Cinler ile Ayakkabıcı
Yoksul bir atölyeye gizemli bir yardım gelir; minnet de karşılığında bir armağan ister.
Bir ayakkabıcının elinde yalnızca bir çift ayakkabıya yetecek deri kalmıştı. Parçaları dikkatle kesti, tezgâhına dizdi ve daha fazlasını nasıl alacağını düşünerek yattı.
Sabah ayakkabılar bitmişti. Her dikiş öylesine inceydi ki güçlükle görebiliyordu. Bir müşteri cömertçe ödeme yaptı; ayakkabıcı iki çiftlik deri aldı. Yatmadan önce o deriyi kesti. Uyandığında ayakkabılar yine onu bekliyordu.
Bu tuhaf iyilik gece gece sürdü. Atölye siparişlerle doldu. Dolapta ekmek, kiraya yetecek para vardı. Yine de ayakkabıcıyla karısı kendilerine kimin yardım ettiğini anlayamıyordu.
Bir akşam perdenin arkasına saklandılar. Gece yarısı iki küçücük cin tezgâha tırmandı. Giysileri yırtık pırtıktı ama elleri derinin üzerinde uçuyordu. Şafaktan önce işi bitirip kayboldular.
Ayakkabıcının karısı, böylesine çevik çalışanların sıcak giysileri hak ettiğine karar verdi. Küçük gömlekler, ceketler ve pantolonlar dikti; kocası iki çift minicik ayakkabı yaptı. O gece tezgâha deri yerine armağanları bıraktılar.
Cinler geldi, giysileri inceledi ve sevinçle giydi. Aletlerin arasında dans ettiler; kollarını hayranlıkla seyredip cilalı ayakkabılarının burunlarını dışa çevirdiler. Sonra sıçrayarak karanlığa gittiler.
Dikiş dikmeye geri dönmediler. Ama ayakkabıcı onların özenli çalışmasından öğrenmişti ve müşterileri gelmeyi sürdürdü.
İyiliklerini asla bir borç sanmadı. Nereye gitmiş olurlarsa olsunlar, artık üşümeyeceklerine seviniyordu.
Geleneksel bir öykünün özgün yeniden anlatımı.
Okur sohbeti
Sohbeti başlatın.
