Biblioteka parasoli

Ostatniego popołudnia w pracy Mara naliczyła dziewiętnaście parasoli w szafce ze zgubami. Żaden nie był podpisany. Przez czterdzieści lat odkładała książki na właściwe miejsca; żal jej było zostawiać tyle małych dachów bez domu.

Postawiła kosz przy drzwiach i napisała: POŻYCZ PARASOL. ODDAJ, KIEDY BĘDZIESZ MÓGŁ.

W czwartek kosz był pusty. W piątek wrócił niebieski parasol z karteczką wetkniętą w rączkę. Dziękuję. Dotarłem suchy na rozmowę kwalifikacyjną. Niżej, mniejszymi literami: Dostałem pracę.

Mara oddała już klucze, ale nowa bibliotekarka pozwoliła jej zostawić krzesło przy koszu. Przywiązała pustą kartkę do każdego parasola. Wkrótce pojawiły się wiadomości o wizytach w szpitalu, pierwszych randkach i psie, który nie chciał przechodzić przez kałuże. Ludzie zaczęli przynosić parasole, których nigdy nie pożyczali.

Pewnego listopadowego ranka Mara rozpoznała czerwony parasol. Zostawiła go w autobusie dwadzieścia lat wcześniej. Na drewnianej rączce wciąż były drobne ślady zębów jej córki z czasów, gdy była niemowlęciem.

Na kartce napisano: Chronił moją mamę w drodze na wieczorowe zajęcia. Została pielęgniarką. Chyba pora go oddać.

Mara zapisała z tyłu numer telefonu córki. Potem go skreśliła i wpisała numer biblioteki.

W koszu znów stało dziewiętnaście parasoli. Tym razem wiedziała, że każdy znalazł swoje miejsce.