อีกาทั้งเจ็ด

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายคนหนึ่งมีลูกชายเจ็ดคน แต่ก็ยังไม่มีลูกสาวสักคน แม้ว่าเขาจะปรารถนาจะมีลูกสาวมากเพียงใดก็ตาม ในที่สุดภรรยาของเขาก็ให้ความหวังเขาอีกครั้ง และเมื่อคลอดออกมาก็เป็นเด็กหญิง ความยินดีนั้นยิ่งใหญ่ แต่เด็กหญิงนั้นอ่อนแอและตัวเล็ก จึงต้องทำพิธีล้างบาปเป็นการส่วนตัวเนื่องจากความอ่อนแอ บิดาจึงรีบส่งลูกชายคนหนึ่งไปตักน้ำจากบ่อน้ำเพื่อทำพิธีล้างบาป ลูกชายอีกหกคนก็ไปด้วย และเนื่องจากแต่ละคนต่างอยากเป็นคนแรกที่ตักน้ำ เหยือกน้ำจึงตกลงไปในบ่อน้ำ พวกเขายืนอยู่ตรงนั้นและไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่มีใครกล้ากลับบ้าน เมื่อพวกเขายังไม่กลับมา บิดาก็เริ่มหมดความอดทนและพูดว่า “พวกมันคงลืมไปเล่นเกมอะไรสักอย่างแน่ๆ เจ้าเด็กชั่ว!” เขากลัวว่าเด็กหญิงจะต้องตายโดยไม่ได้รับพิธีล้างบาป และด้วยความโกรธจึงร้องว่า “ฉันหวังว่าลูกชายทั้งหมดจะกลายเป็นอีกาเสีย” ทันทีที่พูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงปีกกระพืออยู่เหนือศีรษะ เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นอีกาตัวดำสนิทเจ็ดตัวบินจากไป พ่อแม่จำคำสาปนั้นไม่ได้ และถึงแม้จะเสียใจกับการสูญเสียลูกชายทั้งเจ็ดคน แต่พวกเขาก็ยังปลอบใจตัวเองได้บ้างด้วยลูกสาวตัวน้อยที่รัก ซึ่งเติบโตแข็งแรงและงดงามขึ้นทุกวัน

เป็นเวลานานที่เธอไม่รู้ว่าตนเองมีพี่น้องชาย เพราะพ่อแม่ระมัดระวังไม่พูดถึงพวกเขาต่อหน้าเธอ แต่แล้ววันหนึ่งเธอบังเอิญได้ยินคนพูดถึงเธอว่า “หญิงสาวนั้นงดงาม แต่ที่จริงแล้วเธอนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุของความโชคร้ายที่เกิดขึ้นกับพี่น้องชายทั้งเจ็ดคนของเธอ” เธอจึงรู้สึกทุกข์ใจมาก และไปหาพ่อแม่ถามว่าจริงหรือไม่ที่เธอมีพี่น้องชาย และพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง? พ่อแม่ไม่กล้าเก็บความลับอีกต่อไป แต่บอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับพี่น้องชายของเธอนั้นเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า และการเกิดของเธอเป็นเพียงสาเหตุที่บริสุทธิ์เท่านั้น แต่หญิงสาวก็เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจทุกวัน และคิดว่าเธอต้องช่วยพี่น้องชายของเธอให้เป็นอิสระ เธอไม่มีความสงบสุขเลยจนกระทั่งเธอออกเดินทางไปอย่างลับๆ เพื่อตามหาพี่น้องชายของเธอและช่วยพวกเขาให้เป็นอิสระ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เธอไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปด้วยนอกจากแหวนวงเล็กๆ ของพ่อแม่เป็นของที่ระลึก ขนมปังหนึ่งก้อนไว้แก้หิว เหยือกน้ำเล็กๆ ไว้แก้กระหาย และเก้าอี้ตัวเล็กๆ ไว้รองนั่งแก้เมื่อยล้า

