“Tam Bir Aptal Değil”

Geçen Cumartesi günü, yakası olmayan, beyaz yelek giymiş ve dirseklerinde delikler olan bir adam elinde bir paketle Kongre Caddesi'ndeki bir bakkala hızlı adımlarla girdi ve şunları söyledi:

“Fritz, bugün öğleden sonra buradan iki düzine yumurta aldım ve tezgahtarınızın bir hata yaptığını fark ettim, ben—”

"Sakin ol Emil," diye bağırdı bakkal, "şu adama iki çürük yumurta verdin. Ona bir düzine daha ver, ve—"

“Ama beni anlamıyorsunuz,” dedi adam hoş bir gülümsemeyle. “Hata tam tersi. Yumurtalar iyi; ama bana çok fazla verdiniz. Ben sadece iki düzine için ödeme yaptım, eve vardığımda ise çuvalda üç düzine buldum. Fazladan olan düzineyi iade etmek istedim ve hemen geri geldim. Ben—”

“Emil!” diye bağırdı bakkal tekrar oğluna. “Bu adama bir kerede iki düzine yumurta ver. Onu yumurtalarla kandırdın. Bunu bir daha yapmazsan seni işten atarım.”

“Ama efendim,” dedi beyaz yelekli adam endişeyle. “Bana paramın karşılığında çok fazla yumurta verdiniz ve bir düzinesini iade etmek istiyorum. Ben çok dürüst biriyim ki—”

Bakkal, “Emil,” dedi, “bu adama bir kerede üç düzine taze yumurta ver ve bırak gitsin. Biz sattığımızda çok lezzetli yumurta yaparız. Çabuk ol ve üç dört tane daha yumurta koy.”

“Ama beni dinleyin efendim,” dedi adam. “Ben şunu istiyorum—”

“Bak dostum,” dedi bakkal daha alçak bir sesle, “şu yumurtaları pişirip eve gidebilirsin. O yumurtaları neden paketlediğini biliyorum. Eğer pişirirsem, ‘Bak, bu çok iyi bir adam; o yumurtaları dürüstçe ödedi, değil mi?’ derim. Sonra Pazartesi gelip dokuz tonluk un, biber ve konserve yiyecek alırsın ve Cumartesi gecesi bana ödeme yaptığını söylersin. Herkesin sandığı kadar aptal değilim. Şu üç düzine yumurtayı pişirip buna 'hazır' diyebilirsin. Biz onları yaparken her zaman küçük hataları düzeltiriz. Emil, fazladan üç buçuk düzine yap ve çocuklar için iki tane üç çubuk şeker koy.”