Skrzaty i szewc

Szewcowi zostało dość skóry na jedną parę butów. Starannie wyciął części, położył je na warsztacie i poszedł spać, zastanawiając się, jak kupi więcej.

Rano buty były gotowe. Każdy ścieg był tak drobny, że ledwie mógł go dostrzec. Klient zapłacił hojnie, a szewc kupił skóry na dwie pary. Przyciął ją przed snem. Znów buty czekały, kiedy się obudził.

Noc po nocy trwała dziwna dobroć. Warsztat zapełnił się zamówieniami. W szafce był chleb i znalazły się pieniądze na czynsz. Jednak szewc i jego żona nie mogli zrozumieć, kto im pomaga.

Pewnego wieczoru ukryli się za zasłoną. O północy na warsztat wspięły się dwa maleńkie skrzaty. Miały podarte ubrania, ale ich ręce fruwały nad skórą. Przed świtem ukończyły pracę i zniknęły.

Żona szewca uznała, że tak zręczni pracownicy zasługują na ciepłe ubrania. Uszyła małe koszule, płaszcze i spodnie; mąż zrobił dwie pary malutkich butów. Tej nocy zamiast skóry zostawili na warsztacie podarunki.

Skrzaty przybyły, obejrzały ubrania i założyły je z zachwytem. Tańczyły między narzędziami, podziwiając rękawy i odwracając na zewnątrz wypolerowane czubki butów. Potem podskoczyły i zniknęły w ciemności.

Nie wróciły już szyć. Ale szewc nauczył się wiele z ich starannej pracy, a klienci nadal przychodzili.

Nigdy nie pomylił ich dobroci z długiem. Cieszył się, że dokądkolwiek poszły, nie będzie im już zimno.