De drie spinners

Er was eens een meisje dat lui was en niet wilde spinnen, en wat haar moeder ook zei, ze kon haar er niet toe bewegen. Uiteindelijk werd de moeder zo boos en ongeduldig dat ze haar sloeg, waarop het meisje luid begon te huilen. Juist op dat moment reed de koningin voorbij, en toen ze het gehuil hoorde, stopte ze haar koets, ging het huis binnen en vroeg de moeder waarom ze haar dochter sloeg, zodat het gehuil tot op straat te horen was. Toen schaamde de vrouw zich om de luiheid van haar dochter te onthullen en zei: "Ik krijg haar er niet toe om te stoppen met spinnen. Ze wil maar blijven spinnen, en ik ben arm en kan geen vlas kopen."

Toen antwoordde de koningin: 'Niets hoor ik liever dan spinnen, en ik ben nooit gelukkiger dan wanneer de spinwielen zoemen. Laat uw dochter bij mij in het paleis komen. Ik heb genoeg vlas, en daar zal ze zoveel spinnen als ze wil.' De moeder was hier zeer tevreden mee, en de koningin nam het meisje mee. Toen ze in het paleis waren aangekomen, leidde ze haar naar drie kamers die van boven tot onder gevuld waren met het fijnste vlas. 'Spinnen we nu dit vlas,' zei ze, 'en als je klaar bent, mag je mijn oudste zoon tot echtgenoot nemen, ook al ben je arm. Dat maakt me niet uit, je onvermoeibare ijver is bruidsschat genoeg.' Het meisje was in het geheim doodsbang, want ze had het vlas onmogelijk kunnen spinnen, zelfs niet als ze driehonderd jaar oud was geworden en er elke dag van 's morgens tot 's avonds aan had gezeten. Toen ze dus alleen was, begon ze te huilen en zat ze drie dagen lang zonder een vinger uit te steken. Op de derde dag kwam de koningin, en toen ze zag dat er nog niets gesponnen was, was ze verbaasd. Maar het meisje verontschuldigde zich door te zeggen dat ze nog niet had kunnen beginnen vanwege haar grote verdriet om het huis van haar moeder te verlaten. De koningin was tevreden hiermee, maar zei bij haar vertrek: "Morgen moet je beginnen met werken."

Toen het meisje weer alleen was, wist ze niet wat ze moest doen en ging in haar wanhoop naar het raam. Daar zag ze drie vrouwen op zich afkomen. De eerste had een brede, platte voet, de tweede had zo'n grote onderlip dat die over haar kin hing, en de derde had een brede duim. Ze bleven voor het raam staan, keken omhoog en vroegen het meisje wat er met haar aan de hand was. Ze klaagde over haar problemen, waarop ze haar hun hulp aanboden en zeiden: 'Als je ons wilt uitnodigen voor de bruiloft, je niet voor ons wilt schamen, ons je tantes wilt noemen en ons aan je tafel wilt laten aanschuiven, dan zullen wij het vlas voor je spinnen, en dat in een mum van tijd.'

'Van harte,' antwoordde ze, 'kom binnen en begin meteen met het werk.' Toen liet ze de drie vreemde vrouwen binnen en maakte ze plaats in de eerste kamer, waar ze gingen zitten en begonnen te spinnen. De ene trok de draad en trapte op het spinwiel, de andere bevochtigde de draad, de derde draaide hem en tikte met haar vinger op de tafel, en telkens als ze tikte, viel er een streng draad op de grond die op de fijnst mogelijke manier gesponnen was. Het meisje hield de drie spinsters verborgen voor de koningin en liet haar, wanneer ze langskwam, de grote hoeveelheid gesponnen draad zien, totdat de koningin haar niet genoeg kon prijzen. Toen de eerste kamer leeg was, ging ze naar de tweede en tenslotte naar de derde, en ook die was snel leeg.

Toen namen de drie vrouwen afscheid en zeiden tegen het meisje: "Vergeet niet wat je ons hebt beloofd, het zal je fortuin brengen."

Toen het meisje de koningin de lege kamers en de grote stapel garen liet zien, gaf ze opdracht tot de bruiloft. De bruidegom verheugde zich dat hij zo'n slimme en ijverige vrouw zou krijgen en prees haar uitvoerig. "Ik heb drie tantes," zei het meisje, "en omdat ze altijd zo aardig voor me zijn geweest, zou ik ze niet willen vergeten in mijn geluk; sta me toe hen uit te nodigen voor de bruiloft en hen bij ons aan tafel te laten zitten."

De koningin en de bruidegom zeiden: "Waarom zouden we dat niet toestaan?"

Toen het feest dus begon, kwamen de drie vrouwen in vreemde kleren binnen, en de bruid zei: "Welkom, lieve tantes."

'Ach,' zei de bruidegom, 'hoe kom je toch aan zulke afschuwelijke vrienden?' Daarop ging hij naar degene met de brede, platte voet en zei: 'Hoe kom je toch aan zo'n brede voet?'

'Door te trappen,' antwoordde ze, 'door te trappen.'

Toen ging de bruidegom naar de tweede bruid en vroeg: "Hoe komt het dat je lip zo slap hangt?"

'Door te likken,' antwoordde ze, 'door te likken.'

Toen vroeg hij aan de derde: "Hoe kom je aan die brede duim?"

'Door de draad te verdraaien,' antwoordde ze, 'door de draad te verdraaien.'

Hierop schrok de koningszoon en zei: "Mijn mooie bruid zal nu noch ooit een spinnewiel aanraken." En zo raakte ze verlost van het verachtelijke vlas spinnen.