ห้องสมุดร่ม

บ่ายวันสุดท้ายที่ทำงานในห้องสมุด มารานับร่มในตู้ของหายได้สิบเก้าคัน ไม่มีคันไหนมีชื่อ เธอใช้เวลาสี่สิบปีคืนหนังสือสู่ที่ของมัน จึงเสียดายที่จะทิ้งหลังคาเล็ก ๆ เหล่านี้ไว้โดยไม่มีบ้าน

เธอวางตะกร้าข้างประตูและเขียนว่า “ยืมไปได้ แล้วนำมาคืนเมื่อสะดวก”

วันพฤหัสบดี ตะกร้าว่างเปล่า วันศุกร์มีร่มสีน้ำเงินกลับมาพร้อมกระดาษเสียบในด้าม “ขอบคุณครับ ผมไปสัมภาษณ์งานโดยไม่เปียกฝน” ใต้ข้อความนั้นเขียนด้วยตัวเล็กว่า “ผมได้งานแล้ว”

มาราคืนกุญแจไปแล้ว แต่บรรณารักษ์คนใหม่ยอมให้เธอวางเก้าอี้ข้างตะกร้า เธอผูกการ์ดเปล่ากับร่มแต่ละคัน ไม่นานก็มีข้อความเรื่องการไปโรงพยาบาล การนัดพบครั้งแรก และสุนัขที่ไม่ยอมเดินข้ามแอ่งน้ำ ผู้คนเริ่มนำร่มที่ไม่เคยยืมมาคืนด้วย

เช้าวันหนึ่งในเดือนพฤศจิกายน มาราพบร่มสีแดงที่คุ้นตา เธอลืมมันไว้บนรถเมล์เมื่อยี่สิบปีก่อน ด้ามไม้ยังมีรอยฟันเล็ก ๆ ที่ลูกสาวกัดไว้ตอนเป็นทารก

การ์ดที่ผูกอยู่เขียนว่า “ร่มคันนี้ช่วยให้แม่ไม่เปียกตอนไปเรียนภาคค่ำ แม่ได้เป็นพยาบาลแล้ว ฉันคิดว่าถึงเวลาคืนมันเสียที”

มาราเขียนเบอร์โทรศัพท์ของลูกสาวด้านหลังการ์ด จากนั้นขีดฆ่าแล้วเขียนเบอร์ของห้องสมุดแทน

ในตะกร้ามีร่มสิบเก้าคันอีกครั้ง คราวนี้เธอรู้ว่าทุกคันพบที่ของตัวเองแล้ว