เอลฟ์กับช่างทำรองเท้า

ช่างรองเท้าเหลือหนังพอหนึ่งคู่ เขาตัดชิ้นอย่างระวัง วางบนโต๊ะงาน แล้วเข้านอนสงสัยจะซื้อเพิ่มอย่างไร

เช้ามา รองเท้าทำเสร็จ ทุกฝีเข็มประณีตจนแทบมองไม่เห็น ลูกค้าจ่ายอย่างงาม ช่างจึงซื้อหนังได้สองคู่ ก่อนนอนเขาตัดหนังนั้น เมื่อตื่นรองเท้ารออยู่อีก

คืนแล้วคืนเล่าความเมตตาประหลาดดำเนินต่อ โรงงานเต็มด้วยคำสั่ง มีขนมปังในตู้และเงินจ่ายค่าเช่า แต่ช่างกับภรรยาไม่เข้าใจว่าใครช่วย

เย็นหนึ่งทั้งคู่ซ่อนหลังม่าน เที่ยงคืนเอลฟ์จิ๋วสองตนปีนบนโต๊ะ เสื้อผ้าขาดแต่มือบินเหนือหนัง ก่อนรุ่งสางก็เสร็จงานและหายไป

ภรรยาช่างตัดสินว่าคนงานคล่องอย่างนี้สมควรมีเสื้ออุ่น เธอเย็บเสื้อเชิ้ต เสื้อคลุม และกางเกงเล็ก สามีทำรองเท้าจิ๋วสองคู่ คืนนั้นทั้งคู่วางของขวัญแทนหนัง

เอลฟ์มา ตรวจเสื้อผ้า แล้วใส่ด้วยยินดี เต้นท่ามกลางเครื่องมือ ชื่นชมแขนเสื้อและหันปลายเท้าขัดเงาออก จากนั้นกระโดดหายเข้าสู่ความมืด

พวกเขาไม่กลับมาเย็บ แต่ช่างเรียนรู้จากงานประณีต และลูกค้ายังมา

เขาไม่เคยเข้าใจความเมตตาว่าเป็นหนี้ เขาดีใจว่าไม่ว่าพวกเขาไปที่ใดก็จะไม่หนาวอีก