De paraplubibliotheek

Op haar laatste middag in de bibliotheek telde Mara negentien paraplu’s in de kast met gevonden voorwerpen. Op geen enkele stond een naam. Veertig jaar had ze boeken teruggezet waar ze thuishoorden; zoveel kleine daken zonder thuis achterlaten vond ze zonde.

Ze zette een mand bij de deur en schreef: LEEN ER EEN. BRENG HEM TERUG ALS HET LUKT.

Donderdag was de mand leeg. Vrijdag kwam er een blauwe paraplu terug met een briefje in het handvat. Bedankt. Ik kwam droog bij mijn sollicitatiegesprek aan. Daaronder stond kleiner: Ik heb de baan.

Mara had haar sleutels al ingeleverd, maar de nieuwe bibliothecaris zette een stoel voor haar naast de mand. Ze bond een blanco kaartje aan elke paraplu. Al snel kwamen er berichten over ziekenhuisbezoeken, eerste afspraakjes en een hond die niet door plassen wilde. Mensen begonnen paraplu’s terug te brengen die ze nooit hadden geleend.

Op een novemberochtend herkende Mara een rode paraplu. Ze had hem twintig jaar geleden in de bus laten liggen. In het houten handvat stonden nog de kleine tandafdrukken die haar dochter als baby had gemaakt.

Op het kaartje stond: Deze hield mijn moeder droog als ze naar de avondschool ging. Ze werd verpleegkundige. Volgens mij is het tijd om hem terug te brengen.

Mara schreef het telefoonnummer van haar dochter achterop. Toen streepte ze het door en schreef dat van de bibliotheek op.

Er stonden weer negentien paraplu’s in de mand. Ditmaal wist ze dat ze allemaal hun plek hadden gevonden.