Een blunder

Ilya Sergeitch Peplov en zijn vrouw Kleopatra Petrovna stonden in de deuropening en luisterden aandachtig. Aan de andere kant, in de kleine salon, speelde zich kennelijk een liefdesscène af tussen twee personen: hun dochter Natashenka en een leraar van de districtschool, genaamd Shchupkin.

'Hij staat op!' fluisterde Peplov, trillend van ongeduld en wrijvend in zijn handen. 'Nu, Kleopatra, let op; zodra ze beginnen te praten over hun gevoelens, haal dan het icoon van de muur en dan gaan we naar binnen om ze te zegenen. ... We zullen hem te pakken krijgen. ... Een zegening met een icoon is heilig en bindend ... Hij zou er niet onderuit kunnen komen als hij het mee naar het hof nam.'

Aan de andere kant van de deur vond het volgende gesprek plaats:

'Ga zo niet verder!' zei Shchupkin, terwijl hij een lucifer tegen zijn geruite broek drukte. 'Ik heb je nooit brieven geschreven!'

'Dat vind ik leuk! Alsof ik je schrijfstijl niet kende!' giechelde het meisje met een gekunsteld gilletje, terwijl ze steeds in het glas naar zichzelf gluurde. 'Ik herkende het meteen! En wat een rare snuiter ben je! Je bent een schrijfmeester, en je schrijft als een spin! Hoe kun je schrijfles geven als je zelf zo slecht schrijft?'

“Hm! … Dat betekent helemaal niets. Het belangrijkste bij schrijflessen is niet het handschrift, maar het in toom houden van de jongens. Je slaat er eentje met een liniaal op zijn hoofd, je laat een ander knielen. … Bovendien, handschrift stelt niets voor! Nekrassov was een schrijver, maar zijn handschrift is een schande, er staat een voorbeeld van in zijn verzamelde werken.”

'Jij bent Nekrassov niet. …' (Een zucht). 'Ik zou dolgraag met een schrijver trouwen. Hij zou me altijd gedichten schrijven.'

“Ik kan ook een gedicht voor je schrijven, als je dat wilt.”

“Waarover kun je schrijven?”

'Liefde—passie—je ogen. Je zult er helemaal van ondersteboven zijn als je het leest. Het zou zelfs een steen tot tranen toe bewegen! En als ik een echt gedicht voor je schrijf, mag ik dan je hand kussen?'

“Dat stelt niets voor! Je mag het nu kussen als je wilt.”

Shchupkin sprong op en boog zich, met een verlegen blik, over het dikke handje dat naar eierzeep rook.

'Haal dat icoon weg,' fluisterde Peplov gehaast, bleek van opwinding, terwijl hij zijn jas dichtknoopte en zijn vrouw met zijn elleboog aanstootte. 'Kom nu mee!'

En zonder een seconde te aarzelen gooide Peplov de deur open.

'Kinderen,' mompelde hij, terwijl hij zijn armen ophief en met tranen in zijn ogen knipperde, 'de Heer zegene jullie, mijn kinderen. Mogen jullie leven, vruchtbaar zijn en je vermenigvuldigen.'

'En—en ik zegen jullie ook,' zei de moeder, huilend van geluk. 'Mogen jullie gelukkig zijn, mijn lievelingen! O, jullie nemen mijn enige schat van me af!' zei ze tegen Sjtsjupkin. 'Heb mijn meisje lief, wees goed voor haar. …'

Shchupkin stond verbijsterd en geschrokken. De aanval van zijn ouders was zo brutaal en onverwacht dat hij geen woord kon uitbreken.

'Ik ben er geweest! Ik ben eraan!' dacht hij, terwijl hij verstijfde van afschuw. 'Het is nu allemaal voorbij met je, jongen! Er is geen ontsnapping mogelijk!'

En hij boog onderdanig zijn hoofd, alsof hij wilde zeggen: "Neem mij mee, ik ben verslagen."

'God zegene u,' vervolgde de vader, en ook hij liet tranen vloeien. 'Natashenka, mijn dochter, sta aan zijn zijde. Kleopatra, geef me het icoon.'

Maar op dat moment hield de vader plotseling op met huilen, en zijn gezicht vertrok van woede.

'Jij stomkop!' riep hij boos tegen zijn vrouw. 'Je bent een idioot! Is dat het icoontje?'

“Ach, levende heiligen!”

Wat was er gebeurd? De schrijver richtte zich op en zag dat hij gered was; in haar paniek had de moeder per ongeluk het portret van Lazjetnikov, de schrijver, van de muur gegrepen, in de veronderstelling dat het een icoon was. De oude Peplov en zijn vrouw stonden verbijsterd midden in de kamer, het portret omhoog houdend, niet wetend wat ze moesten doen of zeggen. De schrijver maakte van de algemene verwarring gebruik en glipte weg.