Üç Döndürücü

Bir zamanlar tembel ve iplik eğirmeyi reddeden bir kız vardı; annesi ne kadar söylese de onu ikna edemezdi. Sonunda anne, öfke ve sabırsızlığa o kadar kapıldı ki kızını dövdü; bunun üzerine kız yüksek sesle ağlamaya başladı. Tam o sırada Kraliçe arabasıyla oradan geçiyordu ve ağlama sesini duyunca arabasını durdurdu, eve girdi ve anneye neden kızını dövdüğünü, ağlamaların yoldan duyulduğunu sordu. Kadın kızının tembelliğini ortaya çıkarmaktan utandı ve şöyle dedi: "Onu iplik eğirmeyi bırakmaya ikna edemiyorum. Sürekli iplik eğirmekte ısrar ediyor ve ben fakirim, keten temin edemiyorum."

Kraliçe şöyle cevap verdi: “Dönme sesini duymaktan daha çok sevdiğim bir şey yok ve tekerlekler vızıldarken hiçbir zaman daha mutlu olmuyorum. Kızınızı saraya benimle getirin. Yeterince ketenim var ve orada istediği kadar eğirebilir.” Anne bundan çok memnun oldu ve Kraliçe kızı yanına aldı. Saraya vardıklarında, kızı en ince ketenlerle dolu üç odaya götürdü. “Şimdi bana bu keteni eğir,” dedi, “ve bunu bitirdiğinde, fakir olsan bile en büyük oğlumu koca olarak alacaksın. Bunun için endişelenmiyorum, yorulmak bilmeyen çalışkanlığın yeterince çeyiz.” Kız içten içe korkmuştu, çünkü keteni eğiremezdi, hayır, üç yüz yaşına kadar yaşasa ve her gün sabahtan akşama kadar başında otursa bile eğiremezdi. Yalnız kaldığında ağlamaya başladı ve üç gün boyunca parmağını bile kıpırdatmadan oturdu. Üçüncü gün Kraliçe geldi ve henüz hiçbir şeyin eğirilmediğini görünce şaşırdı; ancak kız, annesinin evinden ayrılmanın verdiği büyük üzüntüden dolayı başlayamadığını söyleyerek kendini mazur gösterdi. Kraliçe bundan memnun kaldı, ancak giderken, "Yarın çalışmaya başlamalısın," dedi.

Kız tekrar yalnız kaldığında ne yapacağını bilemedi ve üzüntü içinde pencereye gitti. Sonra kendisine doğru gelen üç kadın gördü; bunlardan ilkinin geniş ve düz bir ayağı, ikincisinin çenesinin üzerine kadar sarkan büyük bir alt dudağı, üçüncüsünün ise geniş bir başparmağı vardı. Pencerenin önünde durup yukarı baktılar ve kıza neyin yanlış olduğunu sordular. Kız sıkıntısını anlattı, bunun üzerine ona yardım teklif ettiler ve şöyle dediler: "Eğer bizi düğüne davet edersen, bizden utanmazsan, bizi teyzelerin olarak kabul edersen ve bizi sofrana oturtursan, senin için çok kısa sürede keten eğireceğiz."

“Tüm kalbimle,” diye yanıtladı, “lütfen içeri gelin ve hemen işe başlayın.” Sonra üç yabancı kadını içeri aldı ve ilk odada bir yer açtı; kadınlar oraya oturdular ve iplik eğirmeye başladılar. Biri ipliği çekti ve çarkı çevirdi, diğeri ipliği ıslattı, üçüncüsü ipliği büktü ve parmağıyla masaya vurdu; her vuruşunda, mümkün olan en ince şekilde eğrilmiş bir iplik yumağı yere düştü. Kız, üç iplikçiyi Kraliçe'den sakladı ve Kraliçe her geldiğinde ona eğrilmiş ipliğin büyük miktarını gösterdi, ta ki Kraliçe onu yeterince övemeyene kadar. İlk oda boşaldığında ikinciye, sonunda da üçüncüye gitti ve orası da hızla boşaltıldı.

Sonra üç kadın vedalaşıp kıza, "Bize verdiğin sözü unutma, bu senin servetini getirecek," dediler.

Genç kız kraliçeye boş odaları ve büyük yün yığınını gösterince, kraliçe düğün için emir verdi ve damat böylesine zeki ve çalışkan bir eşe sahip olacağı için çok sevindi ve onu büyük övgülerle anlattı. Kız, “Üç teyzem var,” dedi, “ve bana çok iyi davrandıkları için, bu şansımı unutmak istemem; izin verin de onları düğüne davet edeyim ve bizimle birlikte sofrada otursunlar.”

Kraliçe ve damat, "Buna neden izin vermeyelim ki?" dediler.

Ziyafet başladığında, üç kadın garip kıyafetler içinde içeri girdiler ve gelin, "Hoş geldiniz, sevgili teyzelerim," dedi.

“Ah,” dedi damat, “bu iğrenç arkadaşlarla nasıl tanıştın?” Bunun üzerine geniş ve düz ayaklı olana gitti ve dedi ki: “Bu kadar geniş bir ayağı nereden buldun?”

"Ayak basarak," diye yanıtladı, "ayak basarak."

Sonra damat ikinciye gitti ve "Dudak sarkıklığı nereden geliyor?" diye sordu.

"Yalayarak," diye yanıtladı, "yalayarak."

Sonra üçüncüye sordu: "Bu kadar geniş başparmağınızı nereden edindiniz?"

"İpliği bükerek," diye yanıtladı, "ipliği bükerek."

Bunun üzerine kralın oğlu telaşlandı ve şöyle dedi: "Güzel gelinim ne şimdi ne de bundan sonra çıkrığa dokunmayacak." Böylece o, nefret ettiği keten eğirme işinden kurtuldu.