“ไม่ใช่คนโง่แบบแทม”

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ชายคนหนึ่งที่ไม่ได้สวมปกเสื้อ สวมเสื้อกั๊กสีขาวและมีรูที่ข้อศอก เดินอย่างรวดเร็วเข้าไปในร้านขายของชำบนถนนคองเกรสพร้อมกับห่อของในมือ และพูดว่า:

“นี่ฟริตซ์ ฉันซื้อไข่สองโหลที่นี่เมื่อบ่ายนี้ และฉันพบว่าพนักงานของคุณทำผิดพลาด ฉัน—”

“มานี่ เอมิล!” เจ้าของร้านขายของชำตะโกน “แกจับไอ้คนชั่วคนนี้ที่ห่อหุ้มด้วยไข่เน่าพวกนั้น ให้มันอีกโหลนึง แล้ว—”

“แต่คุณไม่เข้าใจผม” ชายคนนั้นพูดพร้อมกับรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร “ความผิดพลาดอยู่ที่อีกทางหนึ่งต่างหาก ไข่ไม่เป็นไรหรอก แต่คุณให้ผมมามากเกินไป ผมจ่ายเงินแค่สองโหล และเมื่อกลับถึงบ้านผมพบว่ามีสามโหลอยู่ในกระสอบ ผมต้องการคืนโหลที่เกินมา และผมก็กลับมาทันที ผม—”

“เอมิล!” พ่อค้าขายของชำตะโกนใส่ลูกชายอีกครั้ง “ให้ไข่สองโหลกับชายคนนี้ทีเดียว แกทำให้เขาเสียเงินค่าไข่ไปหมดแล้ว อย่าทำแบบนี้อีก ไม่งั้นฉันจะไล่แกออก”

“แต่ครับ” ชายสวมเสื้อกั๊กสีขาวพูดด้วยความกังวล “คุณให้ไข่ผมมากเกินไปเมื่อเทียบกับราคา และผมต้องการคืนไข่หนึ่งโหล ผมซื่อสัตย์เกินกว่าจะ—”

“เอมิล” พ่อค้าขายของชำกล่าว “ให้ไข่สดคุณภาพดีสามโหลแก่ชายคนนี้ในคราวเดียว แล้วปล่อยเขาไป เราทำไข่ให้อร่อยเมื่อเราขายมัน รีบๆ ใส่ไข่เพิ่มอีกสามหรือสี่ฟองเร็วๆ”

“แต่ฟังผมก่อนนะครับ” ชายคนนั้นกล่าว “ผมอยากจะ—”

“เพื่อนเอ๋ย” พ่อค้าขายของชำพูดเสียงเบาลง “แกเอาไข่พวกนั้นไปแล้วกลับบ้านไปเถอะ ฉันรู้ว่าแกเอาไข่ไปทำอะไร ถ้าฉันเอาเอง ฉันก็จะบอกว่า ‘โอ้โห เขาเป็นคนดีมาก เขาซื่อสัตย์ที่ซื้อไข่พวกนี้ ใช่ไหม?’ แล้วแกก็มาแพ็คของวันจันทร์ แล้วก็ซื้อแป้ง พริกไทย และของกระป๋องอีกเก้าตัน แล้วบอกว่าจะจ่ายเงินให้ฉันคืนวันเสาร์ ฉันไม่ได้โง่อย่างที่ทุกคนพูดหรอก แกเอาไข่สามโหลแล้วเรียกมันว่าของสดไปเถอะ เราแก้ไขความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ เสมอเมื่อเราทำมัน เอมิล แกเอาไข่สามโหลครึ่งไปเผื่อไว้ด้วย แล้วก็ใส่ลูกอมแท่งสามแท่งสองอันให้เด็กๆ ด้วย”