สามนักปั่น

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กหญิงคนหนึ่งที่เกียจคร้านและไม่ยอมปั่นด้าย และถึงแม้แม่จะพูดอย่างไรก็ไม่สามารถทำให้เด็กหญิงยอมปั่นด้ายได้ ในที่สุดแม่ก็ทนไม่ไหวและโมโหมาก จึงตีเด็กหญิง ทำให้เด็กหญิงร้องไห้เสียงดัง ในขณะนั้นเอง พระราชินีทรงขับรถม้าผ่านมา เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ พระองค์จึงหยุดรถม้า เข้าไปในบ้าน และถามแม่ว่าทำไมจึงตีลูกสาวจนได้ยินเสียงร้องไห้ดังไปถึงถนน แม่รู้สึกละอายใจที่จะเปิดเผยความเกียจคร้านของลูกสาว จึงกล่าวว่า “ฉันไม่สามารถทำให้เธอเลิกปั่นด้ายได้ เธอเอาแต่ปั่นด้ายอยู่เรื่อย ๆ และฉันก็ยากจน ไม่มีเงินซื้อปอ”

จากนั้นพระราชินีตรัสตอบว่า “ไม่มีสิ่งใดที่ข้าชอบฟังมากไปกว่าเสียงปั่นด้าย และข้าก็มีความสุขที่สุดเมื่อได้ยินเสียงล้อปั่นด้ายดังหึ่งๆ ขอให้ลูกสาวของท่านอยู่กับข้าในวังเถิด ข้ามีปอเพียงพอแล้ว และนางจะได้ปั่นด้ายมากเท่าที่นางต้องการ” พระมารดาทรงพอพระทัยอย่างยิ่ง และพระราชินีก็ทรงรับเด็กหญิงไปอยู่กับพระองค์ เมื่อทั้งสองพระองค์เสด็จถึงวัง พระราชินีทรงพาเด็กหญิงขึ้นไปยังห้องสามห้องซึ่งเต็มไปด้วยปอชั้นดีตั้งแต่พื้นจรดเพดาน “จงปั่นปอให้ข้าเถิด” พระราชินีตรัส “และเมื่อเจ้าปั่นเสร็จแล้ว เจ้าจะได้บุตรชายคนโตของข้าเป็นสามี แม้ว่าเจ้าจะยากจน ข้าไม่สนหรอก ความขยันหมั่นเพียรของเจ้าก็เป็นสินสมรสที่เพียงพอแล้ว” เด็กหญิงรู้สึกหวาดกลัวอย่างลับๆ เพราะนางไม่สามารถปั่นปอได้ ไม่เลย ไม่ว่านางจะมีชีวิตอยู่จนถึงอายุสามร้อยปี และนั่งปั่นทุกวันตั้งแต่เช้าจรดค่ำก็ตาม ดังนั้นเมื่อนางอยู่ตามลำพัง นางก็เริ่มร้องไห้ และนั่งเช่นนั้นเป็นเวลาสามวันโดยไม่ขยับเขยื้อนเลย ในวันที่สาม พระราชินีเสด็จมา และเมื่อพระองค์เห็นว่ายังไม่มีการปั่นด้ายใดๆ เลย พระองค์ก็ทรงประหลาดใจ แต่หญิงสาวแก้ตัวว่านางไม่สามารถเริ่มต้นได้เพราะความทุกข์ใจอย่างมากที่ต้องจากบ้านของมารดา พระราชินีทรงพอพระทัยในคำแก้ตัวนั้น แต่ก่อนเสด็จกลับตรัสว่า “พรุ่งนี้เจ้าต้องเริ่มทำงานแล้ว”

เมื่อหญิงสาวอยู่คนเดียวอีกครั้ง เธอไม่รู้จะทำอย่างไร ด้วยความทุกข์ใจ เธอจึงเดินไปที่หน้าต่าง จากนั้นเธอก็เห็นหญิงสามคนเดินเข้ามาหา คนแรกมีเท้าแบนกว้าง คนที่สองมีริมฝีปากล่างยื่นออกมามากจนห้อยลงมาคลุมคาง และคนที่สามมีนิ้วโป้งกว้าง พวกเธอยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองขึ้นไป และถามหญิงสาวว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเล่าถึงปัญหาของเธอ จากนั้นพวกเธอก็เสนอความช่วยเหลือและกล่าวว่า “ถ้าเจ้าเชิญพวกเราไปงานแต่งงาน อย่าอายพวกเรา และเรียกพวกเราว่าป้าของเจ้า และให้พวกเรานั่งร่วมโต๊ะกับเจ้า พวกเราจะปั่นปอให้เจ้า และจะทำเสร็จในเวลาอันสั้น”

