Wilk i człowiek

Pewnego razu lis rozmawiał z wilkiem o sile człowieka; o tym, jak żadne zwierzę nie mogło mu się oprzeć i jak wszyscy musieli użyć sprytu, aby się przed nim uchronić. Wtedy wilk odpowiedział: „Gdybym tylko raz miał okazję zobaczyć człowieka, rzuciłbym się na niego bez wahania”.

„Mogę ci w tym pomóc” – powiedział lis. „Przyjdź do mnie jutro rano, a ci pokażę”. Wilk zjawił się wcześnie, a lis wyprowadził go na drogę, którą codziennie przemierzali myśliwi. Pierwszy nadszedł stary, zwolniony ze służby żołnierz.

„Czy to człowiek?” zapytał wilk.

„Nie” – odpowiedział lis – „to był jeden”.

Potem przyszedł mały chłopiec, który szedł do szkoły. „Czy to mężczyzna?”

„Nie, to będzie jeden”. W końcu nadszedł myśliwy z dubeltówką na plecach i wieszakiem u boku. Lis powiedział do wilka: „Patrz, nadchodzi człowiek, musisz go zaatakować, ale ja ucieknę do swojej nory”. Wilk rzucił się na człowieka.

Na widok myśliwego powiedział: „Szkoda, że ​​nie mam nabitej kuli”, wycelował i oddał mu mały strzał prosto w twarz. Wilk skrzywił się, ale nie dał się zastraszyć i zaatakował go ponownie, na co myśliwy podał mu drugą lufę. Wilk przełknął ból i rzucił się na myśliwego, ale ten wyciągnął swój błyszczący łeb i zadał mu nim kilka cięć w prawo i w lewo, tak że krwawiąc zewsząd, pobiegł wyjąc z powrotem do lisa.

„No i cóż, bracie wilku” – powiedział lis – „jak ci się układa z ludźmi?”

„Ach!” odpowiedział wilk. „Nigdy nie wyobrażałem sobie, że siła człowieka jest tak wielka! Najpierw zdjął kij z ramienia i dmuchnął w niego, a potem coś uderzyło mnie w twarz, co strasznie mnie połaskotało; potem dmuchnął jeszcze raz w kij, a ten wleciał mi do nosa niczym błyskawica i grad; gdy byłem już całkiem blisko, wyrwał sobie białe żebro z boku i tak mnie nim zbił, że leżałem prawie martwy”.

„Widzisz, jaki z ciebie przechwałek!” – powiedział lis. „Rzucasz topór tak daleko, że nie możesz go odzyskać!”