Siedem Kruków

Pewien człowiek miał siedmiu synów, a mimo to nie miał córki, choć bardzo jej pragnął. W końcu żona znów dała mu nadzieję na dziecko, a kiedy przyszło na świat, okazało się, że to dziewczynka. Radość była wielka, ale dziecko było chorowite i małe, i musiało zostać ochrzczone w tajemnicy z powodu swojej słabości. Ojciec pospiesznie wysłał jednego z chłopców do źródła po wodę do chrztu. Pozostałych sześciu poszło z nim, a ponieważ każdy z nich chciał pierwszy napełnić dzban, ten wpadł do studni. Stali tam i nie wiedzieli, co robić, i żaden z nich nie odważył się wrócić do domu. Ponieważ nadal nie wracali, ojciec zniecierpliwił się i powiedział: „Z pewnością zapomnieli o tym dla jakiejś zabawy, ci źli chłopcy!”. Zaczęło go dręczyć przerażenie, że dziewczynka umrze bez chrztu i w gniewie zawołał: „Obym wszyscy chłopcy zamienili się w kruki”. Ledwie wypowiedział te słowa, gdy usłyszał nad głową szelest skrzydeł w powietrzu, spojrzał w górę i zobaczył siedem czarnych jak węgiel kruków odlatujących w dal. Rodzice nie mogli sobie przypomnieć klątwy i choć byli zasmuceni stratą siedmiu synów, w pewnym sensie pocieszali się ukochaną córeczką, która wkrótce rosła w siłę i z każdym dniem stawała się piękniejsza.

Długo nie wiedziała, że ​​ma braci, bo jej rodzice starali się o nich nie wspominać przy niej, ale pewnego dnia przypadkiem usłyszała, jak ktoś mówi o niej: „Dziewczyna była wprawdzie piękna, ale w rzeczywistości to ona ponosi winę za nieszczęście, które spotkało jej siedmiu braci”. Wtedy bardzo się zmartwiła i poszła do ojca i matki i zapytała, czy to prawda, że ​​miała braci i co się z nimi stało? Rodzice nie śmieli już dłużej ukrywać tego, lecz powiedzieli, że to, co spotkało jej braci, było wolą Niebios, a jej narodziny były jedynie niewinną przyczyną. Lecz dziewczyna codziennie brała to sobie do serca i myślała, że ​​musi uwolnić swoich braci. Nie zaznała spokoju ani wytchnienia, dopóki nie wyruszyła w tajemnicy i nie ruszyła w szeroki świat, by odnaleźć swoich braci i uwolnić ich, bez względu na koszty. Nie zabrała ze sobą niczego oprócz małego pierścionka należącego do jej rodziców na pamiątkę, bochenka chleba na wypadek głodu, małego dzbanka wody na wypadek pragnienia i małego krzesełka na wypadek zmęczenia.

I teraz szła wciąż naprzód, daleko, daleko, aż na sam kraniec świata. Potem dotarła do słońca, ale było zbyt gorące i straszne i pożerało małe dzieci. Pośpiesznie uciekła i pobiegła do księżyca, ale był zbyt zimny, a także straszny i złośliwy, a kiedy zobaczył dziecko, powiedział: „Czuję, czuję ludzkie ciało”. Na to pobiegła szybko i dotarła do gwiazd, które były dla niej łaskawe i dobre, a każda z nich siedziała na swoim własnym małym krzesełku.

Lecz wzeszła gwiazda poranna i dała jej udko kurczaka, mówiąc: „Jeśli nie masz tego udka, nie będziesz mogła otworzyć Szklanej Góry, a w Szklanej Górze są twoi bracia”.

Dziewica wzięła pałeczkę, starannie owinęła ją w płótno i ruszyła dalej, aż dotarła do Szklanej Góry. Drzwi były zamknięte i pomyślała, że ​​wyjmie pałeczkę; ale kiedy rozwiązała płótno, okazało się, że jest puste, a ona zgubiła prezent od dobrej gwiazdy. Co miała teraz zrobić? Chciała uratować swoich braci, a nie miała klucza do Szklanej Góry. Dobra siostra wzięła nóż, odcięła sobie jeden z małych palców, włożyła go w drzwi i udało jej się je otworzyć. Gdy weszła do środka, wyszedł jej naprzeciw mały karzeł i zapytał: „Dziecko, czego szukasz?”

„Szukam moich braci, siedmiu kruków” – odpowiedziała.

Karzeł powiedział: „Pana kruków nie ma w domu, ale jeśli zechcesz tu zaczekać, aż przyjdą, wejdź”. Wtedy mały karzeł wniósł obiad dla kruków na siedmiu małych talerzykach i w siedmiu małych szklankach, a mała siostrzyczka zjadła kęs z każdego talerzyka i z każdej małej szklanki wzięła łyk, lecz do ostatniej małej szklanki upuściła pierścionek, który ze sobą zabrała.

Nagle usłyszała szum skrzydeł i pęd powietrza, po czym mały krasnoludek powiedział: „Teraz panowie kruków odlatują do domu”.

Potem przyszli i chcieli jeść i pić, i szukali swoich małych talerzyków i szklanek. Potem mówili jeden po drugim: „Kto jadł coś z mojego talerzyka? Kto pił z mojej małej szklanki? To były ludzkie usta”.

A gdy siódmy dotarł do dna szklanki, pierścień potoczył się po jego ustach. Spojrzał na niego i zobaczył, że to pierścień należący do jego ojca i matki, i rzekł: „Boże, spraw, aby nasza siostra tu była, a wtedy będziemy wolni”. Kiedy dziewczyna, która stała za drzwiami i obserwowała, usłyszała to życzenie, wyszła, a wtedy wszystkie kruki odzyskały ludzką postać. Uścisnęły się, ucałowały i z radością wróciły do ​​domu.