De kabouters en de schoenmaker
Een arme werkplaats krijgt mysterieuze hulp en dankbaarheid vraagt om een geschenk terug.
Een schoenmaker had nog genoeg leer voor één paar schoenen. Hij sneed de stukken zorgvuldig uit, legde ze op zijn werkbank en ging naar bed, zich afvragend hoe hij nieuw leer moest kopen.
De volgende ochtend waren de schoenen af. Elke steek was zo fijn dat hij hem nauwelijks kon zien. Een klant betaalde royaal en de schoenmaker kocht leer voor twee paar. Hij sneed dat leer voor het slapengaan. Opnieuw stonden de schoenen klaar toen hij wakker werd.
Nacht na nacht ging de vreemde vriendelijkheid door. De werkplaats stroomde vol bestellingen. Er was brood in de kast en geld voor de huur. Toch begrepen de schoenmaker en zijn vrouw niet wie hen hielp.
Op een avond verborgen ze zich achter een gordijn. Om middernacht klommen twee kleine kabouters op de werkbank. Hun kleren waren versleten, maar hun handen vlogen over het leer. Voor de dageraad hadden ze het werk af en waren ze verdwenen.
De vrouw van de schoenmaker besloot dat zulke vlugge werkers warme kleren verdienden. Ze naaide kleine hemden, jassen en broeken; haar man maakte twee paar piepkleine schoenen. Die avond legden ze de geschenken op de werkbank in plaats van leer.
De kabouters kwamen, bekeken de kleren en trokken ze verheugd aan. Ze dansten tussen het gereedschap, bewonderden hun mouwen en draaiden hun glanzende tenen naar buiten. Toen huppelden ze de duisternis in.
Ze kwamen niet meer terug om te naaien. Maar de schoenmaker had van hun zorgvuldige werk geleerd en zijn klanten bleven komen.
Hij zag hun vriendelijkheid nooit aan voor een verplichting. Hij was blij dat ze, waar ze ook heen waren gegaan, geen kou meer zouden lijden.
Een oorspronkelijke navertelling van een traditioneel verhaal.
Gesprek tussen lezers
Begin het gesprek.
