หมาป่ากับมนุษย์

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว สุนัขจิ้งจอกได้พูดคุยกับหมาป่าเกี่ยวกับพละกำลังของมนุษย์ ว่าไม่มีสัตว์ใดต้านทานมนุษย์ได้ และทุกสัตว์ล้วนต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อเอาตัวรอดจากมนุษย์ จากนั้นหมาป่าก็ตอบว่า “ถ้าฉันมีโอกาสได้เห็นมนุษย์สักครั้ง ฉันก็จะพุ่งเข้าใส่เขาโดยไม่ลังเลเลย”

“ฉันช่วยเจ้าได้” สุนัขจิ้งจอกกล่าว “มาหาฉันแต่เช้าพรุ่งนี้ แล้วฉันจะแสดงให้เจ้าดู” หมาป่ามาปรากฏตัวแต่เช้า และสุนัขจิ้งจอกก็พาเขาออกไปตามถนนที่พวกนายพรานใช้สัญจรกันทุกวัน คนแรกที่มาถึงคือทหารปลดประจำการชราคนหนึ่ง

“นั่นใช่ผู้ชายหรือเปล่า?” หมาป่าถาม

“ไม่” สุนัขจิ้งจอกตอบ “นั่นเป็นลูกเดียว”

ต่อมามีเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งซึ่งกำลังไปโรงเรียนเดินมา “นั่นผู้ชายเหรอ?”

“ไม่ นั่นจะเป็นเหยื่อรายต่อไป” ในที่สุดก็มีนายพรานคนหนึ่งเดินมาพร้อมปืนลูกซองสองลำกล้องที่ด้านหลัง และไม้แขวนเสื้อข้างตัว สุนัขจิ้งจอกพูดกับหมาป่าว่า “ดูสิ มีคนมาแล้ว เจ้าต้องโจมตีเขา แต่ข้าจะหนีไปที่โพรงของข้า” จากนั้นหมาป่าก็พุ่งเข้าใส่ชายคนนั้น

เมื่อนายพรานเห็นหมาป่า เขาจึงพูดว่า “น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้บรรจุกระสุนไว้” แล้วเล็งและยิงกระสุนเล็กๆ ใส่หน้ามัน หมาป่าเบ้หน้า แต่ไม่ยอมกลัว และโจมตีเขาอีกครั้ง นายพรานจึงยิงกระสุนนัดที่สองใส่ หมาป่ากลั้นความเจ็บปวดและพุ่งเข้าใส่นายพราน แต่เขาชักดาบคมกริบออกมาฟันมันสองสามครั้งทั้งซ้ายและขวา จนเลือดไหลอาบไปทั่วตัว มันวิ่งกลับไปหาจิ้งจอกพร้อมกับหอนเสียงดัง

“เอาล่ะ พี่หมาป่า” สุนัขจิ้งจอกกล่าว “เจ้าเข้ากับมนุษย์ได้ดีแค่ไหน?”

“อ่า!” หมาป่าตอบ “ฉันไม่เคยนึกภาพออกเลยว่ามนุษย์จะแข็งแกร่งได้มากขนาดนี้! ตอนแรกเขาหยิบไม้จากไหล่ของเขามาเป่า แล้วก็มีอะไรบางอย่างพุ่งเข้าใส่หน้าฉัน ทำให้ฉันรู้สึกจั๊กจี้อย่างมาก จากนั้นเขาก็เป่าลมใส่ไม้นั้นอีกครั้ง แล้วมันก็พุ่งเข้าจมูกฉันเหมือนสายฟ้าและลูกเห็บ เมื่อฉันใกล้ตายเต็มที เขาก็ชักกระดูกซี่โครงสีขาวออกมาจากข้างตัว แล้วฟาดฉันด้วยกระดูกนั้นจนฉันเกือบตาย”

“ดูสิ เจ้าช่างโอ้อวดเหลือเกิน!” สุนัขจิ้งจอกกล่าว “เจ้าขว้างขวานไปไกลจนเอาคืนไม่ได้!”