli olun ve çoğalın."

“Ve—ve sizi de kutsuyorum,” diye seslendi anne, mutluluktan ağlayarak. “Mutlu olun canlarım! Ah, benden tek hazinemi alıyorsunuz!” dedi Şçupkin'e. “Kızımı sevin, ona iyi davranın…”

Şçupkin şaşkınlık ve korkuyla ağzı açık kaldı. Anne ve babanın saldırısı o kadar cüretkâr ve beklenmedikti ki tek kelime bile söyleyemedi.

"İşim bitti! Genetiğim değiştirildi!" diye düşündü, dehşet içinde cansız kalırken. "Artık işin bitti evlat! Kaçış yok!"

Ve başını boyun eğerek, sanki "Beni alın, yenildim" der gibiydi.

"Size de bereketler olsun," diye devam etti papa ve o da gözyaşı döktü. "Natashenka, kızım, onun yanında dur. Kleopatra, bana ikonu ver."

Fakat bu noktada baba aniden ağlamayı kesti ve yüzü öfkeyle buruştu.

"Sen aptal!" diye öfkeyle karısına söyledi. "Sen bir salaksın! İkon bu mu?"

"Aman Tanrım, azizler yaşıyor!"

Ne olmuştu? Yazı işleri müdürü doğruldu ve kurtulduğunu gördü; anne telaşla duvardan yazar Lazhetchnikov'un portresini, ikon zannederek kapmıştı. Yaşlı Peplov ve karısı, ne yapacaklarını ya da ne diyeceklerini bilemeden, portreyi havada tutarak odanın ortasında şaşkın bir halde duruyorlardı. Yazı işleri müdürü bu genel kargaşadan faydalanarak sessizce uzaklaştı.