Trzy Prządki

Była sobie raz dziewczynka, która próżnowała i nie chciała prząść, a matka pozwalała jej mówić, co chciała, ale nie potrafiła jej do tego zmusić. W końcu matka tak się rozgniewała i zniecierpliwiła, że ​​ją uderzyła, na co dziewczynka zaczęła głośno płakać. Właśnie w tej chwili przejeżdżała królowa i słysząc płacz, zatrzymała powóz, weszła do domu i zapytała matkę, dlaczego bije córkę, żeby jej płacz słychać było na drodze. Wtedy kobieta zawstydziła się wyznać lenistwo córki i rzekła: „Nie mogę jej zmusić, żeby przestała prząść. Ona upiera się przy przędeniu w nieskończoność, a ja jestem biedna i nie mogę zdobyć lnu”.

Wtedy odpowiedziała Królowa: „Nie ma niczego, co lubię słuchać bardziej niż przędzenie, i nigdy nie jestem szczęśliwsza niż wtedy, gdy koła brzęczą. Pozwól mi zabrać twoją córkę ze sobą do pałacu. Mam dość lnu i tam będzie prząść, ile zechce”. Matka była z tego szczerze zadowolona i Królowa zabrała dziewczynę ze sobą. Gdy przybyły do ​​pałacu, zaprowadziła ją do trzech komnat, które od dołu do góry były wypełnione najdelikatniejszym lnem. „Teraz przędź mi ten len” – powiedziała – „a kiedy to zrobisz, dostaniesz mojego najstarszego syna za męża, nawet jeśli jesteś biedna. Nie dbam o to, twoja niestrudzona pracowitość jest wystarczającym posagiem”. Dziewczyna była skrycie przerażona, bo nie mogłaby prząść lnu, nie, nie, nawet gdyby żyła do trzystu lat i siedziała przy tym codziennie od rana do wieczora. Kiedy więc została sama, zaczęła płakać i siedziała tak przez trzy dni, nie ruszając palcem. Trzeciego dnia przybyła Królowa i widząc, że nic jeszcze nie zostało uprzędzone, była zaskoczona; dziewczyna jednak usprawiedliwiła się, mówiąc, że nie mogła zacząć z powodu wielkiego niepokoju związanego z opuszczeniem domu matki. Królowa była zadowolona, ​​ale odchodząc, powiedziała: „Jutro musisz zacząć pracę”.

Kiedy dziewczyna została sama, nie wiedziała, co robić, i w rozpaczy podeszła do okna. Wtedy zobaczyła trzy kobiety idące w jej kierunku. Pierwsza z nich miała szeroką, płaską stopę, druga tak szeroką dolną wargę, że opadała jej na brodę, a trzecia miała szeroki kciuk. Stały przed oknem, spojrzały w górę i zapytały dziewczynę, co się z nią dzieje. Skarżyła się na swoje kłopoty, a wtedy zaoferowały jej swoją pomoc, mówiąc: „Jeśli zaprosisz nas na wesele, nie będziesz się nas wstydzić i nazwiesz nas ciotkami, a także posadzisz nas przy swoim stole, uprzędziemy dla ciebie len, i to w bardzo krótkim czasie”.

„Z całego serca” – odpowiedziała – „proszę wejść i natychmiast zacząć pracę”. Następnie wpuściła trzy obce kobiety i oczyściła miejsce w pierwszym pokoju, gdzie usiadły i zaczęły prząść. Jedna ciągnęła nić i stąpała po kole, druga zwilżała nić, trzecia skręcała ją i uderzała palcem w stół, a ilekroć uderzała, na podłogę spadał motek nici, uprzędzony najpiękniej, jak to możliwe. Dziewczyna ukrywała przed Królową trzy prządki i pokazywała jej za każdym razem, gdy przychodziła, ogromną ilość uprzędzonej nici, aż ta nie mogła jej wystarczająco pochwalić. Gdy pierwszy pokój był pusty, poszła do drugiego, a w końcu do trzeciego, i ten również szybko został opróżniony.

Potem trzy kobiety pożegnały się i rzekły do ​​dziewczyny: „Nie zapomnij tego, co nam obiecałaś – to przyniesie ci szczęście”.

Kiedy panna pokazała królowej puste pokoje i wielki stos przędzy, wydała rozkazy, by przygotować wesele, a pan młody cieszył się, że będzie miał tak mądrą i pracowitą żonę, i wielce ją chwalił. „Mam trzy ciotki” – powiedziała dziewczyna – „i ponieważ były dla mnie bardzo dobre, nie chciałabym o nich zapomnieć w moim szczęściu; pozwólcie mi zaprosić je na wesele i niech usiądą z nami przy stole”.

Królowa i pan młody zapytali: „Dlaczego nie mielibyśmy na to pozwolić?”

Kiedy więc rozpoczęła się uczta, trzy kobiety weszły w dziwnych strojach, a panna młoda powiedziała: „Witajcie, drogie ciocie”.

„Ach” – powiedział pan młody – „skąd u ciebie wzięli się ci okropni przyjaciele?” Po czym podszedł do mężczyzny o szerokiej, płaskiej stopie i zapytał: „Skąd u ciebie wzięła się taka szeroka stopa?”

„Depcząc” – odpowiedziała – „depcząc”.

Wtedy pan młody podszedł do drugiej i zapytał: „Skąd się bierze ta twoja opadająca warga?”

„Liżąc” – odpowiedziała – „liżąc”.

Potem zapytał trzeciego: „Skąd wziąłeś ten szeroki kciuk?”

„Skręcając nić” – odpowiedziała – „skręcając nić”.

To zaniepokoiło syna królewskiego i powiedział: „Ani teraz, ani nigdy moja piękna narzeczona nie dotknie kołowrotka”. I tak uwolniła się od znienawidzonego przędzenia lnu.