Kurt ve İnsan

Bir zamanlar tilki, kurda insanın gücünden, hiçbir hayvanın ona karşı koyamayacağından ve herkesin ondan korunmak için kurnazlık yapmak zorunda kaldığından bahsediyordu. Bunun üzerine kurt şöyle cevap verdi: "Bir kerecik olsun bir insan görme şansım olsa, yine de ona saldırırdım."

“Bunu yapmana yardım edebilirim,” dedi tilki. “Yarın sabah erkenden gel, sana bir tane göstereyim.” Kurt vaktinde geldi ve tilki onu avcıların her gün geçtiği yola çıkardı. Önce yaşlı, terhis edilmiş bir asker geldi.

"Bu bir insan mı?" diye sordu kurt.

"Hayır," diye yanıtladı tilki, "o bir tanesiydi."

Ardından okula giden küçük bir çocuk geldi. "Bu bir erkek mi?"

“Hayır, bu tek başına olacak.” Sonunda sırtında çift namlulu tüfeği ve yanında kılıcıyla bir avcı geldi. Tilki kurda, “Bak, bir adam geliyor, ona saldırmalısın, ama ben inime çekileceğim,” dedi. Bunun üzerine kurt adama saldırdı.

Avcı onu görünce, "Keşke tüfeğime bir mermi yüklemiş olsaydım," dedi, nişan aldı ve küçük tüfeğini yüzüne doğru ateşledi. Kurt çok acı bir yüz ifadesi takındı, ama korkmadı ve tekrar saldırdı; bunun üzerine avcı ona ikinci tüfeğini doğrulttu. Kurt acısını yutarak avcıya saldırdı, ama avcı parlak kılıcını çıkardı ve ona sağdan soldan birkaç darbe indirdi; her yerinden kanlar içinde kalan avcı, uluyarak tilkinin yanına geri koştu.

Tilki, "Ee, kurt kardeşim," dedi, "insanlarla aran nasıl?"

“Ah!” diye karşılık verdi kurt, “İnsanın gücünün bu kadar büyük olacağını hiç tahmin etmemiştim! Önce omzundan bir sopa çıkardı, içine üfledi ve sonra yüzüme bir şey fırladı, beni fena halde gıdıkladı; sonra bir kez daha sopaya üfledi ve burnuma şimşek ve dolu gibi bir şey girdi; iyice yaklaştığımda, yanından beyaz bir kaburga kemiği çıkardı ve onunla beni öyle dövdü ki neredeyse ölü yatıyordum.”

“Bak ne kadar da kibirlisin!” dedi tilki. “Baltanı o kadar uzağa fırlattın ki, geri getiremiyorsun bile!”