“ด้วยความจริงใจทั้งหมด” นางตอบ “เชิญเข้ามาและเริ่มทำงานได้เลย” จากนั้นนางก็ให้หญิงแปลกหน้าทั้งสามคนเข้ามา และจัดที่นั่งในห้องแรกให้พวกเธอ ซึ่งพวกเธอนั่งลงและเริ่มปั่นด้าย คนหนึ่งดึงด้ายและเหยียบวงล้อ อีกคนหนึ่งชุบด้ายให้เปียก คนที่สามบิดด้ายและเคาะโต๊ะด้วยนิ้ว และทุกครั้งที่เธอเคาะ โต๊ะก็จะมีด้ายตกลงมา ซึ่งเป็นด้ายที่ปั่นได้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หญิงสาวซ่อนคนปั่นด้ายทั้งสามคนจากพระราชินี และแสดงให้พระราชินีเห็นด้ายที่ปั่นได้จำนวนมากทุกครั้งที่พระองค์เสด็จมา จนกระทั่งพระราชินีทรงชมเชยเธอไม่หยุด เมื่อห้องแรกว่างลง นางก็ไปที่ห้องที่สอง และในที่สุดก็ไปที่ห้องที่สาม และห้องนั้นก็ถูกจัดให้ว่างอย่างรวดเร็วเช่นกัน

จากนั้นหญิงทั้งสามก็กล่าวลาและบอกกับหญิงสาวว่า “อย่าลืมสิ่งที่เจ้าได้สัญญาไว้กับพวกเรา เพราะมันจะทำให้เจ้าร่ำรวย”

เมื่อหญิงสาวพาพระราชินีไปชมห้องว่างเปล่าและกองเส้นด้ายขนาดใหญ่ พระราชินีก็ทรงมีพระราชดำรัสเตรียมงานแต่งงาน และเจ้าบ่าวก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้ภรรยาที่ฉลาดและขยันขันแข็งเช่นนี้ และกล่าวชมเชยเธออย่างมาก “ดิฉันมีป้าสามคน” หญิงสาวกล่าว “และเนื่องจากพวกท่านใจดีกับดิฉันมาก ดิฉันจึงไม่อยากลืมพวกท่านในความโชคดีของดิฉัน ขอให้ดิฉันเชิญพวกท่านมาร่วมงานแต่งงานและให้พวกท่านนั่งร่วมโต๊ะกับเราด้วยเถิด”

พระราชินีและเจ้าบ่าวตรัสว่า “ทำไมเราถึงไม่ควรอนุญาตให้เป็นเช่นนั้นล่ะ?”

ดังนั้นเมื่อเริ่มงานเลี้ยง หญิงทั้งสามจึงเข้ามาในชุดแปลกตา และเจ้าสาวกล่าวว่า “ยินดีต้อนรับค่ะ คุณป้าที่รัก”

“อ้อ” เจ้าบ่าวกล่าว “เจ้ามีเพื่อนที่น่ารังเกียจเหล่านี้ได้อย่างไร?” จากนั้นเขาก็เดินไปหาคนที่มีเท้าแบนกว้าง และถามว่า “เจ้ามีเท้ากว้างเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“ด้วยการเหยียบย่ำ” เธอตอบ “ด้วยการเหยียบย่ำ”

จากนั้นเจ้าบ่าวก็เดินไปหาคนที่สองแล้วถามว่า “ทำไมริมฝีปากของเจ้าถึงหย่อนคล้อยเช่นนี้?”

“ด้วยการเลีย” เธอตอบ “ด้วยการเลีย”

จากนั้นเขาถามคนที่สามว่า “นิ้วโป้งของคุณใหญ่ได้อย่างไร?”

“ด้วยการบิดเส้นด้าย” เธอตอบ “ด้วยการบิดเส้นด้าย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พระโอรสของกษัตริย์ก็ทรงตกใจและตรัสว่า “ทั้งตอนนี้และในอนาคต เจ้าสาวแสนสวยของข้าจะไม่ได้แตะต้องกงล้อปั่นด้ายอีกเลย” และด้วยเหตุนี้ นางจึงได้เลิกการปั่นด้ายป่านอันน่ารังเกียจนั้นไป