Błąd

Ilja Siergiejcz Piepołow i jego żona Kleopatra Pietrowna stali w drzwiach, nasłuchując chciwie. Po drugiej stronie, w małym salonie, rozgrywała się scena miłosna między dwojgiem ludzi: ich córką Nataszenką i nauczycielem szkoły powiatowej, Szczupkinem.

„Wstaje!” – szepnął Pepłow, drżąc z niecierpliwości i zacierając ręce. „A teraz, Kleopatro, uważaj; jak tylko zaczną mówić o swoich uczuciach, zdejmij ikonę ze ściany, a my wejdziemy i ich pobłogosławimy. … Złapiemy go. … Błogosławieństwo ikoną jest święte i wiążące… Nie mógłby się wymigać, nawet gdyby przyniósł ją do sądu”.

Po drugiej stronie drzwi toczyła się taka rozmowa:

„Nie rób tego!” – powiedział Szczupkin, pocierając zapałką o kraciaste spodnie. „Nigdy nie pisałem do ciebie listów!”

„Podoba mi się! Jakbym nie znała twojego pisma!” zachichotała dziewczyna z afektowanym piskiem, nieustannie zerkając na siebie w lustrze. „Od razu wiedziałam! I jaki z ciebie dziwak! Jesteś mistrzem pisania, a piszesz jak pająk! Jak możesz uczyć pisania, skoro sam piszesz tak źle?”

„Hm! … To nic nie znaczy. W lekcjach pisania najważniejsza jest nie ręka, którą się pisze, ale utrzymanie chłopców w porządku. Jednego uderzysz linijką w głowę, drugiego każesz uklęknąć. … Poza tym, w piśmie nie ma nic! Niekrasow był pisarzem, ale jego pismo to hańba, jest tego okaz w jego dziełach zebranych”.

„Nie jesteś Niekrasowem…” (Westchnienie). „Chciałabym poślubić pisarza. Zawsze pisałby mi wiersze”.

„Jeśli chcesz, mogę ci też napisać wiersz.”

„O czym możesz pisać?”

„Miłość – namiętność – twoje oczy. Zwariujesz, kiedy to przeczytasz. Łza by ci pociekła! A jeśli napiszę ci prawdziwy wiersz, pozwolisz mi pocałować twoją dłoń?”

„To nic takiego! Możesz go teraz pocałować, jeśli chcesz.”

Szczupkin podskoczył i robiąc nieśmiałe oczy, pochylił się nad grubą rączką, która pachniała mydłem jajecznym.

„Zdejmijcie ikonę” – wyszeptał Peplov zmieszany, blady z podniecenia, zapinając płaszcz i szturchając żonę łokciem. „Chodźcie, już!”

I bez chwili zwłoki Peplov gwałtownie otworzył drzwi.

„Dzieci” – mruknął, unosząc ramiona i mrugając ze łzami w oczach – „niech Pan wam błogosławi, moje dzieci. Niech żyjecie, bądźcie płodne i rozmnażajcie się”.

„I… i ja was też błogosławię” – wykrzyknęła mama, płacząc ze szczęścia. „Bądźcie szczęśliwi, moi drodzy! Och, odbieracie mi mój jedyny skarb!” – powiedziała do Szczupkina. „Kochaj moją dziewczynkę, bądź dla niej dobry…”

Szczupkin otworzył usta ze zdumienia i przerażenia. Atak rodziców był tak śmiały i nieoczekiwany, że nie zdołał wykrztusić ani słowa.

„Wchodzę w to! Jestem spleciony!” – pomyślał, osuwając się z przerażenia. „Już po tobie, mój chłopcze! Nie ma ucieczki!”

I pokornie skłonił głowę, jakby chciał powiedzieć: „Zabierz mnie, jestem pokonany”.

„Niech cię Bóg błogosławi” – ​​kontynuował tata i on również płakał. „Nataszenko, moja córko, stań przy nim. Kleopatro, daj mi ikonę”.

Jednak w tym momencie ojciec nagle przestał płakać, a jego twarz wykrzywiła się ze złości.

„Ty głuptasie!” – powiedział ze złością do żony. „Jesteś idiotką! Czy to ta ikona?”

„Ach, święci żyją!”

Co się stało? Mistrz pisania podniósł się i zobaczył, że jest uratowany; w swoim porywie serca mama zerwała ze ściany portret Łażecznikowa, autora, omyłkowo biorąc go za ikonę. Stary Piepołow i jego żona stali zdezorientowani na środku pokoju, trzymając portret w górze, nie wiedząc, co robić ani co mówić. Mistrz pisania wykorzystał ogólne zamieszanie i wymknął się.