Şemsiye Kütüphanesi

Kütüphanedeki son öğleden sonrasında Mara, kayıp eşya dolabında on dokuz şemsiye saydı. Hiçbirinde isim yoktu. Kırk yıl boyunca kitapları ait oldukları yere koymuştu; bunca küçük çatıyı yuvasız bırakmak içine sinmiyordu.

Kapının yanına bir sepet yerleştirip yazdı: BİRİNİ ÖDÜNÇ ALIN. YAPABİLDİĞİNİZDE GERİ GETİRİN.

Perşembe günü sepet boştu. Cuma günü mavi bir şemsiye, sapına sıkıştırılmış bir notla döndü. Teşekkür ederim. İş görüşmesine ıslanmadan yetiştim. Altında daha küçük harflerle şunlar yazıyordu: İşe alındım.

Mara anahtarlarını teslim etmişti ama yeni kütüphaneci, sepetin yanında bir sandalye bulundurmasına izin verdi. Her şemsiyeye boş bir kart bağladı. Çok geçmeden hastane ziyaretleri, ilk buluşmalar ve su birikintilerinden geçmek istemeyen bir köpek hakkında notlar geldi. İnsanlar hiç ödünç almadıkları şemsiyeleri de getirmeye başladılar.

Bir kasım sabahı Mara tanıdık bir kırmızı şemsiye buldu. Yirmi yıl önce otobüste unutmuştu. Tahta sapında, kızının bebekken bıraktığı minicik diş izleri hâlâ duruyordu.

Kartta şöyle yazıyordu: Annemi akşam derslerine giderken bu şemsiye kuru tutardı. Hemşire oldu. Sanırım onu geri getirme zamanı geldi.

Mara kartın arkasına kızının telefonunu yazdı. Sonra üzerini çizip kütüphanenin numarasını yazdı.

Sepette yeniden on dokuz şemsiye vardı. Bu kez her birinin yerini bulduğunu biliyordu.