Yedi Kuzgun

Bir zamanlar yedi oğlu olan bir adam vardı ve ne kadar çok istese de hâlâ bir kızı yoktu. Sonunda karısı ona tekrar çocuk umudu verdi ve dünyaya gelen çocuk bir kızdı. Sevinç büyüktü, ama çocuk hasta ve küçüktü ve zayıflığı nedeniyle gizlice vaftiz edilmesi gerekiyordu. Baba, vaftiz için su getirmesi için oğullarından birini aceleyle pınara gönderdi. Diğer altısı da onunla gitti ve her biri su kabını ilk dolduran olmak istediği için, kap kuyuya düştü. Orada ne yapacaklarını bilemediler ve hiçbiri eve gitmeye cesaret edemedi. Hâlâ geri dönmedikleri için baba sabırsızlandı ve “Kesinlikle bir oyun yüzünden unuttular, kötü çocuklar!” dedi. Kızın vaftiz edilmeden öleceğinden korktu ve öfkeyle, “Keşke bütün çocuklar kargaya dönüşseydi!” diye bağırdı. Sözü daha yeni söylemişti ki, başının üzerinde kanat çırpışlarını duydu, yukarı baktı ve yedi kömür karası kuzgunun uçup gittiğini gördü. Anne ve babası laneti hatırlayamadı ve yedi oğullarının kaybından ne kadar üzgün olsalar da, kısa sürede güçlenen ve her geçen gün daha da güzelleşen sevgili küçük kızlarıyla bir nebze de olsa teselli buldular.

Uzun süre erkek kardeşleri olduğunu bilmiyordu, çünkü anne babası onlardan bahsetmemeye özen göstermişti. Ama bir gün tesadüfen bazı insanların kendisi hakkında, “kızın gerçekten güzel olduğunu, ama aslında yedi erkek kardeşinin başına gelen felaketin sorumlusunun kendisi olduğunu” söylediklerini duydu. Bunun üzerine çok üzüldü ve anne babasına gidip gerçekten erkek kardeşleri olup olmadığını ve onlara ne olduğunu sordu. Anne babası artık sırrı saklamaya cesaret edemediler ve kardeşlerinin başına gelenlerin Tanrı'nın takdiri olduğunu, doğumunun ise masum bir sebep olduğunu söylediler. Ama genç kız bunu her gün kalbine kazıdı ve kardeşlerini kurtarması gerektiğini düşündü. Gizlice yola çıkıp, kardeşlerini bulup özgür bırakmak için geniş dünyaya gidene kadar huzur bulamadı. Yanına sadece anne babasına ait küçük bir yüzük, açlığa karşı bir somun ekmek, susuzluğa karşı küçük bir sürahi su ve yorgunluğa karşı küçük bir sandalye aldı.

Ve o, durmadan ilerlemeye devam etti, çok çok uzaklara, dünyanın sonuna kadar. Sonra güneşe geldi, ama güneş çok sıcak ve korkunçtu ve küçük çocukları yutuyordu. Aceleyle kaçtı ve aya koştu, ama ay çok soğuktu, ayrıca korkunç ve kötü niyetliydi ve çocuğu görünce, "İnsan eti kokusu alıyorum, insan eti kokusu alıyorum" dedi. Bunun üzerine hızla kaçtı ve yıldızlara geldi; yıldızlar ona karşı nazik ve iyiydiler ve her biri kendi küçük sandalyesine oturdu.

Fakat sabah yıldızı doğdu, ona bir tavuk budu verdi ve dedi ki: "Eğer o budu almazsan, Cam Dağı'nın kapısını açamazsın; Cam Dağı'nda ise kardeşlerin vardır."

Genç kız, bageti aldı, dikkatlice bir beze sardı ve Cam Dağı'na gelene kadar yoluna devam etti. Kapı kapalıydı ve bageti çıkarmayı düşündü; ama bezi açtığında boş olduğunu ve iyi yıldızın hediyesini kaybettiğini gördü. Şimdi ne yapacaktı? Kardeşlerini kurtarmak istiyordu ve Cam Dağı'nın anahtarı yoktu. İyi kız bir bıçak aldı, küçük parmaklarından birini kesti, kapıya koydu ve kapıyı açmayı başardı. İçeri girdiğinde, onu karşılamaya gelen küçük bir cüce, "Çocuğum, ne arıyorsun?" dedi.

"Yedi karga olan kardeşlerimi arıyorum," diye yanıtladı.

Cüce, “Kargaların efendisi evde değiller, ama onlar gelene kadar burada beklerseniz içeri girin,” dedi. Bunun üzerine küçük cüce, kargaların yemeğini yedi küçük tabakta ve yedi küçük bardakta içeri taşıdı. Küçük kız kardeş her tabaktan bir lokma yedi ve her küçük bardaktan bir yudum aldı, ancak son küçük bardağa yanında getirdiği yüzüğü düşürdü.

Birdenbire kanat çırpışları ve havada bir hışırtı duydu, sonra küçük cüce, "Şimdi kargalar evlerine uçuyorlar," dedi.

Sonra geldiler, yemek ve içmek istediler ve küçük tabaklarını ve bardaklarını aradılar. Sonra birer birer, “Tabağımdan kim yedi? Küçük bardağımdan kim içti? İnsan ağzıydı.” dediler.

Yedinci karga bardağın dibine geldiğinde, yüzük ağzına doğru yuvarlandı. Sonra yüzüğe baktı ve bunun babasına ve annesine ait bir yüzük olduğunu gördü ve şöyle dedi: "Tanrı kız kardeşimizin burada olmasını nasip etsin, o zaman özgür olacağız." Kapının arkasında bekleyen genç kız bu dileği duyunca dışarı çıktı ve bunun üzerine bütün kargalar tekrar insan şekline döndüler. Birbirlerine sarılıp öpüştüler ve sevinçle evlerine gittiler.