แล้วนางก็เดินทางต่อไปเรื่อยๆ ไกลแสนไกลจนถึงสุดขอบโลก จากนั้นนางก็มาถึงดวงอาทิตย์ แต่ดวงอาทิตย์นั้นร้อนจัดและน่ากลัวมาก จึงกลืนกินเด็กเล็กๆ นางจึงรีบวิ่งหนีไปที่ดวงจันทร์ แต่ดวงจันทร์นั้นหนาวจัดและน่ากลัวและชั่วร้ายมาก เมื่อดวงจันทร์เห็นเด็กนั้นก็พูดว่า “ฉันได้กลิ่น ฉันได้กลิ่นเนื้อของมนุษย์” เมื่อได้ยินเช่นนั้น นางจึงรีบวิ่งหนีไปที่ดวงดาว ซึ่งใจดีและดีต่อนาง และแต่ละดวงก็นั่งบนเก้าอี้เล็กๆ ของตนเอง

แต่ดาวรุ่งก็ขึ้นมาและมอบน่องไก่ให้แก่เธอ แล้วกล่าวว่า “ถ้าเจ้าไม่มีน่องไก่นั้น เจ้าก็จะเปิดภูเขาแก้วไม่ได้ และในภูเขาแก้วนั้นก็มีพี่น้องของเจ้าอยู่”

หญิงสาวหยิบไม้ตีกลองมาห่ออย่างระมัดระวังด้วยผ้า แล้วเดินต่อไปจนกระทั่งมาถึงภูเขาแก้ว ประตูถูกปิดอยู่ เธอคิดว่าจะหยิบไม้ตีกลองออกมา แต่เมื่อเธอแกะผ้าออก ปรากฏว่ามันว่างเปล่า และเธอทำของขวัญจากดวงดาวที่ดีหายไปแล้ว เธอจะทำอย่างไรต่อไป? เธอต้องการช่วยพี่น้องของเธอ แต่ไม่มีกุญแจสำหรับภูเขาแก้ว พี่สาวผู้ใจดีจึงหยิบมีด ตัดนิ้วเล็กๆ ของตัวเองออกหนึ่งนิ้ว แล้วเสียบเข้าไปในประตู และก็เปิดประตูได้สำเร็จ เมื่อเธอเข้าไปข้างใน คนแคระตัวเล็กๆ คนหนึ่งก็มาพบเธอและพูดว่า “ลูกเอ๋ย เจ้ากำลังมองหาอะไรอยู่?”

“ฉันกำลังตามหาพี่น้องของฉัน อีกาเจ็ดตัว” เธอตอบ

คนแคระกล่าวว่า “เหล่าอีกาไม่อยู่บ้าน แต่ถ้าเจ้าจะรออยู่ที่นี่จนกว่าพวกมันจะกลับมา ก็เชิญเข้ามาได้เลย” จากนั้นคนแคระตัวน้อยก็ยกอาหารเย็นของเหล่าอีกาเข้ามาในจานเล็กเจ็ดใบและแก้วเล็กเจ็ดใบ น้องสาวตัวน้อยกินอาหารจากแต่ละจานและจิบจากแต่ละแก้ว แต่ในแก้วใบสุดท้าย เธอทำแหวนที่นำติดตัวมาด้วยหล่นลงพื้น

ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงปีกกระพือและเสียงบินผ่านอากาศ จากนั้นคนแคระตัวน้อยก็พูดว่า “ตอนนี้เหล่าอีกาบินกลับบ้านแล้ว”

แล้วพวกเขาก็มา และต้องการกินและดื่ม จึงมองหาจานและแก้วเล็กๆ ของตน แล้วพูดทีละคนว่า “ใครกินอะไรจากจานของฉันบ้าง? ใครดื่มจากแก้วเล็กๆ ของฉันบ้าง? มันเป็นปากของมนุษย์”

และเมื่อแก้วใบที่เจ็ดเหลืออยู่ก้นแก้ว แหวนก็กลิ้งไปโดนปากของมัน มันจึงมองดูและเห็นว่าเป็นแหวนของพ่อและแม่ จึงกล่าวว่า “ขอพระเจ้าทรงโปรดให้พี่สาวของเรามาอยู่ที่นี่ด้วย แล้วเราก็จะเป็นอิสระ” เมื่อหญิงสาวซึ่งยืนอยู่หลังประตูและเฝ้าดูอยู่ได้ยินคำอธิษฐานนั้น นางก็ออกมา และทันใดนั้นอีกาเหล่านั้นก็กลับคืนสู่ร่างมนุษย์อีกครั้ง พวกมันกอดและจูบกัน แล้วก็กลับบ้านอย่างมีความสุข